ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό atomant » Τρί Φεβ 08, 2005 12:02 pm

[quote="ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ

Σκεψου το κι ετσι: κανεις ποτε δεν ετυχε να κοιταξει* πισω απο το παραβαν.

Ολα λοιπον παιζονται αναμεσα σε περιπου τρεις εκδοχες εκ των οποιων η μια εμπεριεχει τις αλλες δυο και τον εαυτο της.
Τα υπολοιπα ειναι δεισιδαιμονιες και σκιωδεις υποθετικες "επιστημονικοτητες".

_____________________________________________________________
*οχι γιατι δεν ειχε την τολμη η την αποκοτια, αλλα γιατι δεν ειχε ματια καταλληλα.
Και μαλλον αυτο ειναι το ενοχλητικο, τελικα. Υποψιαζομαστε. Θελουμε. Αλλα δεν μπορουμε. Η "τεχνολογια" δεν ειναι διαθεσιμη. Μάλιστα φαινεται οτι δεν θα ειναι ποτε, γιαυτο βριζουμε διαρκως και γκρινιαζουμε αναμεταξυ μας σαν τα καβουρια στον ντορβα, κι αλληλογκρεμιζουμε τα φιλοσοφικα μας τουβλακια.
[/quote]




Μέσα σε τέσσερις ημέρες οι κλαδεμένες μουριές πέταξαν φύλλα σαν πράσινο πυροτέχνημα, πρώτα τσαλακωμένα σφιχτά, ύστερα απλώνονταν και μεγάλωναν κι αφού ανιστάθηκαν στην ανεμοθύελλα, έγιναν ομπρέλες για τη βροχή που ακολούθησε.
Μέρα με τη μέρα τα παρακολούθησα.

Την τελευταία φορά προστάτευαν από τη βροχή ένα γηραιό ζευγάρι.

Συνήθως οι γηραιοί κάθονται στα παγκάκια κουρασμένοι, δεν κάνουν φασαρία, σχολιάζουν αυτά που βλέπουν.

Εκείνοι, αντίθετα, κοίταζαν ο ένας τον άλλον.
Γελούσαν.

Το γέλιο δεν ήταν γέλιο προς τα έξω, γέλιο σχολιασμού, αλλά γέλιο προς τα μέσα, γέλιο τσαχπινιάς.

Προσπάθησα με την άκρη του ματιού να δω τι γίνεται.

Δεν μου έδιναν σημασία.

Ο άντρας έσκυβε πάνω από τη γυναίκα, σαν να τη φιλούσε, εκείνη ανταποκρινόταν με γελάκια κι αναστεναγμούς.
Από ψηλά τα μουσκεμένα φυλλαράκια της μουριάς τούς έραναν με ξεχασμένες σταγονίτσες και κακακα τα γέλια σαν κοριτσόπουλο η γυναίκα με τα ξεβαμμένα μαύρα ρούχα, την ταλαίπωρη εμφάνιση, τα ατημέλητα μαλλιά κι ο άντρας όλο έφερνε σε πρώτο πλάνο, καθώς πλησίαζα, το ανεκδιήγητο σακάκι του.

Η περιέργειά μου είχε φθάσει στο κατακόρυφο ένα δευτερόλεπτο πριν προσπεράσω, αλλά σαν να το είχε καταλάβει εκείνος, όρθωσε το σακάκι δημιουργώντας πλήρες παραβάν.

Αυτό ήταν.

Αλλά έμεινα με την απορία.

Τη φίλησε ή όχι;

Παραμένει μυστήριο.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό herm » Τετ Φεβ 09, 2005 6:47 pm

epsilon έγραψε:θυμήθηκα κάποτε την καρδιά μου να κάνει δώρο τους κραδασμούς της κάπου, τόσο μακριά, σα σε άλλο πλανήτη...
ησύχασαν όλα τώρα
το χιόνι μ' ακούμπησε
το άσπρο με κερδίζει τώρα
.
θα φύγω με τα πόδια
...
ο δρόμος μου είναι άδειος.

Με πουλάνε χρώματα, γι αυτό και γω τα πουλάω όλα, πουλιέμαι σε κάθε πέτρα, σε κάθε χώμα, σε κάθε γωνιά αυτού του δρόμου που βλέπεις για άδειο. Δεν κρατάω τίποτα, τίποτα δεν είναι δικό μου. Όλα δικά μας είναι. Αν με πιστέψεις, αν δώσεις βάση σ'αυτό και πάψεις να φοβάσαι, ο δρόμος σου θα γεμίσει.
Και δε θα'ναι άδειος επειδή κάποιος σου λείπει.

Και κανείς δε θα φοβάται να παρεισφρύσει στη χαρά σου, γιατί ο δρόμος σου θα'ναι δικός μου όποτε θέλω, θα μπαίνω και θα βγαίνω και θα χαίρεσαι.
Και κανείς δε θα λυπάται να παρεισφρύσει μη χαλάσει αυτό που γύρω του χτίζεις και λες καλά είμαι εδώ.

Και δε θα κλαις ρε Έλενα, που πάλι κανείς λες δεν ξέρει τη λήθη, και ο πόνος σου σε ανεβάζει ψηλά και κανείς δε σε πιάνει.

Εγώ ξέρω τη λήθη.
Σε ξέχασα.
Κι αν το πιστέψεις και δε μείνεις στον πόνο σου, να'σαι σίγουρη θα ξανάρθω.


Με πουλάνε χρώματα, δεν μπορώ ν'αντισταθώ.
Γι αυτό σου λέω, η ανάγκη με κάνει να πουλιέμαι. Καμία αντεστραμμένη αγάπη, κανένας κρυφός φόβος.
Δεν είμαστε για παραβάν, χρυσή μου.
Ούτε να μας κοιτάνε, ούτε να κοιτάμε.

Λύκε σα στο σπίτι σου, άτομαντ σα στο παραβάν σου,
έψιλον ας πρόσεχες! σ'έκανα Έλενα για μια νύχτα ..
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

"......."

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Πέμ Φεβ 10, 2005 1:39 pm

Δεν ήταν πολύ μακριά να εδώ λίγο πιό κάτω, ίσως πιό πάνω, πάντως δίπλα μας...

Ζούσαν μαζί μας... ο ένας (1) και η δύο (2)...

Ηταν ένας απο τους πολλούς και ήταν η συνέχειά του... υπήρχει και ο 5 και η 6 ο 12 και η 7350...
Είχαν και φίλους ο ένας τον μηδέν και η δύο την τρία. Μια μέρα γνωρίστηκαν. Χρόνια τώρα δεν είχαν συναντηθεί ποτέ και εκεί επάνω σ'ένα κλάσμα ατέλειωτης διαίρεσης, ώς εκ θαύματος εκείνοι έκαναν... μια πρόσθεση.

Νοιώσαν τόσο όμορφα, οοο Θεέ μου τόσο όμορφα που νομίσανε ότι ήταν οι μόνοι που καναν πρόσθεση. Μα στο σύνολο των πράξεων η δικιά τους πρόσθεση ήταν ανούσια όσο 1 + 2 .... Ηξεραν όμως ότι γι'αυτό είχαν γεννηθεί...

Επαψαν να είναι σημεία, για πρώτη φορά οριοθετούσαν μια απόσταση. Ο κόσμος έλεγε συχνά ότι απο τον 1 μέχρι την 2 χωράνε πολλά.

Ελεγε 1 έως 2 μέτρα, 1 έως 2 κιλά, 1 έως 2 άνθρωποι...

Ζούσαν ευτυχισμένοι και πολύ κοντά, και ένα σοφό 26 που πέρασε τους είχε πεί ότι όσο πιό κοντά βρισκόταν τόσο πιό πολύ ο κόσμος θα αναγνώριζε την δύναμη και την απόσταση που οριοθετούσαν.

Μια μέρα ο ένας (1) γυρνώντας απο κάτι πολλαπλασιασμούς είδε την δύο να καθαρίζει την περιοχή τους και του φάνηκε ότι ήταν τόσο ανούσιο αυτό που έκανε... την κοίταξε καλά καλά και του φάνηκε τόσο δεύτερη σχεδόν σαν 2... Δέν ήταν το δύο που γνώρισε, ήταν απλά η "μετά", "η λίγη", "η δεύτερη".

Σκέφτηκε να βρεί μια τρίτη να βάλει ανάμεσα. Η δύο αντίστοιχα ένοιωσε ότι ο 1 ήταν τόσο μικρός σχεδόν ο μισός απο εκείνη...

Εφυγαν μακρυά, γύρισαν την πλάτη και κοιμήθηκαν σε άλλες παρενθέσεις και μετά σε άλλα διαστήματα και μετά δεν κοιμήθηκαν πιά μαζί...

Δοκίμασαν άλλους συνδυασμούς αλλά πάντα κάτι έλειπε για να συμπληρώσουν την απόσταση... δεν ήταν ποτέ το ίδιο...

Ηταν απλά κενά σημεία, σχέδια μόνα τους σε άσπρο χαρτί....

Σε ένα σταυροδρόμι εξισώσεων συναντήθηκαν, αμήχανα κοιτάχτηκαν....

Εκανε να την αγκαλιάσει ήθελε τόσο να δεί πάλι το χαμόγελό της, αλλά φωνές απο υποδιαιρέσεις της δύο, έτρεχαν γύρω της. Κοντοστάθηκε, ψέλισε μια καλησπέρα...

- Είναι δικές μου του είπε όλες, να η μικρή 2,3 και αυτή εδώ στη φωτογραφία είναι η 2,6...

Κάτι έπρεπε να πεί κι εκείνος...
- Και εγώ καλά είμαι... οι πολλαπλασιασμοί στο εργοστάσιο αυξήθηκαν έγινα ο νο 1 πια στην εταιρεία.

Του χαμογέλασε και μια λιακάδα περικυκλωμένη απο συνεφα την φώτισε...
- Μπράβο πολύ χαίρομαι για σένα, του είπε...

Εδωσαν τα χέρια αλλά τα μάτια τους αγκαλιάστηκαν, τα δάκρυα σμίξανε, πασχίζανε να βγούν. Ενας κρυφός εγωϊσμός έκανε τα μάτια να κοιτούν αλλού... O ένας (1) κοίταξε το πέλμα της βάσης του και η δύο (2) την κοιλιά της που προεξείχε.

Προχώρησαν λίγο, γύρισε και κοίταξε πίσω του, άραγε θα γύρναγε να κοιτάξει;
-Ναί Θεέ μου γύρισε.
Ενοιωσε τόσο χαζούλης, χαμογέλασε κλώτσησε μια υποδιαστολή και προχώρησε. Πόσο διαφορετικά θα ήταν ... αν, Αν, ΑΝ

Μια κενή φωνή ακούστηκε μέσα του.
-Εγώ είμαι ο ένας και δεν έχω ανάγκη κανέναν.

Το βράδυ σπίτι αυτό το ένας, πόναγε πιό πολύ. Αρε μακάρι να υπήρχε κάποιος ακόμη.

Σκέφτηκε τότε που ήταν ακόμη κοντά με την δύο (2), τότε που την άγγιζε, τότε που έγιναν ένας αριθμός, τότε που έγιναν 12. Ναι Θεέ μου ήταν τόσο δυνατός, όχι μικρός ένας αλλά 12.

- Δώδεκα φώναξε, δώδεκα!!!!!!
Κοίταξε το ρολόϊ του, δάκρυσε λίγο, ήταν αργά σκέφτηκε...
- Εχω πολλούς πολλαπλασιασμούς αύριο, και η ώρα πέρασε....
Το ρολόϊ του τοίχου χτύπησε 12...

Ο ήχος του πένθιμος, με κάθε χτύπο έγραφε το ίσον της ζωής του...

1 - 1 = 000000000000 , έκανε την ίδια πράξη πολλές φορές αλλά πάντα μηδέν...

Αποτέλεσμα κύριοι συνάδελφοι, νούμερα και σύμβολα...
μηδέν 0

Χαμογέλασε με ειρωνεία, έβγαλε τη βασούλα του 1 και κοιμήθηκε.

- ένας ίσον κανένας σκέφτηκε...
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Δημοσίευσηαπό herm » Πέμ Φεβ 10, 2005 8:18 pm

Είν'η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, ε;

Όταν αναρωτηθείς που πάνε όλοι αυτοί οι λυγμοί, που χτίζεις πέτρα την πέτρα, λιθάρι το λιθάρι, τοίχο τον τοίχο, θα είσαι μόνη σου και γω θα έχω ξεχάσει να κλαίω που πια δεν είμαι ο ένας σου.

Που πάνε οι λυγμοί σου Έλενα;
Που πάνε;

Είναι κάτι νύχτες που νομίζεις ότι βρήκες κάτι πρωτότυπο, κάτι που δίνει νόημα σε όλον αυτόν τον πόνο που περιφέρεις σαν σκύλος που κουβαλάει το κομμένο πόδι του, δεν το'πα εγώ, το'πε εκείνος ο ρώσος ποιητής.

Μα οι ποιητές έλενα, οι αληθινοί ποιητές, χέζουν το ταξίδι σου και κόβουνε δάχτυλα και χέρια για να ξεχάσουν να μετρούν.

Κάτι μου λέει ότι αυτό το παιχνίδι που βρήκες για τον πόνο σου, δεν είναι και τόσο αθώο.
Μου βρωμάει η ανημπόρια σου να σώσεις τον εαυτό σου, και κάθεσαι και κλαις για μένα. Με νοιάζει;
Στο κάτω-κάτω είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι θέλεις.

Κουρελιάσου, κάνε τον πόνο σου άρπα,
και γέλασε, και σβήσου.





Τα καινούρια φτερά που δοκιμάζω σφυρίζουν σαν το διάολο.
Θ'αρχίσω να σου γράφω και γω από ψηλά, από τον ουρανό, μπας και ζηλέψεις, άθλια. Που με τον πόνο σου όλα τα μολύνεις, γιατί σου'γινε η πληγή σου έξη.
Όχι εφτά, έξη.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Παρ Φεβ 11, 2005 9:22 pm

Νομίζεις πως είδες το θάνατο Τάκη;
Κατέβηκες να παίξεις τον αγώνα Θανάση ή τον είδες από την τηλεόραση; Που ήσουνα Λευτέρη όταν μας έπαιρναν το κάστρο; Την έπαιζες μπροστά στην οθόνη; Πόσες λέξεις μέτραγες στην τελική τελεία με το λαχανιασμένο στόμα, Τάκη; Σταμάτησες πουθενά; Στο νήμα ή στο νόημα που όλο και μετάθετες πιο πέρα;

Λες, λες, λες, στο κάτω-κάτω όλοι λέμε, λέμε, ίσως και να μην τη βρίσκεις, ποιός ξέρει. Γιατί όλο αυτό μου δείχνει πως τη βρίσκεις ρε Τάκη, κι όσο τη βρίσκεις - αν τη βρίσκεις - τόσο τη χάνω. Κι όσο τη χάνω τόσο φουντώνει μέσα μου αυτή η φούντωση, η φλόγα, που 'χω μέσα στην καρδιά. Εσύ κάθεσαι στην απ'έξω και κοιτάς ξένους σπασμούς, είσαι σαν τον κάθε πούστη που πηγαίνει στη δουλειά του το πρωί και ξάφνου τον βλέπεις στην τράπεζα να εξαργυρώνει επιταγές που βρήκε στον δρόμο του.

Και μιλάς για διχασμό και βλέπεις και ευθύνες ρε Τάκη;

Πάρτο χαμπάρι ρε, όσο και να χτυπιέσαι, τα αληθινά φάρμακα είναι στην παραμύθα. Προσπαθείς να παραμυθιαστείς και δε βλέπεις πόσο υποφέρεις που δεν το καταφέρνεις. Κι επιμένεις, εκεί, στον τρόπο τον δικό σου, να πεις τι; να μου δώσεις τι; ένα χαμόγελο μέσα από όλον αυτόν τον κακό χορό;
Να περάσεις καλά ήρθες, ή να βάλεις τον κόσμο σε τάξη, Τάκη;
Πόσα ειν'τα λάθη και πόσα τα σωστά, Τάκη;
Και στην τελική, γιατί τόσο κρύψιμο; ποιός είσαι που τα χώνεις έτσι μουλωχτά και κρυφά;
Ο Βαβύλης;
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Παρ Φεβ 11, 2005 9:28 pm

Όχι τίποτ'άλλο, θα με μεταμορφώσεις στο τέλος σε καμιά μαϊμού, που θα ποζάρει σαν τη μόνα λίζα...
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Φεβ 11, 2005 10:48 pm

το μηλο κραταει τις ¨ιστοριες¨...μπραβο¨ μηλο.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό herm » Σάβ Φεβ 12, 2005 3:47 pm

Και συ ποιός είσαι ρε καρφί που δείχνεις;
Ποιός είσαι καταδότη και προδότη;
(Γυναικείο χέρι μου μυρίζει....
Έλενα εσύ;































ξεκουμπίδια!...)
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Φεβ 12, 2005 3:56 pm

μωρό μου,
όταν θέλω κρύβομαι.
εδώ όμως, αυτό το μικρό γκεστ περί μήλου δεν είμαι εγώ.
το ξεκουμπίδια σε μένα απευθύνεται;

... :roll:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό herm » Σάβ Φεβ 12, 2005 4:04 pm

Η Έλενα δεν είσαι εσύ έπσιλον.

Σταμάτα να βλέπεις παντού τον εαυτό σου.
Αυτό πάθαινα και γω, γι αυτό κλείστηκα εδώ μέσα με την Έλενα, γιατί η Έλενα είναι κατά βάθος εγώ.

Έχω μέσα μου μια Έλενα, μια Έλενα που μπαίνει μέσα μου από παντού. Όταν φυσάει, όταν δεν φυσάει, όταν έχει κύμα, όταν έχει μπουνάτσα, μπουγάτσα, ταράτσα, ράτσα, φάτσα, λετίσια κάστα. Απ'όλες τις λέξεις μπαίνει μέσα μου μια Έλενα.
Την έκλεισα και γω εδώ να την ξορκίσω.

Μην προσπαθείς να γίνεις Έλενα, γιατί ήδη είσαι.
Την έχεις μέσα σου δηλαδή.

Για αυτό, μην την απλώνεις.

Μάζεψέ την.






Πάω ν'ακούσω τραγούδια τώρα.

Φιλιά,
Αντι-λένος.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron