ας γράψουμε ιστορίες

TO ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

TO ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Παρ Οκτ 21, 2005 4:14 pm

Το κοριτσάκι καταρχήν δε ζητάει συγνώμη, γιατί χθες έζησε τη Μεγάλη Πέμπτη και σήμερα το πρωί το πρωί της Μεγάλη Παρασκεύης και σας αξίζουν
-140.000 βαθμοί κελσίου.
Πήγε μετά στις δουλειές του.
Γυρίζοντας πήγε με τα πόδια απ'το Περιστέρι μέχρι το village (περπατάτε και λίγο να πέσουν οι κοιλιές και να κάνετε και καλύτερο αναπνευστικό σύστημα, που το έχετε γαμήσει με το τσιγάρο), όπου πήρε λάθος λεωφορείο και κατέβηκε στο Παλαιό Φάληρο.
Περνωντας μετά απ'το Νέο Φάληρο έριξε και μια ξεγυρισμένη νοητή μούτζα.

Τα απογευματινά σχόλια:

Πρώτον, το κοριτσάκι έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο ζωής, νομίζει πως περπατάει σε βιντεοπαιχνίδι.

Δεύτερον, χρόνια πολλά στη φαίδρα, το σωκράτη και τη στέλλα του κακογιάννη.

Τρίτον,
να πείτε στα βόρεια προάστια πως το κοριτσάκι θα τους στείλουν τα νότια το βράδυ απ'τη φαντασία 2005 μια ιπτάμενη σφουγγαρίστρα για να μαζέψουν τα αίματα, γιατί μπορεί να γλιστρήσουν απ'το πολύ αίμα και να πέσουν και τα κούφια κεφάλια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να ανοίξουν και να μας αποκαλύψουν τον άδειο εγκέφαλο που δεν υπάρχει μέσα.

Τέταρτον, όσοι κοιμάστε με τα παπούτσια, προσέχετε μη λερώσετε τα σεντόνια σας.

Αυτά από το κοριτσάκι

Καλό σας απόγευμα και μη βλέπετε πολλές γαλλικές ταινίες, προκαλούν εγκεφαλικές βλάβες
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Παρ Οκτ 21, 2005 7:31 pm

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ (ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ) ΤΡΕΛΑΣ

Το κοριτσάκι ως δια μαγείας γύρισε τη βελόνα του ραδιοφώνου του στα παλιά του ραδιόφωνα μετά από πολύ καιρό αυτόν τον αύγουστο κι έπεσε πάνω σε αφιέρωμα στον καββαδία και μετά κόλλησε η βελόνα.

Το κοριτσάκι ενανουρήσθει μικρό με τα λιανοτράγουδα του ρίτσου.


Το κοριτσάκι κάθε φορά πριν πάει σινεμά συμβουλεύοταν το διαδίκτυο.
Και μια φορά το θυμάται πολύ έντονα, που κάποιος έβριζε έναν κριτικό!!!


Το κοριτσάκι ακόμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει.

Πρώτον, πριν έλεγε και γελούσε μόνο του στο σπίτι, γιατί και καλά του μιλούσαν οι αθάνατοι που διάβαζε, τώρα του μιλάνε οι θνητοί που διάβαζε και άκουγε και γελάει μόνο του στο δρόμο.

Το δεύτερο ακόμα προσπαθεί να το συνειδητοποιήσει, κουνάει καλά καλά το κεφάλι του, αλλά μπααα....δεν μπαίνει μέσα.

Το κοριτσάκι έλιωσε (τα παπούτσια του σήμερα).

Χικ!

Στην υγεία σας και γείτσες!
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 11:39 am

To κοριτσάκι ακόμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Μόνο στις παιδικές ταινίες του ντίσνευ, αλλά το κοριτσάκι είχε μεγαλώσει. Και έτσι κι αλλιώς τα πράγματα του πήγαιναν τόσο καλά. Καλά, το Σεπτέμβρη είχε φρικάρει εντελώς με τη ζωή και την ύπαρξη του σε αυτό το σύμπαν, αλλά δεν υπάρχει νέος μη φρικαρισμένος τη σήμερον ημέρα. Τέλος πάντων, τι σκατά έκανε το κοριτσάκι για να τα αξίζει όλα αυτά? Δεν μπορούσε να καταλάβει. Εντάξει ήταν χαριτωμένο. Το παραδέχεται. Και όταν ήταν μικρό, έκανε τον καραγκιόζη και οι μεγάλοι γελούσαν. Αλλά τώρα μεγάλωσε. Δηλαδή, δε γίνεται αυτό. Δε γίνονται αυτά. Μήπως είναι στην κάντιτ κάμερα? Το κοριτσάκι έχει σκεφτεί πολλά σενάρια συνομωσίας. Το χειρότερο καταλήγει στο ότι θα του πάρουν τα νεφρά. Ή μάλλον όχι, αυτό είναι το χειρότερο αν είναι να μείνει ζωντανό. Σε θάνατο έχουμε αργό και βασανιστικό. Και ακόμα κι αν συμβαίνει όντως αυτό (που εντάξει σας πιστεύω και σας αγαπάω), δε γίνεται, κάτι τραγικό θα συμβεί στη ζωή του μετά από τέτοια χαρά. Το πιο πιθανό να το πατήσει αυτοκίνητο (να του αφιερώνετε κανένα τραγουδάκι στο κατ). Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες πιθανότητες. Όπως το να του πέσει καμια γλάστρα στο κεφάλι και να μείνει στο δρόμο. Αυτό το προτιμάει απ’το να πάθει ξαφνικά καμιά ανίατη ασθένεια. Θα ήθελε, λοιπόν, να παρακαλέσει τη ζωή, αν είναι να πεθάνει, να πεθάνει μια και καλή. Μπρρρ...το ξέρω ότι το κοριτσάκι είναι απίστευτα μακάβριο, αλλά δε γίνονται τέτοια πράγματα. Και δεν το αξίζει κιόλας. Νιώθει ενοχές. Ξέρετε πόσα παιδάκια έχουν ανάγκη για λίγη χαρά και θα ζει τόση χαρά αυτό, κοτΣάμ γαιδούρα, που έχει χαρά έτσι κι αλλιώς? Είναι πλεονασμός. Είναι υπερβολικό. Παν μέτρον άριστον, που έλεγαν και αυτοί. Χάσαμε τα μέτρα, τ’αυγά και τα πασχάλια. Δε γίνεται τόση χαρά. Είναι δυσβάσταχτη. Θα προσπαθήσετε να δώσετε χαρά και σε αληθινά παιδάκια που το χρειάζονται? Το κοριτσάκι είναι κοτΣάμ γαιδούρα κι έχει πάθει οβερντόουζ. Κι έτσι που το κακομαθαίνετε, δε θα μεγαλώσει ποτέ. Δε θα μάθει ποτέ να μαγειρεύει. Δε θα σοβαρευτεί ποτέ. Δε θα σταματήσει ποτέ να ζει με το ήμισυ του εγκεφάλου του εκτός πραγματικότητας. Πήτερ παν θα το κάνετε. Δε γίνονται αυτά. Δεν το πιστεύει. Δεν το αξίζει. Ξεαγαπήστε το. Αγαπήστε τους εαυτούς σας. Αλλά αγαπήστε τους πολύ, πάρα πολύ. Φροντίστε τους. Και αγαπήστε και τους γύρω σας. Όχι όμως με την αγάπη του μωρού, τα θέλω όλα, ούτε με την αγάπη του χριστού, γυρνάω και το άλλο μάγουλο. Αγαπήστε τους με ευθύνη. Αυτά που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι λίγα, πολύ λίγα. Και το κοριτσάκι πάντα πίστευε στους ανθρώπους. Οι ίδιες σκουρισμένες μηχανές είμαστε όλοι. Και από κει και πέρα, όποιος είναι και τυχερός και με τα μυαλά στο κεφάλι του, θα ζήσει και μια ζωή της προκοπής. Όποιος είναι άτυχος, αν έχει τα μυαλά στο κεφάλι του, μπορεί και να φτιάξει κάπως τη μοίρα του, εκτός αν είναι πάρα πολύ άτυχος και υπάρχουν πολλοί άτυχοι άνθρωποι, πάρα πολλοί. Όποιος δεν έχει τα μυαλά στο κεφάλι του, αν είναι τυχερός, καταστρέφει την τύχη του, αν είναι άτυχος, τον πούλο. Χριστόδουλος πάλι, αλλά δεν μπορεί το κοριτσάκι έχει τιγκάρει στις ενοχές πάλι. Η φύση χρειάζεται ισορροπία, δε γίνεται μια κοτΣάμ γαιδάρα να παίρνει τόση αγάπη ξαφνικά και τόση χαρά και ο κόσμος γύρω να διαλύεται. Θέλει να βεβαιωθεί πως έχετε αγαπήσει πολύ τον εαυτό σας, πως έχετε αγαπηθεί μεταξύ σας πολύ και πως έχετε αγαπήσει και τους γύρω σας πολύ και πως θα τους μάθετε κι αυτούς να αγαπάνε. Αυτό έπαιζε σε μια ταινία με τις ευχές με το παιδάκι, που έπαιζε η έλεν χαντ, αλλά είδατε τι έγινε στο τέλος, δε θυμάμαι τι, πάντως νομίζω χάπι εντ δεν είχε. Ξέρετε τι φοβίες δημιουργούν οι ταινίες σε έναν ονειροπαρμένο άνθρωπο, που ποτέ δεν κατάφερε να τις ξεχωρίσει απ’την πραγματικότητα? Ουυυυυυυυυυυυυ.....Γι’αυτό σας λέω, πρέπει να βεβαιωθούμε πως η χαρά δεν είναι μόνο του κοριτσακίου, κοινώς, κάνατε κανέναν δικό σας άνθρωπο ή έστω τον εαυτό σας να χαρεί αυτές τις μέρες ή απορροφηθήκατε με το να κάνετε τον γουώλτ ντίσνευ?

υγ: οι σεβαστοί γονείς να κοιτάξουν να κάνουν τα παιδάκια τους να χαρούν όχι όπως τους λέει η τηλεόραση, αλλά με δημιουργικότητα και φαντασία, η γιαγιά μου μου έφτιαχνε κούκλες από πανί και τις ζωγράφιζε, μου έπαιρνε και μπάρμπι, βέβαια, τότε μάλλον προτιμούσα τη μπάρμπι, γιατί όλα τα αξιοπρεπή κοριτσάκι μπάρμπι είχαν, αλλά τώρα τη θυμάμαι την πάνινη κούκλα, δεν μπορείτε να φανταστείτε πως, γιατί να ξέρετε το να πας να σκάσεις πενήντα ευρώ στο τζάμπο είναι το πιο εύκολο πράγμα σήμερα και γίνεται και μηχανικά, το να κάτσεις να δώσεις ζωή και μάτια σ’ένα πανί, ξέρετε πόση αγάπη χρειάζεται και πόση αγάπη δίνει και εσείς που είστε και καλλιτεχνικές φύσεις κιόλας θα έχετε και δημιουργικότητα και να ξέρετε είναι καλό να μαθαίνουν τα παιδιά να δημιουργούν και να αυτοσχεδιάζουν και να μην τα παίρνουν όλα έτοιμα στη σακούλα του σούπερ μάρκετ, γιατί όταν θα βγουν στη ζωή και θ’αρχίσουν οι στραπάτσες, αν δεν έχουν μάθει να αυτοσχεδιάζουν, το μόνο που θα μπορούν να κάνουν θα είναι ή να πάνε να αυτοκτονήσουν στο σούπερ μάρκετ ή να πάρουν τη σακούλα και να τη βάλουν στο κεφάλι τους.

την τεράστια καλημέρα μου δις

γενικώς

και ειδικώς
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 1:37 pm

Φανταστική συζήτηση γιαγιάς και οχτάχρονης εγγονής μπροστά στο τζάκι, έξω χειμώνας βαρύς και κρύο

-Γιαγιά?
-Ναι, αγάπη μου...
-Υπάρχουν παραμύθια στη ζωή?
-Αυτά που σου διαβάζω μόνο κι αυτά που φτιάχνω για σένα.
-Δεν υπάρχουν άλλα?
-Είναι πολύ δύσκολη η ζωή, καρδούλα μου, ποιός έχει καιρό για παραμύθια...πολύ πόνος, πολλές δυσκολίες, ξέρεις τι περάσαμε εμείς τα παλιά χρόνια, τι φτώχεια ζήσαμε, πόσο δουλέψαμε στο περιβόλι, τον πόλεμο που έφερε κατοχή και πείνα, δεν ήταν ζωή αυτή...εσείς οι νέοι, βέβαια, τα έχετε όλα, τυχεροί είστε, πολύ τυχεροί, κοιτάξτε να είστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχετε και να μη γκρινιάζετε όλη την ώρα...
-Και τα παραμύθια, γιαγιά?
-Τα παραμύθια είναι για να τα διαβάζουμε και να τα γράφουμε.
-Γιαγιά εσύ τον παππού τον ερωτεύτηκες?
-Δεν ξέρω, καρδούλα μου, τι είναι ο έρωτας... Τι θα πει έρωτας? Είναι κάτι που δεν υπάρχει. Νομίζω πως είναι μια ιδέα, κάτι σαν τον άνεμο, τον ακούς να σφυρίζει έξω, βλέπεις τα δέντρα να λυγίζουν στο πέρασμα του, τον νιώθεις να χαιδεύει το πρόσωπο σου, κάποιες φορές αν είναι μανιασμένος μπορεί να ρίξει κάτω όλες τις γλάστρες της αυλής, άλλες φορές μπορεί να είναι η δροσιά πάνω στο πλοίο που φεύγει και αφήνει πίσω του το καλοκαίρι σου, είναι παντού, αλλά δεν είναι πουθενά, δε χωράει σε κανένα μπουκάλι, σε κανένα δωμάτιο, σε κανένα σπίτι, σε καμια χώρα, σε κανένα κόσμο, σε κανένα πλανήτη, είναι ταξιδευτής ο έρωτας, όπως και ο άνεμος, ένας ταξιδευτής, που δεν πρόκειται πουθενά να ξαποστάσει, πουθενά δε θα ζητήσει νερό να ξεδιψάσει, πουθενά δε θα ξαπλώσει να ξεκουραστεί, θα ταξιδεύει πάντα μόνος του, ευτυχισμένος και δυστυχισμένος όσο κανένας άνθρωπος, θα ταξιδεύει μόνος του και θα ψηλαφίζει και το παραμικρό ίχνος κάθε ευτυχίας και κάθε δυστυχίας κι αυτό επειδή είναι γενναίος και περήφανος και γεννημένος να είναι μόνος και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τραγουδάει, και που ξέρεις μπορεί τα τραγούδια του να μείνουν στην ιστορία και να τα λες εσύ μετά από πολλά χρόνια στα εγγόνια σου και μετά τα εγγόνια σου στα εγγόνια τους και τα εγγόνια τους στα δικά τους εγγόνια μπροστά σ’ένα διαστημικό τζάκι.
-Και γιαγιά, αυτό με τον παππού που έχετε αφού δεν είναι έρωτας, τι είναι?
-Αγάπη.
-Αφού ο έρωτας δεν υπάρχει, γιατί να υπάρχει η αγάπη?
-Η αγάπη υπάρχει, γιατί την αγάπη μπορείς να τη δεις και να τη ζήσεις και να τη δεις. Κάθε φορά που σκοντάφτει και πέφτει ο παππούς σου, θέλω να τρέξω να τον σηκώσω, κάθε φορά που μελαγχολεί, θέλω να τον κάνω να γελάσει, κάθε φορά που χαίρεται, χαίρομαι κι εγώ, θέλω να γελάμε και να κλαίμε μαζί, θα είμαι πάντα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, αν ξέρω πως εκείνος είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.
-Γιαγιά, αν έφευγε ο παππούς μακριά σου, θα θύμωνες?
-Μπορεί στην αρχή λίγο...ίσως και πολύ...μπορεί να κλάψω και να τα σπάσω όλα, αλλά αν κοντά μου δεν είναι ευτυχισμένος, αν δεν μπορώ να του δώσω ό,τι θέλει, πως γίνεται να αντέχω να τον έχω κοντά μου θλιμμένο? Κι αν υπάρχει άλλο ταξίδι για κείνον και τον περιμένει? Εγώ, καρδούλα μου, δεν μπορώ ν’αφήσω με τίποτα το χωριό, ρίζωσα τόσα χρόνια εδώ πέρα. Εκείνος, όμως, αν θέλει να ταξιδέψει, αν θέλει να νιώσει, αν θέλει να δει άλλους τόπους, πως γίνεται να τον κρατήσω? Αν του αξίζει η ευτυχία κι αυτή είναι μακριά μου, πως γίνεται να τον θέλω ευτυχισμένο και να τον κρατάω μακριά απ’την ευτυχία του?
-Γιαγιά, θα τον έδιωχνες αν χρειαζόταν?
-Ναι, αν δεν μπορεί να καταλάβει μόνος του που είναι η ευτυχία του, βέβαια, δεν μπορώ να ξέρω και πάντα τι γίνεται, μπορεί ο παππούς σου αυτή τη στιγμή να λέει είναι στο καφενείο και παίζει χαρτιά και να είναι με καμια γκόμενα. Δεν έχει σημασία αυτό, πάντως, και δε θα ξέρω και ποτέ την αλήθεια ακριβώς, αλλά έτσι κι αλλιώς πιστεύω πως είναι αρκετά έξυπνος ο παππούς σου πια για να ξέρει πως μπορεί να ξέρει ποιά μπορεί να είναι η ευτυχία του και να προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να τη φτιάξει , δεν ξέρω αν είδες αυτή την καινούρια εκπομπή στην τηλεόραση, που βγαίνει ένας τύπος με μούσι συνέχεια και λέει «αγαπήστε τον εαυτό σας...»
-Όχι, γιαγιά, δεν την είδα, ξεχνάς πόσο χρονών είμαι?
Εγώ ακόμα διαβάζω για πρίγκηπες...
-Δεν υπάρχουν πρίγκηπες, καρδούλα μου, στην αληθινή ζωή...
-Εγώ νομίζω πως κάθε βράδυ βλέπω έναν...
-Στον ύπνο σου θα τον βλέπεις...
-Γιαγιά, όταν ήσουν μικρή κι εσύ ονειρεύοσουν πολύ?
-Όχι, καθόλου, αλλά θυμάμαι που η προγιαγιά μου μου είχε πει κάποτε, πως για όλους υπάρχουν τα όνειρα και η πραγματικότητα, αλλά για μερικούς λίγους τυχερούς υπάρχουν και οι ονειρικές πραγματικότητες.
-Το πιστέυεις?
-Μπα...
-Καλά γιαγιά, πάω για ύπνο τώρα.
-Θέλεις να έρθεις να σου διαβάσω παραμύθι?
-Όχι, νομίζω πως δε χρειάζεται...κάτσε εσύ εδώ να βλέπεις τα κούτσουρα πως καίγονται στη φωτιά και όταν έρθει ο παππούς, πες του πως κι εγώ θέλω να είναι ευτυχισμένος, ακόμα κι αν χρειαστεί να μας αφήσει.

Το οχτάχρονο κοριτσάκι σηκώνεται, δίνει ένα φιλάκι στη γιαγιά του και πηγαίνει στο παιδικό του δωμάτιο. Ξαπλώνει στο κρεβάτι του και κουκουλώνεται και έχει ήδη μπει στο παραμύθι.
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 5:05 pm

Ορίστε παίξαμε και την καζαμπλάνκα, ο χάμφρευ παρακαλώ να κόψει το κάπνισμα και ακούστε έχω εξαγγελίες μετά από αυτή τη μεταφυσική επικοινωνία μου με την ελληνική ραδιοφωνία και φυσικά την φοβερή επικοινωνία με τον εαυτό μου, που καλά θα κάνετε να έχετε όλοι, αν θέλετε να δείτε άσπρη μέρα ποτέ σας και να μην περιμένετε να σας ανοίξουν τα μάτια ονειροπαρμένα κοριτσάκια στο διαδίκτυο.

Πρώτον, σήμερα γιορτάζω μια εθνική επέτειο, η οποία πάντα πολύ με πανικόβαλε σε σημείο που τρεις τέτοιες επετείους τις πέρασα αγκαλιά με τη λεκάνη όπου ξέρναγα.
Σήμερα, όμως, κι έπειτα από ένα τρελό μεταφυσικό ταξίδι στον εαυτό μου, ανακάλυψα πως μπορώ να τη γιορτάσω και να την πανηγυρίσω κιόλας.

Δεύτερον, νομίζω πως η μέρα θα μείνει στην ιστορία μου και για άλλον ένα λόγο και μπορούμε να το γιορτάσουμε όλοι πανηγυρικομουσικά.
Γιατί βρήκα ποιό είναι αυτό που έχασα κάποτε και που νομίζω πως το βρήκα και δεν ξέρω αν το έχω ξαναγράψει κάπου, κάπου πρέπει να το έχω γράψει.
Είχα κάποτε μια φίλη που ήταν το άλλο μισό μου.
Δυο χρόνια, στα δεκατρία και δεκατέσσερα, κάναμε τα πάντα μαζί.
Γελούσαμε, κλαίγαμε και ΓΡΑΦΑΜΕ.
Θέλαμε να γράψουμε ένα βιβλίο μαζί.
Επίσης μια φορά πήραμε ένα λεωφορείο απλά και μόνο για να φύγουμε απ’την πόλη, φτάσαμε στο τέρμα, μετά το ξαναπήραμε και γυρίσαμε πίσω.
Γυρνούσαμε στο πασαλιμάνι και κοιτάζαμε τις βάρκες.
Πηγαίναμε σινεμά και σε έντεχνες συναύλιες.
Μέχρι που μαλώσαμε λόγω εφηβικής μαλακίας και την έχασα για πάντα.
Αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι που πηγαίναμε στο εμπορικό κέντρο της τερψιθέας κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο και ανεβαίναμε τις κυλιόμενες που κατέβαιναν.
(αυτά είναι αληθινά και να μην τα βγάλετε πουθενά)

Και τέλος πάντων, δε θα κάνω εγώ αυτοθυσίες, ό,τι μου αξίζει, θα το πάρω και ειδικά αφού το κέρδισα μετά από τόσο κόπο και ο χάμφρευ δε νομίζω να αντιμετωπίσει και μεγάλα προβλήματα, θα ζήσει να δει και να φτιάξει πολλές ταινίες ακόμα.

Κοινώς, βρήκα τι θέλω από σένα

να ανεβούμε όλες τις σκάλες που κατεβαίνουν τρέχοντας
μέχρι να λαχανιάσουμε και να πεθάνουμε
χωρίς να ζητάει τίποτα ο ένας απ’τον άλλο


(καμιά πρόσκληση για τις πρεμιέρες μπορώ να ζητήσω να πάω με τις φίλες μου?)


Εδώ θέλω χειροκρότημα!

Και αν συμφωνεί και η άλλη πλευρά μπορούμε να υπογράψουμε το συμβόλαιο και να δώσουμε τα χέρια σαν ενήλικες άνθρωποι, άνθρωποι ενήλικες.
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 5:20 pm

επίσης, αν ο χάμφρευ κόψει το κάπνισμα θα ζήσει περισσότερο και δε θα λαχανιάζει τόσο εύκολα και δε θα γίνεται πρώτο θέμα στα καλλιτεχνικά
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 5:32 pm

Αλλά και να μην το κόψει το κάπνισμα, εγώ θα του φέρνω τσιγάρα στην εντατική ή στη φυλακή ή στον τάφο (μακάβριο, αλλά έτσι κόβουμε το κάπνισμα), και νομίζω πως ήρθε η ώρα να ερωτευτεί και κανένας άλλος από σας ή έστω να φανταστεί, γιατί πραγματικά ήταν πολύ ωραία εμπειρία και πολύ δημιουργική πάνω απ’όλα και πολύ αυτογνωσιακή και αντί να τα σκάτε στους ψυχολόγους, μπορείτε έτσι εντελώς τΣάμπα να μάθετε ποιοί είστε και τι μπορείτε να κάνετε σε αυτόν τον κόσμο που ήρθατε και βολοδέρνετε και εύχομαι σε όλους ένα αξέχαστο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ σαββατοκύριακο!
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Σάβ Οκτ 22, 2005 6:55 pm

Κι εδώ να επιτρέψετε σας παρακαλώ στο κοριτσάκι να αποσυρθεί και να διακόψει ΕΝΤΕΛΩΣ κάθε διαδικτυοραδιοφωνική επικοινωνία, για να μπορέσει να επεξεργαστεί ήρεμα όλο αυτό το πράγμα που του συνέβη ξαφνικά και που πραγματικά μόνο ο τρούμαν σόου θα μπορούσε να καταλάβει, και πιστέψτε το, ακόμα και η μεγάλη μεταφυσική χαρά είναι κάτι το πάρα πολύ βαρύ για τον ψυχισμό ενός απλού καθημερινού ανθρώπου, μη βλέπετε απ'τον εαυτό σας που είστε εξοικειωμένοι με όλο αυτό το πάρε δώσε, μην ξανακάνετε τίποτα αντίστοιχο πουθενά αλλού και σεβαστείτε σας παρακαλώ πολύ τις επιθυμίες του που τις έχει ο συμβολαιογράφος, σας παρακαλώ πάρα πολύ και το συμβολαιογράφο και εσάς.

Σας εύχομαι να περνάτε καλά και κοιτάξτε τώρα που είδατε ότι η ζωή είναι όμορφη να ψάξετε και πουθενά αλλού για έμπνευση.

(αυτά λίγο πολύ εννοούσα με το βρισίδι τις προάλλες, φαντάζομαι το καταλάβατε, δεν ήθελα να υποτιμήσω κανέναν)

Σας ευχαριστώ για όλα και ελπίζω κάποια στιγμή να έχω μια ξεκάθαρη όψη όλου αυτού που συνέβη και από εσάς για να το εντάξω στην ιστορία μου.
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό koritsaki » Κυρ Οκτ 23, 2005 4:05 am

Βασικά δε γίνεται να συνηδειτοποιώ τι συμβαίνει και να μη νιώθω πως θα σκάσω.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους έξυπνους που με θεωρούσαν τον ηλίθιο του ντοστογιέφσκι τόσο καιρό, που σκατά θέλατε ένα κοριτσάκι που έμπαινε στο διαδίκτυο σ'ένα απλό φόρουμ να υποψιαστεί όλο αυτό που συνέβαινε?
Αν εσείς το υποψιαζόσασταν στη θέση μου, να μου το πείτε να το πω στους αθανάτους της πισίνας να σας στείλουν από ένα νόμπελ νοημοσύνης στον καθένα.
Να μου πείτε πόσοι είστε, όμως, να στείλω ακριβή αριθμό νόμπελ, γιατί σ'αυτή τη χώρα και σ'αυτό το χώρο, η πολύ εξυπνάδα μας έφαγε.

Επίσης, ζωή δεν έχετε και ζωή δε βλέπετε γύρω σας?
Εγώ για τη ζωή μου έγραφα και δεν πληρωνόμουν κιόλας και ούτε δημοσιογράφος δήλωσα ούτε συγγραφέας ούτε κριτικός.

Καλό επίσης ό,τι δηλώνεις να το σέβεσαι, γιατί ό,τι δηλώνεις είσαι και άρα ο αυτοσεβασμός σας βρίσκεται υπό του μηδενός.

Και ούτε ζήτησα δόξα, ούτε κριτική, έγραφα για την πάρτη μου και έγραφα ό,τι ήθελα και ούτε να εκδοθώ ζήτησα, ούτε να γίνω σήριαλ, ούτε ταινία, ούτε ριάλιτυ.
Το γιατί έγινε όλο αυτό κάτι μάλλον δείχνει για την κοινωνία μας που δε σέβεται τίποτα τελικά και που δεν έχει και τίποτα, πέρα απ'τη ριάλιτυ κουλτούρα, αλλά οι άλλοι, ρε γαμώτο, δε δήλωσαν ποτέ κάτι διαφορετικό, τουλάχιστον αυτό που είναι το σέβονται, οι σοβαροί δημοσιογράφοι, σκιτσογράφοι κουτουλου, όμως?

Θέλετε να σας φτιάξω ένα ριάλιτυ να μπείτε δυο μήνες, να γλιτώσετε απ'τη μίζερη ζωή σας μπας και σας φύγει και το άχτι και μετά κάτσετε και ασχοληθείτε με κανένα θέμα της προκοπής?

Τι να πω, δηλαδή, είμαι και ηλίθιος.

Να πω μόνο τα μεγάλα μου ευχαριστώ και τα θερμά μου συγχαρητήρια στο μέγα δημιουργό του πολυσόου αυτού, που φυσικά η λέξη συγνώμη απουσιάζει πλήρως απ'τις ταινίες του.

Αυτά και σταματάω να σας θρέφω άλλο, μπας και αποκτήσετε ζωή ή αποφασίσετε να κάνετε καμιά δουλειά της προκοπής.
Θυμάστε που είχα γράψει για έναν που άλλαξε δουλειά στα σαράντα?
Ε, ποτέ δεν είναι αργά, προλαβαίνετε να τρέξετε στον αντένα να ψηφίσετε ποιός θα βγει απ'το μπιγκ μάδερ και μετά γράψτε και κριτική κιόλας και οι αθάνατοι θα σας στείλουν το νόμπελ νοημοσύνης με ντελίβερι.

Τα παραπάνω φυσικά δεν απευθύνονται κάπου ειδικώς, γιατί εγώ δεν ξέρω πια που απευθύνομαι.
Όποιος νομίζει ότι του ταιριάζουν, του τα αφιερώνω με πολύ αγάπη.

Και έλεος με τα καψουροτράγουδα, εκτός απ'την πολύ νοημοσύνη είναι και η πολύ καψούρα που μας έφαγε στη χώρα και στο χώρο.

υπογραφή:
μια εικοσιτριάχρονη που έγραφε σ'ένα φόρουμ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΗΣ νομίζοντας πως απευθύνεται σε καθημερινούς ανθρώπους

και άλλη φορά, αν κάποιος δε σας ζητάει κάτι, μη βιαστείτε να το προσφέρετε έτσι απλόχερα, γιατί βλέπετε τι γίνεται, εκτός αν είστε τόσο αιώνιοι κυνηγοί της έμπνευσης, που ξεχνάτε να είστε άνθρωποι

προσφέρετε λίγη χαρά στη ζωή σας κι αν είστε ανίκανοι για κάτι τέτοιο, ανοίξτε την τηλεόραση να βλέπετε και τις φάτσες των συμμετεχόντων, μη σας μένει η απορία

μην ξεχάσετε να μου κάνετε καλές καρικατούρες και σκίτσα αύριο να γελάσω λίγο, να το πω και στον ντοστογιέφσκι να με κάνει τον ηλίθιο ΙΙ, γιατί συγνώμη κιόλας, εσείς μου πέφτετε λίγοι να με γράψετε

και όσοι είναι να αρχίσουν πάλι τα ποιητικά με τα άστρα και τα φεγγάρια και τα λουλούδια της αυγής, ας μην το κάνουν παρακαλώ, η ώρα της ποίησης έχει τελειώσει, όπως βλέπετε, αν θέλει κανείς να μου πει πως με εκτιμάει, να πάει στην τατιάνα να μου φτιάξει φαν κλαμπ

και τα λόγια μου αυτά είναι φυσικά καθρέφτης με βάση τις αρετές του διαδικτύου, όποιος δει τα μούτρα του πάνω τους, δε φταίω εγώ, αλλά αυτά που έκανε

(κι ευχαριστώ όσους μου έδωσαν κάποιες πολύ όμορφες στιγμές, αλλά συγνώμη, όλα τα υπόλοιπα τις επισκιάσαν υπερβολικά)
koritsaki
new member
 
Δημοσιεύσεις: 12
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 3:58 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Κυρ Οκτ 23, 2005 2:02 pm

Το επίπλαστο και το αυθεντικό

Ο Δ. ήταν σίγουρος από χρόνια τώρα για το
επίπλαστο της αδιαφορίας του. ʼλλωστε είχε αποδείξεις
πως κατά βάθος ενδιαφερότανε για όλα και για όλους. Τελευταία όμως άρχισε να αμφιβάλλει. ‘Μήπως από πάντα ήταν αυθεντική κι εγώ αρνιόμουν
να το καταλάβω;’, αναρωτιότανε. Ήθελε να το συζητήσει με κάποιον, αλλά
δύσκολα πια έβρισκε συνομιλητή.


Παράτιτλα, 3
Ο Ρόλος

Ο σημαντικότερος ρόλος που έχει το κοινό
σε μια θεατρική παράσταση είναι να την παρακολουθεί
προσεκτικά και σιωπηλά ώσπου να τελειώσει.

Το Παραλήρημα

Το παραλήρημα δε γίνεται ποτέ τέχνη γιατί δε μπορεί
να παρατηρήσει τον εαυτό του. Το παρατηρούνε μόνο οι άλλοι.

Παράτιτλα, 4
Ο ασαφής λόγος

Ο ασαφής λόγος είναι τρόπος εξουσιασμού.

Και για να τελειώνουμε,

Παράτιτλα, 1
Δικαιώματα

Για να ολοκληρωθεί το δικαίωμα του ‘ομιλείν’
δε φτάνει μόνο το δικαίωμα του ‘σιγάν’.
Χρειάζεται και το δικαίωμα του ‘μη ακούειν’.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron