ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό herm » Πέμ Φεβ 17, 2005 8:40 pm

Θα ξεκινήσω από την αρχή, Έλενα.
Όσα σου έλειπαν και όσα δεν είχες μαζί μου, αυτά θα γυρίσω να πάρω. Στο σημείο μηδέν ή στο σημείο ένα, το οποίο ορίζω εγώ κι άλλος κανείς. Ποιός θα μπορούσε άλλωστε; εσύ;
Είδα τον χρήστη νηπενθή και γύρισα εκεί πίσω. Στα νηπενθή και στα πρώτα ποιήματα. Εκεί θα γυρίσω, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά κάτι ως προς την επιλογή. Γυρίζω στα πρώτα νηπενθή αυτής της ιστορίας, στον καρυωτάκη εκείνης της παλιάς, κιτρινισμένης έκδοσης. Εκεί μέσα είχα πρωτοδιαβάσει μπωντλέρ, από δική του πεζή μετάφραση.
Σ'εκείνο το πρώτο στίχο, που είχα διαβάσει και σ'ένα τετράδιό σου, ούτε που θυμάμαι ποιό, που και πότε :
Ήμουν στο σκοτάδι.
Και ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.
Γιατί χάσαμε αυτή την αχτίδα; Μπήκαμε ρε Έλενα ή πως διάολο σε λένε σ'αυτόν τον κήπο τον μυστικό και χάσαμε το φως μας. Δεν είναι αυτό το φως ρε Έλενα. Δε βλέπεις πως φεύγω για να σε ξαναβρώ; Δε το βλέπεις, τόσο απελπισμένη φωνή, τόσο βρισίδι, τόσος ξεσηκωμός, πως γίνεται επειδή πλέον δεν ακούς και αναγκάζομαι να φύγω; Για σένα και μόνο για σένα; Γιατί τι νομίζεις ότι θα κάνω μόνος μου, αν όχι ότι θα ψάξω για σένα; Για να σε επανεφεύρω αλλού και όχι σ'αυτά τα σκοτάδια; Που σε κάνουν να άρχεις και να τυραννάς ρε Έλενα.....που με κάνουν συνένοχο στο παιχνίδι...ένα παιχνίδι που ό,τι κι αν είναι, είμαστε συνένοχοι κι αυτό αρκεί για να την κάνω με βαρύ βηματισμό, με βόμβες ναπάλμ στην ήδη άρρωστη καρδιά μου...
Είμαι τόσο φορτισμένος που οδηγώ σαν τρελός τ'απογεύματα και μου λείπεις...ναι, μου λείπεις ακόμα και τώρα που πλέον γίνομαι άλλος....
και ξέρεις, δεν έχω καν την πολυτέλεια να φοβηθώ γι'αυτό που γίνομαι, ένας δολοφόνος, αυτό γίνομαι, αλλά με τόσο πόνο δεν μου άφησες επιλογή...με τόσο πόνο που γεννήσαμε, έπρεπε να αναλάβω τις ευθύνες μου. Toi, hypocrite lecteur. Έλενα. Συγχώρεσέ με για όποια ανορθογραφία.

Είπα στην αρχή ότι γυρίζω να πάρω όσα δεν είχες μαζί μου. Γυρίζω να επανεφεύρω τον κόσμο, μόνος μου, γιατί εσύ επιλέγεις τον κόσμο αυτόν. Τι σημαίνει αυτό, αν όχι πως σκοτώνω από αγάπη; Από αγάπη σκοτώνω την αγάπη. Εσύ από φόβο τη σκοτώνεις αλλιώς, δεν την αφήνεις να ξαναγεννηθεί, δεν ξέρω αν σου λείπω τώρα και νιώθω έτσι, αυτό το ενεργειακό συνεχές που λένε όλοι κι εγώ το κουβαλούσα πάντα σαν κατάρα, να ξέρω ότι από κάπου λείπω ανά πάσα στιγμή, να ξέρω ότι κάπου έχω φταίξει, ότι κάποιον πλήγωσα, ότι κάπου έδωσα ψεύτικες ελπίδες, τι φοβερό αμάρτημα θεέ μου να δίνεις ψεύτικες ελπίδες σε έναν άνθρωπο, σε ένα παιδί, στην αγάπη την ίδια που μου'λεγες πως θα ξαναγεννηθεί και όλα μαραίνονταν, όλα μαραίνονταν Έλενα και ζούσαν για πάντα. Βρυκολακιασμένα.
Δε μου έφταιγε βέβαια το ενεργειακό συνεχές, δεν ξέρω τι εννοούν όλες αυτές οι φωνές μες στο κεφάλι μου με το δικό τους ενεργειακό, εύχομαι βέβαια να λένε αλήθεια και να είναι τίμιες και ειλικρινείς, αυτό προσπαθώ κι εγώ, να είμαι ειλικρινής ακόμα κι όταν σκοτώνω, έκανα προσπάθεια γι αυτό, έβγαλα μάσκες και το έκανα κατά πρόσωπο, με την ανάληψη πάσας ευθύνης, υπέγραψα και χαρτιά κι αν θέλεις να στα δείξω, και τώρα κουβαλάω αυτό το πρόσωπο για να ξέρει ο καθένας τι είμαι, γιατί γράφω για να αλλάξω και όχι να υπερασπιστώ σαν υπέροχος μικροαστός την υπέροχη συνενοχή μου.
Δεν μου έφταιγε λοιπόν το ενεργειακό συνεχές που ένιωθα ανά πάσα στιγμή τι είχα κάνει, τι αντίκτυπο είχαν οι πράξεις μου που ήταν όλες λάθος κι όλες σωστές. Μου έφταιγε ο κόσμος που είχαμε φτιάξει μέσα στο ενεργειακό συνεχές.

Γι αυτό σου λέω, τα αφήνω όλα πίσω μου και φεύγω να σε βρω, μακριά από σένα. Γιατί αν βρίσκεσαι κάπου, είσαι σίγουρα μακριά, πολύ μακριά σου.

Δεν ξέρω τι θα έρθει μαζί μου σ'αυτό το ταξίδι. Αν θα'ρθουν τα ενεργειακά συνεχή, οι ταχύτητες, οι απελπισίες,
το τραγούδι εκείνο που με σημάδεψε για πάντα, κι ακόμα και τώρα που το λέω που έρχονται λυγμοί...αλλά τι να κάνω που γύρισα το κεφάλι μου πίσω και είδα σειρά τα πτώματα των ημερών μου που λέει κι ο ποιητής, ζε λε κουράζ ντε ρεγκαρντέ εν αριέρ λε καντάβρ ντε με ζούγ. Κάπως έτσι.

Φεύγω και το πρώτο που βλέπω είναι όλα αυτά τα πτώματα.
Βλέπω όλα αυτά τα πτώματα πίσω μου, άρα σημαίνει πως φεύγω.

Αυτός ο δρόμος δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός.
Είναι αναγκαίος.

Μένω με μένα, και ψάχνω για σένα.
Εσύ επέλεξες να μην έρθεις, επέλεξες την τεράστια συνενοχή σου και τη συγχώρεση απ'τον πατέρα. Απελπισμένη έδειχνες όλον αυτόν τον λάθος κόσμο, όλα αυτά που λείπαν, και στην ουσία αυτό που έκανες δεν ήταν να τον παλεύεις, μα να παλεύεις να τους κάνεις όλους ίδιους με σένα.
Τα τραγούδια που θα ακούω θα είναι για σένα, που ακόμα δεν βρήκα...πως να σε βρω θα μου πεις αφού τώρα ξεκίνησα...κι όσο δε σε βρίσκω, τόσο λιγότερα τραγούδια ταιριάζουν στη μορφή σου, στην αγάπη μας, σ'αυτό το καινούριο βλέμμα που έψαχνα από παιδί,
και κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι κοιτούσα τον κόσμο σα να'ταν πρώτη φορά. Όλα τα δέντρα καινούρια. Όλες οι τέντες, τόσο που μ'έπιανε τρέλα. Και αντί να επινοήσουμε τον κόσμο απ'την αρχή, ψάχναμε να τον αναπαράγουμε....και βρήκαμε μαζί, θεραπεία καμία, αγκαλιά ο καθείς με την τρέλα του.




Με κοιτώ στον καθρέφτη και δεν με γνωρίζω. Η μορφή μου γεμάτη μούσια και γένια, η φυγή μου είναι τόσο αρχαία φαίνεται.....

Κρατούσες στα δάχτυλά σου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα, γι αυτό φεύγω Έλενα....γιατί ήσουν μια εγωίστρια. Την κρατούσες στα δάχτυλά σου και δεν την άφηνες, δεν την άφηνες να πετάξει. Να πεθάνουν όλες οι άρρωστες μέρες,
όλες οι πράξεις οι κακές.


Κάνω καλά ή άσχημα που σου τα γράφω όλα αυτά;
Θα το μετανιώσω ή όχι;
Ποιός ξέρει...
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Φεβ 17, 2005 9:04 pm

ΜΑΣ ΕΠΡΗΞΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ :twisted:
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Φεβ 18, 2005 10:56 am

μπορείς άραγε να βγάλεις αυτή την εικόνα. κι αυτή, εμένα μου θυμίζει και θα θελα να με ξεχάσω.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό herm » Παρ Φεβ 18, 2005 7:18 pm

Anonymous έγραψε:ΜΑΣ ΕΠΡΗΞΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ :twisted:


ε τώρα ο γκεστ δεν έχει κι άδικο....εδώ τα έπρηξα σε μένα!...
εδώ θα τα'χω πρήξει θα μου πεις στην ίδια την Έλενα!!!

κάτσε να αλλάξουμε το άβαταρ γιατί είναι όντως ψυχοπλακωτικό και να πούμε κι ένα ωραίο αντίο στα 'γράμματα στην ....'
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Φεβ 19, 2005 11:10 am

αυτός ο γκεστ εδώ που γράφει τώρα είμαι εγώ.
με λένε ελένη. (δεν είμαι οι προηγούμενοι γκεστ, να εξηγούμεθα, εκτός από έναν πριν την έψιλον, νομίζω δα πως φαίνεται.
εδώ πέρα έλεγα πως πήρα και ψευδώνυμο! ευφυές, δηλαδή με καλή φήτρα. έψιλον. τόσο πρωτότυπο.
ντράπηκα χτες που ζήτησα να σβήσεις το αβατάρ εκείνο, χερμ, γιατί τόλμησα. μα μου ήταν όντως αβάσταχτο να το βλέπω, ήταν όντως σαν να βλεπα τον εαυτό μου, τον εγωιστικούλη εαυτούλη μου, ακόμα μια φορά. εσύ όμως κατάλαβες και το συχώρεσες αυτό. άλλωστε φοβάμαι τόσο αυτό τον καιρό που νιώθω ακόμη έτσι.
δεν τόλμησα ούτε να πω φχαριστώ ούτε τίποτα. δεν μπορούσα να προφέρω τίποτα.
δεν είμαι η έλενα.
καθόμουνα εδώ στο γραφείο του σπιτιού, στο διάδρομο, στην ανάποδη θέση. δηλαδή το γραφείο έχει μια θέση κι εγώ έχω πάρει την απέναντι. εκεί κάθομαι πάντα, είτε κάποιος είναι απέναντι είτε δεν είναι. μόλις ανοίγει η πόρτα του σπιτιού και πλακώνει το αγιάζι ή το ποδήλατο του λουκά, ή κάτι άλλο, εγώ, είμ' εκεί, στο πόστο μου. μια παραπανίσια θέση. όπως κι εδώ μέσα, ένα διαρκές τάπωμα. πίσω μου ο τοίχος με δυο καδράκια. και τα δυο καλλιγραφημένα, το ένα αραβικά, μ' ένα λαγό κι έναν ελέφαντα, το άλλο γαλλικά. μικρότερο. διακοσμημένο με χρυσάφια και αναγεννησιακά γράμματα. γράφει: ελένη. όνομα ελληνικό, σημαίνει λάμψη του ήλιου. οι ελένες είναι πολύ καλές και συμπονετικές. παρόλο που είναι γενικά σβησμένες, τα σίγουρα τάλαντά τους τις καταστούν φημισμένες στο σπιτικό τους'
μου το'χε κάνει δώρο μια συμφοιτήτριά μου βελγίδα, που την είχα βοηθήσει σε ένα διαγωνισμό...
κάθισα σήμερα εδώ. κι εκεί που καθόμουν, ακούω ένα απίθανο μπαμ!!!
φοβήθηκα, κοίταξα το σκύλο, δεν ήταν εκεί ευτυχώς. κάτω γυαλιά θρυψαλλα και το μικρό ξύλινο καδράκι κουρέλι.
ελένη πεταμένη κάτω. στον τοίχο το καρφί και το γκρίζο κομμάτι του χαρτονιού που υποστήριζε την καλλιτεχνική κατασκευή.
σαν να απερρίφθησαν όλα. σαν να μη με λένε ελένη, και τώρα που αρχίζει το καρναβάλι να πρέπει να το ξαναντυθώ αυτό το όνομα. ανακύκλωσα τα σπασμένα γυαλιά θα τα ανεβοκατεβάζω στα χέρια μου πηγαίνοντάς τα μέχρι τον κάδο ανακύκλώσης όπως όταν σε πάνε κάπου και νιώθεις να σε πηγαίνουν τα βήματα του άλλου γιατί δεν έχεις δικά σου. δακρύβρεχτη ιστορία κι αυτή! πεοθηλαστική στο φουλ! αν ξέρετε τι θα πει φόβος...
και παράπονο...
ναι, αυτό. να νιώθεις κουρέλι και να μη σε νοιάζει πού θα το πεις
ένα κουρέλι γελοιότητες.
ας γράψω λοιπόν στην έλενα, γιατί αυτή θα πρέπει να είναι απούσα. μη-έλενα. μιλένα. μηλιά. μηλίτσα που'σαι στο γκρεμό με μήλα φορτωμένη...
σε φιλώ
με όσα θρύψαλλα.
εύχου να ξαναγίνω ολόκληρη.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Φεβ 19, 2005 11:22 am

Ερχεται η Ανοιξη Ελενη
Ερχεται η Ανοιξη Ελενη
Ερχεται η Ανοιξη Ελένη

κοίτα την πως κρυφοκοιτά...
Αγκαλιά.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Φεβ 19, 2005 6:27 pm

Ναι,είναι και συνεσταλμένη η άνοιξη πανάθεμά την και μας κρυφοκοιτάει ντροπαλά.
Όπως το λές διανάθενα.

Η γαμημένη η άνοιξη,ζεσταίνει το καιρό,στεγνώνει το χώμα και πάλι εμείς έξω απο την αρχή να κοψομεσιαζόμαστε όλη την μέρα.
Επειδή είναι ωραία και ευχάριστη δηλαδή,πρέπει εμείς να πάθουμε λουμπάγκο;
Και μπορεί κάποτε να είμασταν νέοι και να μας άρεσε να τρέχουμε ολημερίς και να μήν καταλαβαίνουμε χριστό,αλλά τώρα με τόση άνοιξη που κουβαλάμε στην πλάτη μας,το φορτίο παραείναι βαρύ και ασήκωτο.
Αλλά που να τον καταλάβετε εσείς τον αγρότη; που να βρεί το δικιο του και αυτός ο έρμος;

Γιατί ο χειμώνας δηλαδή τι είχε; επειδή ήταν μουντός και καταθλιπτικός σε τι μας ενοχλούσε;
Ίσα ίσα που την αράζαμε στη σόμπα και φτειάχναμε με την φαντασία μας,την ωραιότερη φωτεινή ζεστή και λουλουδάτη άνοιξη,να τρέχουμε μέσα της εμείς ανέμελοι, σάν χαρούμενοι μεταμοντέρνοι χίπιδες.
Και πάνω από όλα ξεκούραστοι.
Γιατί η άνοιξη της φαντασίας μας,είναι η πιο ωραία άνοιξη.

Τώρα η γαμημένη η πραγματική άνοιξη,να σου προσβάλει και να σου βρίζει το πιο κρυμμένο κύτταρο της ύπαρξής σου και να μήν σου ζητάει ούτε μιά συγγνώμη.Έστω και σε ομαδικη επιστολή,με διαφορετικό όνομα στη καθεμιά όπως συνηθίζεται.
Αλλά τι περιμένεις,άμα υπάρχουν και κάτι αφελείς σάν και σένα διανάθενα,που τρέχουν να προυπαντήσουν την άνοιξη και να της απαντήσουν με αγκαλιές και φιλιά.
Α ρε κατακαημένη διανάθενα....εγώ τα γράφω αυτά στο μεταμοντέρνο,αλλά σας πέφτει βαρύ και κουραστικό μου λετε να κάτσετε να το διαβάσετε.
Άρπα τη τώρα διανάθενα.
Να δώ τι θα κάνεις τώρα,που θα σου κορφολογήσουν και θα σου μεταφυτεύσουν τα λουλούδια σου στο φόρουμ,οι άλλοι οι χαρούμενοι ανοιξιάτικοι εδώ μεσα.
Αλλά σάματι θα σε πειράξει,έτσι όπως έχεις γαιδουρέψει τελευταία;
Οποτε,άρε κατακαημένε άσπικ να λέω καλύτερα,με σάς τους ανοιξιάτικους που έμπλεξα εδώ μέσα.












































Ώρες ώρες,νομίζω πώς είμαι μονάχος σε αυτό το κόσμο.
Πώς δέν με καταλαβαίνει κανένας.
Μήπως έχω παραξενέψει και μου φαίνονται όλα στραβά;
Μπάααααααααα....
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό herm » Σάβ Φεβ 19, 2005 9:54 pm

Γιατί κάνετε ρε τον Άσπικ να κάθεται να σκάει;

Κλάσε άσπικ,
κλάσε να ξορκίσουμε το κακό!!!

αχαχα
(άρπα τη διανάθενα!!!)

:lol:
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Φεβ 20, 2005 9:02 pm

aspic έγραψε:Αλλά σάματι θα σε πειράξει,έτσι όπως έχεις γαιδουρέψει τελευταία.


Η ¨μεταφύτευση λουλουδιών¨στα φόρα από οποιονδήποτε καθόλου δε προσβάλλει τον ¨σπορέα¨ αλλά τον ¨κηπουρό¨ που το κάνει.

Αν έχουμε το σκεπτικό ότι δε πρέπει να εμπιστευόμαστε κανέναν άνθρωπο φοβούμενοι παλαιότερα παθήματα, αν πρέπει να φιμώνουμε τον αυθορμητισμό μας, να αναζητούμε κίνητρα, να διασταυρώνουμε πριν ανταποκριθούμε, να αναστέλουμε το συναίσθημα τότε πράγματι έχουμε πάψει να είμαστε ¨αφελείς¨.

Εχουμε αποκτήσει μια χοντρή πέτσα γύρω από τη ψυχή μας ίδια με εκείνη που σχηματίζεται γύρω από τις πληγές και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πραγματικό ¨γαιδούρεμα¨.

Οσον αφορά εμένα προτιμώ επομένως να παραμείνω ως έχω με κίνδυνο να περνάω για ¨αφελής¨.....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Δευτ Φεβ 21, 2005 3:11 pm

aspic έγραψε:
Η γαμημένη η άνοιξη,ζεσταίνει το καιρό,στεγνώνει το χώμα και πάλι εμείς έξω απο την αρχή να κοψομεσιαζόμαστε όλη την μέρα.
Επειδή είναι ωραία και ευχάριστη δηλαδή,πρέπει εμείς να πάθουμε λουμπάγκο;
...


dianathenes έγραψε:....γιατί.....
....... γιατί μάτια μου ακό-ο-μα
έχει η Ανοιξη δώρα για μέ-ε-ναααααα! :lol:


....



Εμεις τώρα από τα υπόγεια της Διανόησης, τα αζήτητα του μίσσος, θα διαπιστώσουμε, για μια ακόμη φορά, ότι η Ανοιξη του ενός είναι ο Χειμώνας του άλλου, και τούμπαλιν....
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron