ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Φεβ 12, 2005 4:08 pm

herm έγραψε:Η Έλενα δεν είσαι εσύ έπσιλον.

Σταμάτα να βλέπεις παντού τον εαυτό σου.
Αυτό πάθαινα και γω, γι αυτό κλείστηκα εδώ μέσα με την Έλενα, γιατί η Έλενα είναι κατά βάθος εγώ.

Έχω μέσα μου μια Έλενα, μια Έλενα που μπαίνει μέσα μου από παντού. Όταν φυσάει, όταν δεν φυσάει, όταν έχει κύμα, όταν έχει μπουνάτσα, μπουγάτσα, ταράτσα, ράτσα, φάτσα, λετίσια κάστα. Απ'όλες τις λέξεις μπαίνει μέσα μου μια Έλενα.
Την έκλεισα και γω εδώ να την ξορκίσω.

Μην προσπαθείς να γίνεις Έλενα, γιατί ήδη είσαι.
Την έχεις μέσα σου δηλαδή.

Για αυτό, μην την απλώνεις.

Μάζεψέ την.






Πάω ν'ακούσω τραγούδια τώρα.

Φιλιά,
Αντι-λένος.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό herm » Σάβ Φεβ 12, 2005 4:09 pm

δεν πρόλαβα να γράψω, και ξαναπόσταρες στο μπαμ!!

με το τουφέκι από πάνω μου κάθεσαι και περιμένεις;
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Φεβ 12, 2005 5:58 pm

αντι-λένος ή αντι -λενον;;; :lol:
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό herm » Κυρ Φεβ 13, 2005 5:18 pm

αντι-λένον!!
:lol:


κι αντι-χερμ και αντι-θάλασσα κι αντι-ναμαςπάρειςμακριάναμαςπαςσταπέραμέρη.
αντι-φύσαθάλασσαβαθιάφύσααγέριφύσααγέρι.

Βλέπεις; Κάθε φορά που ανοίγω το ράδιο παίζουν στην πλάτη μου παιχνίδια.
Θα το χαλάσω και γω, και θα πάω να το καταθέσω στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη.
Θα βγάλω όλη τη σαπίλα στο φως.

Όλο το ψάξιμο του σοφού καλλιτέχνη. Θα σφάξω και το φιλοθεάμον κοινό που ανάβει αναπτήρες και φωτάκια στον λυκαβηττό και στην πετρούπολη και στα νησιά τα καλοκαίρια, με ωραίους καλλιτέχνες με μακριά μαλλιά που τους αρέσουν και τα μαύρα ρούχα και αφιερώνουνε τραγούδια στο κοινό. Θα τους πάω όλους στον άγνωστο στρατιώτη και θα τους σφάξω εκεί-να.
Είμαι ο άγνωστος στρατιώτης σου Έλενα, και συ κάθεσαι και μοιρολογείς, ακυρώνεις τον ιερό μου πόλεμο, ξεβρακώνεις την ιντιφάντα. Θα σε σταυρώσω και σένα και μετά θα σε δώσω στις μάζες, που έξαλλη θα τραγουδά

ένα πρωινό η παναγιά μας
θα'ρθει να μας βρει στην ακρογιαλιά!!


και θα χορεύει το τραγούδι του τράγου.


Ντύθηκα τη φωτιά και συ μου αφιερώνεις τραγούδια της Θεοδοσίας Τσάτσου; Ντροπή.
Και τσεκούρι.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Φεβ 14, 2005 12:57 am

δε το πιστεύω ότι σ έκανα και γέλασες.
:D
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό herm » Τρί Φεβ 15, 2005 8:16 pm

Τα Αχόρταγα Όλα.

Μια θάλασσα καταφύγιο κι ένα νερό που κρύβει τη ντροπή σου.

Ο αχόρταγος κόσμος, η ύαινα, που μπαίνει μέσα σου και πετρώνει διψώντας. Βουτάς στην ίδια τη ντροπή, εκεί που δεν έχει χέρια να σωθείς κι όλος ο κόσμος είναι ίδιος με σένα.

Έξω στο φως η αχόρταγη σάρκα δε σηκώνεται. Castrating Bitch.
Κι αντέχεται κι υπομένεται.

Και προσεύεχεται.


Μια σάρκα που προσεύχεται είναι τόσο αστεία σαν ένα φεγγάρι χωρίς ουρανό.
Το παίρνεις, το κάνεις τραγούδι το κάνεις στιχάκι και δυόσμο, βασιλικό, το κρεμάς στο αυτί σου κι ο κόσμος όλος πονά.
Και με γαμάς με το δυόσμο σου βασιλικά.

Μας παρέσυρε το ρέμα,
μάνα μου δεν είναι ψέμα.




Βρήκες πέντε χρησμούς να πεις μια καλημέρα κι αρρώστησες τον κόσμο όλο.
Ενώ τα δικά μου γράμματα είναι μετρημένα.

Μην παίζεις άδικα παιχνίδια, Έλενα.
Δεν σου ανήκει όλος ο πόνος.

Δώσ' μου τον κόσμο μου πίσω.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Τρί Φεβ 15, 2005 8:32 pm

Ποιός είναι αυτός ο γκεστ ρε παιδιά που από την ώρα που μπήκε γελάμε;
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Τρί Φεβ 15, 2005 8:33 pm

8)
:lol:
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Τετ Φεβ 16, 2005 7:26 pm

Τι τα'θελα τα γράμματα; μόνο πόνο μου'φεραν και έναν χρόνο εσαεί παρών, χρόνο κακό, τον κακό μου το χρόνο δηλαδή.

Οι άνθρωποι χάνουν τον προσανατολισμό, χτίζουν δεσμά για χιλιάδες λόγους, για εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, τετράκις πεντάκις και βάλε. Αν ήμουν ελεύθερος θα καθόμουν να τους καταγράψω όλους, μα δεν είμαι, κι έτσι δεν έχω καιρό. Ούτε εσύ είσαι ελεύθερη, ούτε κι έχεις καιρό. Μα εγώ φεύγω. Εσύ μένεις.

Θα φύγω, αφήνοντας πίσω μια θάλασσα αραχλιασμένη, θάλασσα αιμάσσουσα, εσταυρωμένη.
Αφήνω τα θαυμαστικά που σου'γιναν τρόπος ζωής, επειδή δεν μπορείς να μιλήσεις.
Αφήνω όλο αυτό το νόημα που βγαίνει απ'την αδέξιά σου κραυγή, την ομορφιά του μοναδικού και του ανεπανάληπτου.
Αφήνω πίσω μου τον ντε μπόρντινγκ που'ναι καρφί του κερατά. Γαύρος θα'ναι.
Αφήνω τον πόνο να τον πάρεις στις δικές σου αποσκευές, αυτές που δεν επιβιβάζονται ποτέ. Αφού μου θες και σχήματα. Μένουν για πάντα σ'έναν διάδρομο που χάλασες εσύ, σ'ένα αεροδρόμιο γεμάτο ζόμπι. Η άφιξη των ζωντανών νεκρών, σε μια ταινία που πάτησες το πλέι και δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί βρήκαμε μια φλέβα χρυσού, βρήκαμε το αηδόνι που κάθε που λαλεί γίνεται και παγώνι. Η διαφορά που έχει το παγώνι απ'το πεπόνι είναι πως το πεπόνι παγώνει, ενώ το παγώνι δεν πεπόνει. Αφήνω και τη διαφορά μας στις δικές σου αποσκευές, αυτές που πάνω τους γράφεις ποιήματα, όταν φτάσεις στον άγιο πέτρο κι εγώ μπορεί να είμαι στα τρίσβαθα της κόλασης, αλλά θα έχω φύγει, θα παραδώσεις τις αποσκευές σου και θα'σαι μακάρια που δεν έφυγες ποτές.
Ποτές.
Κι ο θείος πέτρος μπορεί και να κλάσει (sic) (ποτέ δεν έμαθα τι σημαίνει αυτό το sic, υπάρχει κάποιος να μου πει παρακαλώ;) εκείνη τη στιγμή κι εσύ πολύ θα προσπαθήσεις να χαμογελάσεις, αλλά προπάντων θα μείνεις με την απορία αν το συνηθίζουν να αερίζονται έτσι αυθόρμητα στον παράδεισο, και θα θυμηθείς τη ζωή σου κάτω στη γη - εγώ θα είμαι στην κόλαση λέμε, μεταφορά κάνω μη φοβάσαι δεν ήρθε η ώρα σου ακόμη - θα θυμηθείς λοιπόν τη ζωή σου, πως γινόταν ακριβώς το ίδιο, και αναρωτιόσουν γιατί η ζωή είναι στραβή, βρε στραβός ειν'ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε; Εμ, ποιός σου'πε να αρμενίζεις μήτσο μου; αφού αρμενίζεις, στραβά θα το κάνεις. Ορίστε, ένα κλάσιμο και στραβώνει μέχρι κι αυτός ο παράδεισος.

Θα τ'αφήσω όλα λοιπόν και συ θα γράφεις ποιήματα πάνω στις βιολέττες, πως μου'ρθε τώρα η βιολέττα ένας θεός ξέρει, ποιός ξέρει, μπορεί κι ο δικός σου θεός, των ποιημάτων, βρίσκει ο μπαγάσας εκεί πάνω τρόπους να εισχωρεί παντού, εσαεί απών, τόσο που τον κάνεις ποίημα κι είναι ένα ποίημα θεϊκό, σαν τα δυό σου πόδια ένα πράμα που τις νύχτες συνήθιζα να ονειρεύομαι και ο θεός γελούσε κι έκλαιγε, γελούσε κι έκλαιγε, και δεν βρισκόταν ούτε ένας σκύλος να του δαγκώσει του πούστη το λαιμό, εγώ να θέλω τα πόδια σου κι αυτός να με μιμείται. θα γράφεις λοιπόν ποιήματα πάνω στις βαλίτσες, για όλα αυτά που αφήνω πίσω μου και δε χωράει στο μυαλό σου με τίποτα (ή πολύ μεγάλη θα'ναι η πράξη μου, ή πολύ δυνατός ο θεός σου).

Αφήνω πίσω μου όλους τους θεούς γιατί δεν συμμετέχω άλλο σ'αυτό το παιχνίδι.
Έχεις όλο τον χρόνο να αναρωτηθείς και να απελπιστείς για την πράξη μου.
Εγώ τον έχω τον χρόνο ελεύθερο, εσύ με το μέρος σου.

Ναι. αφήνω τον πόνο αφού πρώτα τον ξορκίσω, για να μην πάρω στο λαιμό μου κι άλλα θύματα.
Όχι άλλα ζόμπι, όχι άλλους δαιμονισμένους.

Είπαμε.
Εσύ στις βαλίτσες σου,
κι εγώ στο κουμπί που γράφει πλέι.

-Τι λέει ρε; "πλέει";
-Όχι πλέει, κλαίει
-Ούτε κλαίει, καίει
-Ούτε πλέει ούτε κλαίει ούτε καίει, κατεργαρέοι.Πλέι

Ορίστε. Πας να πεις μια καινούρια λέξη, κι αμέσως να φτιάξουν ποίημα. Να τρέξουν στο θεό τους.
Τους είπα κατεργαρέους κι εγώ κι ησύχασα.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Τετ Φεβ 16, 2005 7:32 pm

Κάπου μπερδεύτηκα με τόσα κουμπιά, αλλά είπαμε, φεύγω.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron