ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό herm » Δευτ Φεβ 21, 2005 7:54 pm

the world is not enough το λέει και το τραγούδι.

Από το παιδιάστικό σου κάμωμα ξεκινάνε όλα και το ξέρεις καλά. Γιατί κάτι μέσα σου δε μεγάλωσε, κι αυτό σε κάνει μεγάλη. Έτσι θες να πιστεύεις δηλαδή, κι είμαι τόσο σίγουρος όσο διαβάζω αυτές τις γραμμές που'γραψες. Αλλά τι υποκρισία ρε παιδί μου.

Να σταματά ο κόσμος σε μία στιγμή, να ενδίδεις - εδώ ενέδωσα εγώ που'μαι και Η περιπτωσάρα - και να προσπαθείς να ζήσεις μέσα σε μια σύμβαση, ορίζοντας εσύ τα όριά της, εσύ τους κανόνες της, για να την ξεπερνάς κομμάτι-κομμάτι, βλέφαρο το βλέφαρο, σα βλέμμα πρωινό. Που βάφεται ο κόσμος κόκκινος και γυρνάς από τα βάθη. Τι θησαυρούς βγάζεις; Η ψαριά καλή; Τόσα δίνω, πόσα θες; Στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες.

Και η γη γυρίζει και τα παιδιά πεινάνε και συ δε φεύγεις από την αφρική παρά μένεις εκεί με τους πεινασμένους,
να πεθαίνεις, ψεύτρα.

Και καπηλεύεσαι τη φωνή μου.

Και καθώς ξημερώνει, αντί ν'ακούσω τη φωνή μου, ακούω μια άλλη. Και ποτέ δεν ξημερώνει κι από την αφρική που βρίσκεσαι δε θα μάθεις ποτέ αυτό το άλλο ποτέ. Να μου κλέβεις όλα τα πρωινά του κόσμου και να μην ξημερώνει ποτέ.

Θα σκοτώσω τον ήλιο σου και θα τα βάψω όλα πράσινα που είμαι και πανάθα. Και θα βυθίσω την αφρική σου σε πελάγη άλλα.

Και τότε θα μείνεις μόνη σου, σε μια αφρική σαν και σένα ψεύτρα.

Γειά σου λάμπα.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Δευτ Φεβ 21, 2005 8:07 pm

Και ο κόσμος συνεχίζει να γερνάει κι είναι όλοι υπεύθυνοι.
Όλοι.

Όλη η αφρική να με τραβάει πίσω, όπως τότε που ζούσα κάθε μέρα εκεί και κάθε μου προσπάθεια να φύγω δενόταν με τύψεις και αυτογνωσία.

Αυτογνωσία και τύψεις.

Αυτογνωσία και τύψεις.

Μα θα γεννήσω την κόλαση για όλη την αφρική. Και την ευρώπη που κάθεται και κοιτάζει και τα λέει μια χαρά. Και όλους τους ηλίθιους κολασμένους,

γιατί αυτοί φταίνε στην τελική.

Όλοι της γης οι κολασμένοι. Που με πάνε Πίσω, της γης οι κολασμένοι.
Θεέ μου αφρικανέ, τι απάτη.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Φεβ 21, 2005 8:33 pm

herm έγραψε:
Να προσπαθείς να ζήσεις μέσα σε μια σύμβαση, να την ξεπερνάς κομμάτι-κομμάτι, βλέφαρο το βλέφαρο, σα βλέμμα πρωινό. Που βάφεται ο κόσμος κόκκινος και γυρνάς από τα βάθη. Τι θησαυρούς βγάζεις;

Και η γη γυρίζει και τα παιδιά πεινάνε και συ δε φεύγεις από την αφρική παρά μένεις εκεί με τους πεινασμένους,
να πεθαίνεις, ψεύτρα.

Και καπηλεύεσαι τη φωνή μου.


Και καθώς ξημερώνει, αντί ν'ακούσω τη φωνή μου, ακούω μια άλλη. Και ποτέ δεν ξημερώνει κι από την αφρική που βρίσκεσαι δε θα μάθεις ποτέ αυτό το άλλο ποτέ. Να μου κλέβεις όλα τα πρωινά του κόσμου και να μην ξημερώνει ποτέ.

Θα σκοτώσω τον ήλιο σου και θα τα βάψω όλα πράσινα. Και θα βυθίσω την αφρική σου σε πελάγη άλλα.

Και τότε θα μείνεις μόνη σου, σε μια αφρική σαν και σένα ψεύτρα.



bravo herm
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό herm » Δευτ Φεβ 21, 2005 9:07 pm

σ'ευχαριστώ dianathenes
:)
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Φεβ 22, 2005 6:30 am

Το ταξίδι αυτό.


στύχοι. ΧΧΧ

τραγούδι είναι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό herm » Τρί Φεβ 22, 2005 11:03 pm

Ξέρεις κάτι; δε θα'χα βρεθεί ποτέ. Θα με κλαίγαν στο υπόγειο εκείνου του τραγουδιού, που ήτανε ποίημα πριν και μιλάει για ένα χαμόγελο από μαργαριτάρια.
Θα μπορούσα να γράψω μια ιστορία με τίτλο /πως έγινα εξωγήινος/ και να δώσω τη ζωή μου, τη ζωή μου σου λέω, να πολεμάω αυτό το κτήνος που σε τρώει και σε σώζει και μας καίει όλους, να γίνω ένας καμικάζι και σε κάθε ποστ να βάζω βόμβες και ν'ανάβω φωτιές, ν'ανοίγω την κόλαση και να κλείνω για σένα πόρτες, έτσι που τα γέλια ν'ακούγονται όλο και πιο μακρινά στ'αυτιά σου, έτσι που, όλα αυτά τα χρώματα που βρήκες εκεί κάτω και δεν πάλεψες ποτέ σου γι' αυτά, να γίνουν εφιάλτες και να σε κάψουν. Κι εγώ να καώ μέσα στη δική μου φωτιά, ώσπου να υπάρξει ξανά ένας άλλος κόσμος, μία νέα αυγή να ξημερώσει και όλα να είναι όπως ποτέ σου δε γνώρισες. Όπως ποτέ μου δε γνώρισα.
Κι έτσι κανένας να μη σου μάθει πως είναι να σου φέρονται ίσα. Σ'όλη τη φάση αυτό βλέπω. Κανένας δε βρέθηκε να σου φερθεί όπως πραγματικά σου αξίζει, κι όσοι βρέθηκαν στο δρόμο σου που το έκαναν, τους μίσησες. Τους είπες απάνθρωπους, πως χωρίζουν τον κόσμο στα δύο, μα ποτέ σου δεν είδες πως αυτοί είναι που ενώνουν τον κόσμο, ενώ εσύ πραγματικά τον χωρίζεις. Που σου φέρονται ίσα κι όχι όπως θα'θελες, μ'αυτό σου το φέρσιμο, που δεν αξίζει κανείς.

Και ξέρεις και κάτι άλλο; δεν το'χω για παιχνίδι πια όλο αυτό το λαμπάδιασμα....καίγομαι, μη νομίζεις ότι παίζω...δεν θα μπορέσω να'μαι για πολύ εδώ κάτω, σ'αυτόν τον κόσμο που σου χαρίστηκε κι επειδή δε τον αφήνεις ποτέ, νομίζεις πως τον μοιράζεσαι και τον βγάζεις στο φως...



Θέση Β4, σ'ένα ίντερνετ καφέ που δεν πουλάει καφέ. Η ώρα πέρασε, πάω να φύγω.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Φεβ 23, 2005 5:28 am

ναι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Φεβ 23, 2005 6:03 am

προσπαθώ.
μου είναι πολύ δύσκολο.
προσπαθώ ν' αναιρέσω την προφητεία και να ζήσω το πραγματικό. προσπαθώ ν' αφήσω για μιαν ελένη ένα πουκάμισο αδειανό στις πορείες μας, να δρομολογήσω μέσα μου ένα περίπατο στο κατόπι σου. χωρίς όνομα, χωρίς όραμα, χωρίς πουκάμισο. κι αν έμαθα να εφαρμόζω την αγάπη μου στο ένα πουκάμισο αδειανό, τώρα ήρθε η ώρα -γι' αυτό σου γράφω πάντα πριν ξημερώσει- τώρα ήρθε η ώρα να χρήσω το μέτωπό μου με τον πόθο σου. να στεφανωθώ τ' αγκάθια σου, την απουσία σου να τη δω με πάθος.
κάγχασα. βλέπει κανείς την απουσία; να καγχάσεις κι εσύ. βλέπεις την ώρα του πρωινού σου ευπρεπισμού μιαν απαραίτητα απώλεια μνήμης, ένα ξεκαθάρισμα σιωπηλό λογαριασμών ανάμεσα στη μια σου φωνή, τη δική μου, και την άλλη φωνή σου, αυτήν που λέει: 'τι κάνεις', σχεδόν χωρίς ερωτηματικό, σχεδόν χωρίς στήξη...
μ' έχεις καταλάβει. δώσε λοιπόν ξανά και ξανά λιγάκι χώρο. να γδυθώ το άδειο. να υπάρξω.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Φεβ 26, 2005 8:28 am

544 Για το μιχάλη κατσαρό, με λάθος όνομα


Σε διάβασα με τις κλαγγές και τα ηλεχτρικά σου αγγίγματα,
Μάτωσες την καρδιά μου!
Κι ερωτευμένη μού απαγόρεψες, στο σπίτι του καλού μου καθώς μπαίνω
Να υμνώ τον Ύψιστο.

Πονάς μαζί του και μαζί μου, τώρα που της κοιλιάς μου ο καρπός
Νεκρός
κομίζεται
και πίνοντας
ατσάλι ο λογισμός του, πάλι σκοτώνεται.

Πονάω κι εγώ κι ας μου γελάς στην όψη
των περσικών περίφημων ταπήτων σου, των οίκων των εκδοτικών,
του όχι της ψυχής
καθώς παγώνει.

Περνώ
Μέσα στου δάσους σού τον πόνο τότε
Και σύρω ανέμους γρήγορους.
Θα δώσω,
Και
Θα πάρω

Το δόρυ του καημού σου πίσω.
Θ’ ανατινάξω τη γραφή και στην ανάγνωση θα σπείρω λάθη, τραβλό - θα το γεννήσω το παιδί σου,
Ποτέ του να μην ψάλλει
Της δυναστείας των σοφών το υμέναιο τραγούδι!
Κωδωνοκρούστη θα γεννήσω.
Μ’ ώμους βαριούς πεσμένους.
Και θ’ ανασύρω εσένα.

Θα σε σταυρώσω με χρυσάφια
Τον πόθο μου θα μακελέψω τέλος
σαν κέντημα στο χέρι της καλής σου.
Κι εσύ θ’ ακούς στον τάφο τρομαγμένος, κι εγώ με ιαχές συγγνώμης και πολέμων
θα προσπαθώ
παλεύοντας
Να κολυμπήσω από την μια στην άλλην άκρη της ζωής.
Και θα’ ναι αμφίβολο πως θα πεθάνω.

έλένη κάππα.‏2005‏‏-‏02‏‏-‏22‏
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

αυτές οι γυναίκες ώρες ώρες...

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Σάβ Φεβ 26, 2005 2:13 pm

αμάν ρε έψιλον
πολύ αιμοβόρα έχεις γίνει
έχουμε και μικρά παιδιά στο φόρουμ,τι θα πουν οι γονείς τους άμα δουν αυτά που γράφεις ε?
ντροπή σου έψιλον!
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron