ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Ιούλ 27, 2007 4:26 am

δικαίωμα!
:)



κι ανάθεμά με αν κατάλαβα τίποτα, αλλά αυτό είναι η καθημερνότητά μου.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Ιούλ 27, 2007 11:55 am

Βλέπω φύλλα!
Νομίζω ότι μπλοφάρεις κυρία έψιλον,γιατί δέν είναι δυνατόν να μήν κατάλαβες.
Όχι πές μου ποιό σημείο δέν κατάλαβες να στο ξηγήσω.

Τέλος πάντων,αφού δέν καταλάβατε και πολύ με στενοχωρείτε,μαζευτείτε όλα τα παιδιά να σας κάνω ένα σύντομο φροντιστήριο.
Η προσοχή σας στον πίνακα παρακαλώ.
Μήν μιλάτε,μήν γελάτε και μήν ξύνεστε.
Απόλυτη ησυχία .
Και μήν τολμήσει κανείς να αρχίσει να πετάει σαίτες και άλλες τέτοιες μαγκιές,γιατί είμαι της παλιάς σχολής εγώ και το δίκανο το έχω γεμάτο πίσω από την έδρα.
Με ένα ντουμπλέ σας εκτελώ επί τόπου.

Το λοιπόν ξεκινάμε με την επεξήγηση των όρων...σβήνω τον πίνακα και γράφω....σγγγγζζζζζ......ρε-α-λι-σμος:
ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ
Ρεαλισμός είναι η πραγματικότητα στην οποία τα είδη και τα γένη ορίζουν το άτομο.
Σε αυτή την πραγματικότητα,μπορουμε να κάνουμε ότι θέλουμε το άτομο,να το κρεμάσουμε,να το πνίξουμε,να το βάλουμε στο φούρνο με πατάτες,χωρίς να επηρεαστεί στο παραμικρό η πραγματικότητα.
Ο χρόνος σε αυτή την πραγματικότητα είναι αδιάσπαστος,η απαρχή της βρίσκεται έξωθεν του υποκειμένου,και οι νόμοι και οι συνθήκες της είναι τόσο αληθινές που κανείς δέν δύναται να τις μεταβάλλει.

Και συνεχίζουμε με τον ..σγγγζζζζζ....νο-μι-να-λι-σμο.
ΝΟΜΙΝΑΛΙΣΜΟΣ.
Νομιναλισμός είναι η αντίθετη πραγματικότητα του ρεαλισμού,κατά την οποία το άτομο ορίζει και τα είδη και τα γένη.
Εδώ μπορουμε να αφανίσουμε τα είδη και τα γένει,να τα καταστρέψουμε,να τα κάνουμε στο φούρνο με κριθαράκι (γιουβέτσι),χωρίς το άτομο να επηρεαστεί στο παραμικρό.
Σε αυτή την πραγματικότητα ο χρόνος δύναται να τεμαχιστεί κατά βούληση,η απαρχή της βρίσκεται εντός του υποκειμένου,για αυτό και οι συνθήκες και οι νόμοι της,είναι τόσο ψεύδαισθησιακοί που οποιοσδήποτε δύναται να τις μεταβάλλει.
Φθάνει να το θέλει βέβαια.


Όπως είδαμε καλά μου παιδιά,αυτό που καθορίζει αυτές τις δύο αντίθετες πραγματικότητες,είναι η σχέση του υποκειμένου με τον χρόνο.
Ο ρεαλισμός έχει ένα αντικειμενικό χρόνο που επεκτείνεται στον χώρο,ενώ ο νομιναλισμός έναν υποκειμενικό που εμβαθύνει σε αυτόν (τον χώρο).
Και αυτό που διαφοροποιεί τον χρόνο σε υποκειμενικό και αντικειμενικό είναι η διαπερατότητά του ή όχι από το άτομο.
Στην ρεαλιστική πραγματικότητα παράδειγμα,ο χρόνος γίνεται αντιληπτός σάν μιά καθολικότητα,στον οποίο η ύπαρξη του παρόντος,εννοεί υποννοεί και καταννοεί,και την ύπαρξη του παρελθόντος και του μελλοντος χωρίς καμμιά άλλη σκέψη και διερεύνηση.
Στην νομιναλιστική όμως πραγματικότητα,η ύπαρξη του παρόντος δέν σημαίνει και την κατα συνθήκη ύπαρξη και του παρελθόντος όπως και του μέλλοντος.

Κύριο επιχείρημα των νομιναλιστών,είναι το περίφημο παράδοξο,κατά το οποίο είναι αδύνατον από το ένα να πάμε στο δύο,αφού ενδιάμεσα θα παρεμβάλεται το ενάμιση,το ένα και ένα τέταρτο,το ένα και ένα όγδοο και ούτω καθεξής και συνεπώς δέν θα μπορεί να υπάρχει καμμιά κίνηση στον χρόνο αφού το υποκείμενο πάντα θα τον διαιρεί επ άπειρον.
Εδώ απαντούν οι ρεαλιστές: <<τι μαλακίες λέτε ρε; αφού εκ του αποτελέσματος ξέρουμε ότι φθάσαμε στο δύο,οπότε ο χρόνος πρέπει να εποπτεύεται από τον τερματισμό του και όχι απο΄την αφετηρία του.

Ξαναπαντούν οι νομιναλιστές πώς:<< να το πάρετε πίσω ότι λέμε μαλακίες γιατί θα φάτε καμμιά μπούφλα και θα δείτε τον χρόνο ανάποδα.Αυτό που σας κάνει να νομίζετε πώς είσαστε στο δύο ξεκινώντας από το ένα είναι η απατηλή μνήμη σας,η οποία είναι μιά ψευδαίσθηση και ουδέποτε φύγατε από το ένα να πάτε στο δύο,παρά πάντα στο ένα είσασταν που τώρα νομίζετε πώς είναι δύο>>.

Και τους ξαναπαντούν οι ρεαλιστές: <<Να κόψετε τις απειλές γιατί με αυτά που λέτε δέν είναι δύσκολο να σας κλείσουμε στο δρομοκαίτειο και με χαρτί εισαγγελέα μάλιστα.
Είμαστε στο δύο,ξεκινώντας από το ένα,και έχουμε και ακλόνητα πειστήρια για αυτό.Ορίστε,πάρτε και τις αποδείξεις.Κομμάτια που πήραμε από το ένα προτού το εγκαταλείψουμε.Τι έχετε να πείτε τώρα για αυτό;>>

Για να τους απαντήσουν και πάλι οι άλλοι << έχουμε να πούμε ότι είστε βλήτα.
Αυτά τα κομμάτια είναι πλαστά.Μπορεί να γράφουν ένα,αλλά στην πραγματικότητα τα αποσπάσατε από το δύο που είστε τώρα,και το οποίο είναι ένα βέβαια..Ορίστε κοιτάξτε.Βλέπετε ότι του λείπουν,του δύο που είστε τώρα όπως λετε, κομμάτια; >>.

Εδώ πραγματικά οι ρεαλιστές θυμώνουν πραγματικά: << Ρε ηλίθιοι,ρε βλήματα που την παπαρολογία σας δέν την χωράει όλος ο κόσμος,τα κομμάτια που λείπουν από το δύο,είναι αυτά που πήραμε για να σας τα δείξουμε όταν μας ξαναρωτήσετε στο τρία.
Καταλάβατε ρε ζώα; >>.

Για να πάρουν την απάντηση << Καλά τώρα σας πιστέψαμε αρχιαπατεώνες πλιατσικολόγοι που παίζετε με τα κομμάτια σας.Και όταν πάμε στο τρία και το δούμε να του λείπουν κομμάτια και αυτουνού,θα μας πείτε,ξέρετε τα πήραμε να τα πάμε στο τέσσερα και στο τέσσερα θα μας πείτε τα πήγαμε στο πέντε και ούτω καθεξής και πουθενά δέν θα σας πιάνουμε>>.


Κάπου εδώ πραγματικά σταματάει ο ωραίος και πολιτισμένος τους διαλόγος και αρχίζει μεγάλος σκυλοκαυγάς.
Όντως και οι δύο πλευρές,όσο μπορεί να έχουν δίκιο,άλλο τόσο μπορεί να έχουν και άδικο.Κάπου εδώ παρεμβαίνουν και οι πιο ψύχραμοι που προσπαθούν να συμβιβάσουν τα πράγματα.
Όπως μάς λέει ο χόρχες μπόρχες δηλαδή,άν οι νομιναλιστές λένε πώς τα ζώα μπορεί να δημιουργήθηκαν σε μιά μόνο μέρα από τον θεό,ενώ οι ρεαλιστές λένε πώς χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια και προσκομίζουν και τα απαραίτητα ευρήματα απομεινάρια από δεινόσαυρους και λοιπά,είναι δυνατόν πράγματι να μπορούν να συμβαίνουν και τα δύο,δεχόμενοι πώς μιά διαίρεση του χρόνου ενδέχεται να τον εκτρέπει από την αρχική του ροή.
Και έτσι μπορεί να ισχύει ότι και τα ζώα δημιουργήθηκαν σε μιά μέρα,αλλά και τα ευρήματα και οι αποδείξεις ότι δημιουργήθηκαν σε πολύ περισσοτερο χρόνο όντως να υπάρχουν,αλλά απλούστατα άν ήταν δυνατόν με μιά χρονομηχανή να πάμε πίσω στο παρελθόν, δέν θα επρόκειτο ποτέ να βρούμε αυτά τα ζώα (δεινόσαυρους και λοιπά) ,αλλά και άν πάλι ήταν δυνατόν να πάμε μπροστά στο μέλλον δέν θα επρόκειτο ποτέ να βρούμε ένα θεό.

Πραγματικά η σκέψη του είναι μεγαλοφυής,μόνο που άν δε΄ν υπάρχει τίποτα πίσω στο παρελθόν,δέν υπάρχει τίποτα μπροστά στο μέλλον,τότε όλα τα πράγματα θα στιβάζονται ασφυκτικά πιεσμένα εδώ στο παρόν μας,που τελικά θα το κάνουν τόσο στενάχωρο,που θα φουσκώσει θα φουσκώσει και θα σκάσει,γινόμενο η απαρχή ενός κόσμου που θα φθίνει συνεχώς,μεταβάλλοντας εμάς από αρχέτυπα της δημιουργίας,σε αρχιδέτυπα της καταστροφής.
Για αυτό και εσείς καλά μου παιδιά,τώρα που θα αρχίσετε να ρωτάτε,μήν στριμώχνεστε και περιμέντε στη σειρά σας ένα ένα.
Τέλος του σημερινού μαθήματος....
Μα που το βαλα το κουδούνι,που το βαλα το κουδούνι,που το βαλα το κουδούνι........
















































































ΜΠΑΜ ΝΤΑΜΠΑΜΠΑΜΠΑΑΑΑΜ.......
Δέν πειράζει και το δίκαννο την κάνει τη δουλειά.

Αλλά αμάν ξέχασα το βυθόγραφο......γυρίστε πίσω ρεεεεεεε,δεν τέλειωσε το μάθημα ακόμη.......κάτσε να γεμίσω.....κλακακλίκ....ΜΠΑΜΝΤΑΜΠΑΜΠΑΜΠΑΑΑΜ.........
ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ ΡΕ ΖΩΑΑΑΑΑΑ.....κλακακλικ.....ΜΠΑΜΝΤΑΜΠΑΝΤΑΜΠΑΑΑΜ.....(τελικά όταν κάνεις μάθημα χρειάζεσαι καραμπίνα επαναληπτική)....ΓΥΡΙΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ....κλακακλικ.....ΜΠΑΝΤΑΜΠΑΜΠΑΜΠΑΑΑΑΜ.....

----ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΤΙΚΑ!!!!

ʼει γαμήσου και εσύ ρε χόρχες!!
Κάτσε να βάλω και το βυθόγραφο πρίν φέρει καμμιά αστυνομία ο γείτονας.

ΒΓ Για να καταλάβετε καλύτερα όσα είπαμε,θα πάρουμε το ωραίο κείμενο της κυρίας έψιλον,η οποία αφού περιέγραψε την ρεαλιστική πραγματικότητα με τον αντικειμενικό της ιστορικό χρόνο( κατακλυσμός από γεγονότα, ειδήσεις, νέα, παλιά, ενθύμια, θησαυρούς, σκουπίδια, λόγια, μαθηματικές πράξεις),τότε διαπίστωσε ότι ίσως να κινδυνεύει από αυτήν την πραγματικότητα (ωραίο, ε; να βρέχει μαθηματικές πράξεις, κι εσύ να μην ξέρεις από πού θα σου ρθει) μέχρι που βρήκε καταφύγιο από αυτή την μπόρα στην θαλπωρή της νομιναλιστικής πραγματικότητας ανακουφισμένη από το βάρος των αισθήσεών της (εκεί πάνω έτρεχα.
μέχρι που συνάντησα τον καθρέφτη μου και διάβασα ένα ποίημα του μπεκατώρου, τότε είδα τα μάτια μου νεκρά.).

Που συνάντησε τον καθρέφτη του μπεκατώρου και είδε τα μάτια της νεκρά η κυρία έψιλον;
Εδώ,εκεί,πιο πέρα,πιο παραπέρα;
Πουθενά στον χωροχρόνο,παρά μόνον μέσα της.
Τεμάχισε τον χρόνο δηλαδή και έπεσε μέσα στον εαυτό της,επαναδημιουργώντας έναν καινούργιο χρόνο και μιά καινουργια πραγματικότητα,δική της.
Έναν νέο κόσμο.
Έγινε ο θεός και έφτειαξε την πλάση σε μιά μέρα δηλαδή.
Διαφωνεί κανείς μαζί της;
Όχι γιατί άν διαφωνεί κανείς.........κλακακλίκ!...
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Αύγ 03, 2007 6:16 am

άσπικ είσαι άπαιχτος ρε παιδί μου!
όσο και να μ'έχεις σιφιλιάσει παλιότερα, δεν καταλαβαίνω τι γίνεται! τώρα δε θυμώνω δεν εξανίσταμαι. αντίθετα, έχω βάλει τα φυσικά μου δάκρυα στα μάτια, και κλαίω!
κι όταν λέω φυσικά, είμαι πολύ προσεκτική σ'αυτό. από φαρμακείο τα αγόρασα! έχουνε και το πεντιγκρί τους απάνω!
τα φοράω και γίνομαι πιο ευαίσθητη, πιο καλλιεργημένη, πιο κλαίουσα...
αχ, καλημέρα, η ζωή είναι ωραία και χωρίς δάκρυα...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό kanenas » Παρ Αύγ 03, 2007 9:09 pm

εδώ που τα λέμε το φχαριστιέμαι που διαβάζω μόνο τον άσπικ και την έψιλον.
αφού όλοι οι άλλοι μου την σπάγανε, ψέματα θα λέω;
παιδιά έχετε κάνει ένα δίδυμο φοβερό.
άσπικ πρόσεχέ την αυτήνα, τέτοια διάβαζα που έγραφε και την ερωτεύτηκα κάποτε. διά μη ζώσης. μη σώσεις που λέει. εκ του μακρόθεν. μετά πως γίνεται ρε παιδί μου και γίνονται τα πράγματα χάλια, δεν το έχω καταλάβει ακόμη.
έψιλον τι κάνεις; είσαι καλά; σε σκέφτομαι ξέρεις που και που. μην τολμήσεις να μου γράψεις κανά πράιβετ πιμι, ε; γράψε εδώ, δημόσια. είμαστε πιο ασφαλείς.
αυτά......
τι άλλα;
θα κάνω λίγο καιρό να ξανάρθω. σας διαβάζω κρυφά, εδώ που είμαι απαγορεύεται να σερφάρω.
ουφ...
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Αύγ 03, 2007 9:15 pm

Τώρα ανώνυμε αναγνώστη την πιάνεις την κακία που μου πετάει στα μούτρα η έψιλον έ;
Μου λέει ότι είμαι ημιτασιόν και ενδύομαι ξένα ρούχα.
Πώς; δέν το έπιασες ότι το λέει αυτό;
Εγώ που την ξέρω καιρό όμως,το πιασα και στο λέω.
Θα συμφωνήσω πάντως μαζί της,με μιά μόνο επιφύλαξη που προκύπτει από το ερώτημα:
Χειρότερο είναι να ενδύεται κάποιος ξένα ρούχα ή να έχουν κολλήσει στο πετσί του τα δικά του και να τα κουβαλάει πάνω του για όλη του τη ζωή;
Βέβαια δικαίως θα πείς,ανώνυμε,πώς τι τα ψάχνεις τώρα ρε άσπικ άν είναι ξένα ή δικά του τα ρούχα; Το καλύτερο θα ήταν να ήταν κάποιος γυμνός και να μήν είχε καμμιά ανάγκη να καλύπτεται από αυτά.
Έχεις απόλυτο δίκιο ανώνυμε αναγνώστη και εδώ είναι και μένα η απορία μου:
Γιατί ντρέπεται κάποιος την γύμνια του και βάζει ρούχα προφασιζόμενος ότι το κάνει για να μήν κρυώνει,ενώ δέν ντρέπεται που κρυώνει με την γύμνια του προφασιζόμενος ότι βάζει ρούχα;





























Πάντως κυρία έψιλον,ακόμη πιο καλλιεργημένη,πιο ευαίσθητη και πιο κλαίουσα από τα φυσικά δάκρυα που πήρατε στο φαρμακείο,μπορείτε να γίνετε στην κουζίνα σας όταν καθαρίζετε κρεμμύδια.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Παρ Αύγ 03, 2007 10:10 pm

... κι εγώ το φχαριστιέμαι που διαβάζω μόνο τον εαυτό μου, τον ʼσπικ, τον Αντώνη και την Έ...

... να ευχαριστήσω επίσης τη θειάκα την Μαρίκα, αδερφή της βάβως μου, που φρόντισε να πάρω το όνομά της...

... επίσης να μη ξεχάσω να μολογήσω πως και μένα μου τη σπάνε κάμποσοι, αλλά δε το κάναμε και ζήτημα, είχαμε κάτι τις να πούμε...




... άντε ντε;... τώρα που χρειάζονται γιαούρτια ξεχάσατε να αγοράσετε;...

(... ντροπή...) ...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Αύγ 03, 2007 10:19 pm

τη συνταγή με τα κρεμμύδια με την έχουν δώσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, παιδιά μου - εραστές μου.
έπινα το τσάι μου σ'ένα παρθένο δάσος του αμαζονίου μαζί με τον πάμπλο. δίπλα ακούγονταν ηλεκτρικά πριόνια και φορτηγά που κουβάλαγαν ξύλα, παραδίπλα ινδιάνοι γυμνοί ντύνονταν χρώματα και ψάρευαν.
εγώ κι ο πάμπλο μιλούσαμε για τα κρεμμύδια, τις πατάτες και τα τάκος, κουβαλώντας τις καρέκλες μας λίγο πιο μακριά από όλα αυτά.
κι εκείνη την ώρα, που εγώ, κοριτσάκι πράμα, κατηγορούσα το γκαρσόνι για άθλια συναλλαγή με τους ξυλοφάγους του αμαζονίου, εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ο πινοσέ, μ'ένα φουλάρι στο λαιμό,
με κοίταξε με πάθος,
έβγαλε το φουλάρι απ'το λαιμό του,
γονάτισε μπρος μου,
μου το χάρισε φωνάζοντας:
ελβίρα! ω! ελβίρα!
προφητικά εγώ του φώναζα: έψιλον καλέ, όχι ελβίρα!

τα κρεμμύδια του αμαζονίου είναι πολύ όμορφα. βγάζουν κρίνα.

είμαι ντυμένη με το φουλάρι του πινοσέ.
τ.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Αύγ 06, 2007 4:53 pm

κοίτα έλενα,
ή θα πάψεις να υπάρχεις,
ή θα πάψω να γράφω.

γίνεται;

δεν ξέρω.


πίνω πικρό καφέ, η κούπα είναι τεράστια, πνίγομαι μέσα
ζητάω από τον καφέ να με ξεπνήσει
από τον ύπνο να ξεχάσω,
από τον εφιάλτη να αθωωθώ
από το όνειρο να υπάρξω
από το θάνατο δεν ξέρω ακόμη αν ζητάω κάτι.
μπορεί να του ζητάω να φύγει μα αυτός εκεί, επιμένει πως μ'αγαπάει, πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. τι απλός θάνατος!
κι εγώ μ'ένα μολύβι στο χέρι...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Αύγ 07, 2007 8:39 pm

Αυτά του γράφεις του κανένα κυρά εψιλονάρα και τον ανάβεις και θα τραβάει μαλακία στη σκοπιά τώρα.
Για συγκράτησε λίγο τον ερωτισμό σου ρε έψιλον,υπάρχουν και παιδιά εδώ μέσα.
Θέλεις να μας την βγάλουν την σελίδα ακατάλληλη και να τρέχουν τον μαστροθανάση στις εισαγγελίες;
Και στο κάτω κάτω,ώς πότε πιά θα ακολουθούμε το αναπαραγωγικο μας ένστικτο,αναπαράγοντας τους ιδιους τους εαυτούς μας;
Το πράγμα έχει φθάσει σε αδιέξοδο πιά,δέν το βλέπεις;
Ο κόσμος καταρρέει,γεφύρια πίσω μας γκρεμίζονται και εσύ είσαι εκει να μας δείχνεις τις μέρες τις παλιές;
Ποιός είσαι;
Ο σαββόπουλος;
Δέν υπάρχει καμμιά ελπίδα πιά.
ʼκου εμένα που στο λέω,το ξέρω γιατί κάθε βράδυ μαζευόμαστε όλοι οι μεταμοντέρνοι στον ύπνο μας από κάθε γωνιά του πλανήτη και τα κουβεντιάζουμε.
Η ιστορία μας ήταν απλώς ένα μοιρολόι για τον νεκρό.
Αλλά εντάξει τον κλάψαμε τον μακαρίτη,πρέπει τώρα και εμείς να αποσυρθούμε.
Αλλοιώς θα μας μείνει και κανένα ψυχολογικό στον αιώνα τον άπαντα αμήν.
Τουτέστιν το είδος πρέπει να αυτοκτονήσει,σταματώντας να αναπαράγεται.
Γράψτο και της έλενας να το ξέρει,και μετά πέστης να στο γράψει και αυτή για να το μάθεις και εσύ.
Δέν μπορεί να συνεχιστεί πιά αυτή η αηδία.
Μάς έχουν πιάσει κώτσους δέν το καταλαβαίνεις;
Σταματάμε,τους γυρνάμε την πλάτη,παίρνουμε το βαλιτσάκι μας και φεύγουμε και άστους να τα βγάλουν πε΄ρα μόνοι τους μετά.
Ως πότε θα μας πιάνουν κορόιδα οι .......








































...εαυτοί μας;
Ώς πότε θα υπάρχουμε μόνο και μόνο για να θρηνουμε τους εαυτούς μας επειδή δέν υπήρξαν ποτέ;
Μπαφιάσαμε πιά.
Μίλα και εσύ ρε κολλητηράκι,γιατί δέν μιλάς;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Αύγ 07, 2007 8:51 pm

ρε συ ασπίκ, δε μπορεί να είμαι ο σαββόπουλος.
και ξέρεις γιατί;
δε μου πάει ο τόνος κάτω.
αυτό το σαββοπούλου πολύ με χαλάει, δε γίνεται, άστο.
όσο για τον κανένα, μη σκοτίζεσαι ρε, τα'χουμε βρει εμείς.
να ξέρεις ότι κάνει σκοπιά μπροστά στο σπίτι του υπουργού ναυτιλίας. φυλάει την πισίνα, να μην πέσει καμιά τσούχτρα μέσα. για να είναι έτοιμος, φοράει και το μαγιό του. μόλις σημάνει συναγερμός ή μόλις διαβάσει αυτά τα ξανάμματα που γράφω, πέφτει στην πισίνα, και τελείωσε.
άρα μην ανησυχείς.
σ'ευχαριστώ εκ μέρους του.
όσο για μένα, εντάξει ρε, και τι νομίζεις δλδ; ότι τα ζόμπι δεν υπάρχουν;
κρίμα ρε άσπικ,
σ'είχα για έξυπνο,
αλλά μάλλον με τον τόνο κάτω θα μείνεις κι εσύ.
εν τω μεταξύ,
συνέβη και κάτι εντελώς τρομερό!

στο σπίτι,
στο σπίτι μου,
με επισκέφτηκε η μιλένα!
η μη-έλενα!
εκεί, ανάμεσα στις κάλτσες, τα παπούτσια και τις μαξιλαροθήκες του λουκά, βρήκα την αφεντιά της να'χει στείσει κουβέντα με μια τζαζγούμαν πεταμένη στα αζήτητα.
ταράχτηκα,
τους ρώτησα να μπορώ να συμμετέχω στην κουβέντα
με κοίταξαν
με συμπόνοια
και μου είπαν χαμογελώντας: όχι. εσύ, να πας να γράψεις στο μισσός.
ε, κι έτσι ήρθα.
μη σε νοιάζει λοιπόν, δουλειά σου.

(υγ. να σου πω! έχεις περάσει τα δεκατρία; γιατί αλλιώς... θα πρέπει να προσέχω...)
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron