ας γράψουμε ιστορίες

Γράμματα στην Έλενα

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Γράμματα στην Έλενα

Δημοσίευσηαπό herm » Παρ Ιαν 21, 2005 9:45 pm

Ωραία μου κυρία...
ξύπνησα σήμερα και ήθελα περίπατο. Βγήκα στη βροχή στον ήλιο στο σκοτάδι και περπάτησα. Βήμα στο βήμα, πέτρα στην πέτρα, λιθάρι στο λιθάρι, ανάμεσα σε βρύα, λειχήνες και τσάγια του βουνού, θυμήθηκα το όνομά σου και ξανακοιμήθηκα.
ξύπνησα σήμερα και είπα να φάω πρωινό. Είχα μέρες να φάω, μπορεί και χρόνια. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και θυμήθηκα τον μπόρχες, πόσο τους μισούσε γιατί σε πολλαπλασιάζουν. Δεν τους ήθελε καθόλου. Τον έσπασα και σε ξέχασα.
πήγα στην τουαλέτα τουλάχιστον είκοσι φορές σήμερα. Δουλεύεις; και γω. Ήρεμες φωνές πλημμυρίζουν το σαλόνι του μυαλού, φίλες φωνές που μ'ομοιάζουν. Δεν ξεχνιέμαι, απόψε κιόλας τσακώθηκα με έναν οδηγό. Τα σκατά μου, γύρισε και μου είπε, είναι στο φανάρι ακαδημίας και τρικούπη. Τον κοίταζα καλά-καλά μέσα απ'το τακτοποιημένο τζάμι του, πόσο ωραία τακτοποιούσε τον κόσμο. Ξαφνικά θυμήθηκα εμένα. Μπέρδεψες τα σύκα, του είπα. Δεν είμαι μηχανή, και μάρσαρα μηχανικά, ούτε θεός να επιλέγω την τροφή μου. Σε μια βόλτα όλοι ρακοσυλλέκτες είμαστε. Κοίτα γύρω και πες μου τι τρως. Τι τρως; του φώναξα. Έπειτα τον παράτησα σύξυλο μ'ένα φιλί στο μέτωπο, σα να τον έβλεπα μ'ένα μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό. Περίεργο πως χάνουν οι άνθρωποι μερικές φορές τη φωνή τους.
Χαμένη και συ στη φωνή σου, μαγεύεσαι να την ακούς ρε Έλενα. Γυρίζω σε μια πόλη που με χέζει και τη χέζω και μ'αρέσει που προσπαθώ να χτίσω μια σχέση υγιή και ίση.
Θα κάνεις να με δεις καιρό, μα θα ξανάρθω.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Πέμ Φεβ 03, 2005 6:57 pm

Μπήκε κάποτε ένα θαυμαστικό μέσα μου για τον κόσμο κι από τότε άρχισαν όλα.

Ως σήμερα περιφέρω μέσα μου αυτό το θαυμαστικό.

Εδώ μέσα γράφω για να διαχωρίσω αυτό το θαυμαστικό από σένα. Καταραμένη γυναίκα, που εμφανίστηκες στο κατόπι μου και έγινε το θαυμαστικό ένα ξανθό πυρότουβλο, έγινε τοίχος που δεν γκρεμίζεται, μορφή χωρίς αυτιά...πως να σε κουμαντάρω; επιπόλαιη ξανθιά, φοβισμένη φαντασία που σκοτώνεις για να αισθάνεσαι και να δικαιολογείσαι...

Η μεγαλύτερη απάτη που έστησα στον εαυτό μου, ήταν να ταυτίσω το θαυμαστικό αυτό με σένα, για να μη μη μεταμορφωθεί σε κάτι που δεν ήξερα, δε γνώριζα, δεν μπορούσα να ξέρω. Γιατί όποτε έμενα μόνος, έφτιαχνα με το θαυμαστικό αυτό υπέροχους φόνους, ονειρεμένες σφαγές, του εαυτού μου. Το θαυμαστικό γινόταν ένα όπλο σιχαμένο, απαίσιο, που μη ξέροντας τι να το κάνω, έτσι ανυπεράσπιστο καθώς ήταν, μακριά από τη δική σου ταύτιση, ταυτιζόταν με την ασχήμια του κόσμου. Έχεις δει την ασχήμια του κόσμου Έλενα; η δική σου ασχήμια είναι.

Είναι ο φόβος σου, που σε κάνει να αγαπάς στο πρώτο χτύπημα του ρολογιού. Εγώ ζω για τους δώδεκα χτύπους, εσύ απ'τον πρώτο πέφτεις στην αγάπη αστραπιαία. Στους υπόλοιπους έντεκα χτύπους αναιρείς το ταξίδι για μένα, γιατί έχεις φτάσει από τον πρώτο. Η ώρα είναι εφτά παρά τέταρτο και έχεις καταστρέψει τόσα λεπτά, τόσο πολύτιμο χρόνο για ξόδεμα, έχεις χαλάσει τόσες βόλτες και απογεύματα, τόσα φιλιά...από τον δεύτερο χτύπο και μετά, όλα παλεύουν με τη λήθη. Τελικά τι αγαπάς πιο πολύ; τη λήθη ή εμένα;

Απαιτείται η ηρεμία, η σιγουριά κι η μεθοδικότητα ενός χειρουργού. Θα σ'αφαιρέσω από αυτό το θαυμαστικό θες δε θες. Θα μείνω μόνος μου με τον κόσμο, να κοιτάξω για πρώτη φορά ένα δέντρο. Το πρώτο δέντρο που θα βρεθεί μπροστά μου. Ο κόσμος μακριά σου θα είναι μια γιορτή.

Θα επανεφεύρω όλα όσα μου έκλεψες.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό herm » Σάβ Φεβ 05, 2005 8:37 pm

Σε μια πενιά τα δίνω όλα, ρίχνω τις στροφές της ζεϊμπεκιάς κι η βροχή συγκατανεύει. Ο κόσμος μυρίζει υγρασία και το φως πάλλει στα πάντα. Η μουσική στο τέρμα.

Προχωράω μόνος ν'ανακαλύψω πάλι τ'ακάλυπτα.

Θυμάσαι που στα αφιέρωνα όλα; καημό που τον είχες......μια χαρά μέσα σου φούντωνε, που είχες κάποιον να σου αφιερώνει....όσο σου αφιέρωνα, τόσο μεγάλωνε το βρώμικο ένστικτο. /Εγώ θα τον σώσω/.

Μπα, ξέρω και μόνος μου τον δρόμο..

Πάντως εγώ αλλιώς ξεκίνησα, με μια ευαισθησία βρε παιδί μου...μες στις πορείες, τότε που ήμουν μικρός, πιτσιρικάς, και ο κόσμος μύριζε άγνωστο...μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος, που'ν'το κορίτσι , το κορίτσι, π'αγαπώ.....

Ψάχνω και γω μαλαματένια λόγια, αλλά που; Που, όταν απέχεις από παντού; όταν μένεις κλεισμένη στον εαυτό σου και στον βρώμικο, εαυτούλικο πόνο σου; Που έμαθες να παίρνεις αξία μόνο απ'αυτόν; Όλες οι λέξεις σου στον πόνο. Αυτόν παντρεύτηκες. Τα ξέχασες όλα και έμεινες εκεί. Μαγεμένη. Τι κι αν σου κόψω τ'αυτιά, τι κι αν σ'αφήσω χωρίς στόμα, μπορούσαμε χαζή να κάνουμε παιχνίδι, μα σε λιμπιζότανε λέει το άστρο του φονιά. Δε μας χέζεις ρε Έλενα. Πήγες και τα ρήμαξες όλα. Του κόσμου ποιός το λύνει το κουβάρι, ποιός είναι καπετάνιος στα βουνά. Έμεινες με την απορία, πως να με δεις; που καβαλάω τη νύχτα και γίνομαι κύριος; Παίρνω τη ζωή μου πίσω, Έλενα. Μείνε στο βρώμικο στρώμα σου και τις όσιες λέξεις σου. Μείνε με τις μούμιες.

Θα τραγουδήσω χαρούμενα.
Θα το κάνω και δεν θα μπορείς να με ακούσεις.
Θα πάρω στα δυό μου χέρια τη χαρά και θα παίξω.
Μπορώ ρε χαζή. Μπορώ.
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Φεβ 06, 2005 7:33 am

αντίλαλος και κόκκινο χρώμα.
χωρίς αυτιά χωρίς στόμα
και πριν ακόμη διαβάσει το βλέμμα
σ' ακούω ΟΤΑΝ μου μιλάς
επειδή δεν ξέρω τις ώρες
και δεν πειράζει
δε ζεις τις στιγμές για το χρόνο τους στη σειρά
στη σειρά βάλε και τουφέκισε ό,τι θέλεις
αληθινές στιγμές δεν έχουν λήθη και μην είσαι ηλίθιος.
ούτε υπονοούμενα 'θα τον σώσω' έχουν, ούτε νόημα.ν δεν έχουν τίποτα.
είναι στιγμές-φωνές.
δεν είσαι ο μίμος.
δεν είσαι η στιγμή.
δεν είσαι η φωνή, όσο κι αν με ξεκουφαίνεις κάθε φορά που πας να γράψεις και χαίρομαι.
ένα σάπιο τίποτα και βρώμικο και καθαρό σ' έχει αγαπήσει. μπορείς να μη νοιάζεσαι και φυσικά θα τραγουδήσεις. εσύ για μένα στιγμή-φωνή, εγώ, φίλε, το άδειο τύμπανο. εσύ για σένα, από μένα μια ευχή: Ό,ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Φεβ 07, 2005 4:23 pm

ένα-ένα-τέσσερα
τα χαρτάκια τα πετάγανε από τον ουρανό όταν είμουνα μικρή
ήταν τα μόνα που καταλάβαινα, κι αυτό μου αναπτέρωνε το ηθικό
τώρα βλέμματα ένα-ένα-τέσσερα αύτή τη στιγμή στην οθόνη, τι κι αν δεν είναι ή είναι για μένα, σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι μεγαλύτεροι από μένα και απ΄το κεφάλι μου. ποιο κορίτσι λεει αυτός, που να ξέρω, και τι με νοιάζει, στις διασταυρώσεις περιμένω τα φανάρια, μετά έρχεται ο τροχο-νόμος, με βάζει στον τροχό, όλα περνάνε.
σιγά...
πήγα να πω \σιγά τ' αυτά'\, μα όλα περνάνε σιγά, και βασανίζουν για πολύ καιρό την αλήθεια στ' αλήθεια, λήθη, άστον να λέει, όποιος τη λέει γιατί μιλάει δεν ξέρει.
να σας ρωτήσω, τα 115 ή 116 βλέμματα, ή τα 232 μάλλον, ή τα όσα πόσα, ξέχασα τι.
πάντως δεν είμαι γώ το κορίτσι. πώς θα μπορούσα, ποτέ δεν ήμουνα. τώρα κάποιος που ασχολείται με γιαταγάνια λέει τα δικά του: ο τεχνίτης χάραξε ποίηματα στην κόψη του σκοινιού ή στην κόψη του σπαθιού ή στην κόψη που γνωρίζουμε. άλλο απ' αυτό τίποτα.
μα μην αρνιέσαι τόσο εύκολα, χαζοηλίθιε, αυτό που σε φόβισε.
έγινα ξαφνικά γένους αρσενικού κι εγώ που μπήκα και γράφω σε ξένο αμπέλι;
καλέ, τι μας λέτε, εγώ είμαι ευάερος, ευήλιος και ευανθής κυρία, κύριε νεγρεπόντη. κι αυτός που παίζει ζάρια με τα μικροαστικά κάτι ζητάει μα δεν τολμάει.
γύρισα σήμερα από έναν άλλον πλανήτη, και είδα τα μαλλιά των ανθρώπων ν'ασπρίζουν ευτυχισμένα. θυμήθηκα κάποτε την καρδιά μου να κάνει δώρο τους κραδασμούς της κάπου, τόσο μακριά, σα σε άλλο πλανήτη...
ησύχασαν όλα τώρα
το χιόνι μ' ακούμπησε
το άσπρο με κερδίζει τώρα
.
θα φύγω με τα πόδια τώρα. κατηφορίζω το δρόμο με επίγνωση και γνώση κι αποδοχή, κι ας μην ξέρω, κι ας μη θέλω να μάθω με κανένα τρόπο του δρόμου αυτού τον τελικό σκοπό. έχει σκοπό ο δρόμος; τραγουδάει; ναι ρε, τραγουδάει. τράγος είναι. το έλεγε παραπάνω κάποιος, σκασίλα μου ποιος.
τελικά μόνο οι τράγοι τραγουδάνε; για δες!!! για δες!!! κι εγώ πουνόμιζα πως άκουγα μουσική, μουγκρίσματα και πόνο ακούω, τώρα, μάλιστα, κατάλαβα.
ο δρόμος μου είναι άδειος. ένα ένα τέσσερα, καμία σχέση αυτά τα νούμερα παρεκτός την ανεξαρτησία, παρεκτός μια γωνιά για ήσυχες στιγμές.
ΤΙΠΟΤΑ. δηλαδή: εγώ. ακόμα κι αυτό, έτσι. εδώ μπροστά μου είσαι και πονάω. πιάσε το χέρι μου. σιγά μην το πιάσεις. σιγά!!
τι μλκς πάω και γράφω! και χωρίς λογγινάουτ, και στο άσχετο.
ε, και;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό herm » Δευτ Φεβ 07, 2005 9:23 pm

Τι με πιάνει τέτοιες νύχτες και σ'αποθυμώ;

Δεν υπάρχει τιποτένιο πράγμα
ούτε ώρα τρομερή
ούτε είναι σκοτεινή η τύχη της νύχτας.
Η δροσοσταλιά είναι διαυγής
που βγαίνει ο ήλιος και γοητεύεται
και λαχταρά το μπάνιο:
που καθρεφτίζεται η κλίνη του κάθε κοιμωμένου.

Δεν υπάρχει τιποτένιο πράγμα
κι είναι όλα πλήρη σαν το κρασί και το μάγουλο ηλιοκαμένο.
Και το κύμα της θάλασσας πάντα γελά,
χειμωνιάτικη Άνοιξη - καλοκαιρινή Άνοιξη.
Κι είναι όλα Άνοιξη
κι αιωνίως πράσινα τα φύλλα.

Δεν υπάρχει τιποτένιο πράγμα,
γιατί οι μέρες δεν περνούν
και δεν έρχεται ο θάνατος ακόμη κι αν το ζητήσατε.
Κι αν το ζητήσατε σας προσποιείται λάκκος
γιατί για να γεννηθείτε ξανά χρειάζεται να πεθάνετε.
Και δεν είμαστε κλάμα ποτέ
αλλά λεπτό χαμόγελο
που σκορπίζεται σαν φέτες πορτοκάλι.

Δεν υπάρχει τιποτένιο πράγμα
γιατί το τραγούδι τραγουδά στο κάθε νήμα πράγματος
-Σήμερα, αύριο και χθες
θα φυλλοφορεί ένα ρόδο:
και η νεότερη παρθένα θα κατεβάζει γάλα.

Joan Salvat-Papasseit
herm
super member
 
Δημοσιεύσεις: 221
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 04, 2003 11:33 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τρί Φεβ 08, 2005 12:09 am

Και δεν είμαστε κλάμα ποτέ
αλλά λεπτό χαμόγελο
που σκορπίζεται σαν φέτες πορτοκάλι.

Σήμερα, αύριο και χθες
θα φυλλορροεί ένα ρόδο.....


....όμορφο! :)
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό atomant » Τρί Φεβ 08, 2005 9:33 am

Είναι μεγάλοι και μικροί όσοι διψάνε.
Πλούσιοι και φτωχοί.
Αδύναμοι και δυνατοί.
Ασήμαντοι και σημαντικοί.
Κοντινοί και μακρινοί.

Μα όσο σπουδαίοι κι αν περνιώνται, κι όσο ακουστές αν είναι οι πράξεις τους ή όσο ταπεινοί κι αν είναι, με πράξεις δύναμης ή και αποτρόπαιες, αυτό είναι το παραβάν που βλέπεις.

Και μη ρωτάς πότε θα σηκωθεί το παραβάν για να αρχίσει το έργο.
Το παραβάν είναι το έργο.
Δεν έχει άλλο.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Τρί Φεβ 08, 2005 11:34 am

atomant έγραψε:Και μη ρωτάς πότε θα σηκωθεί το παραβάν για να αρχίσει το έργο.
Το παραβάν είναι το έργο.
Δεν έχει άλλο.


Μα πως μπορεις να εισαι κατηγορηματικος;
Το παραπανω αξιωμα, μου φαινεται μαλλον σαν ψευδο-αυθαιρετη ταυτοποηση του "φαινεσθαι" και του "ειναι" και ως εκ τουτου, η θεωρια του μονοσημαντου παραβαν ελεγχεται...
Σκεψου το κι ετσι: κανεις ποτε δεν ετυχε να κοιταξει* πισω απο το παραβαν.

Ολα λοιπον παιζονται αναμεσα σε περιπου τρεις εκδοχες εκ των οποιων η μια εμπεριεχει τις αλλες δυο και τον εαυτο της.
Τα υπολοιπα ειναι δεισιδαιμονιες και σκιωδεις υποθετικες "επιστημονικοτητες".

_____________________________________________________________
*οχι γιατι δεν ειχε την τολμη η την αποκοτια, αλλα γιατι δεν ειχε ματια καταλληλα.
Και μαλλον αυτο ειναι το ενοχλητικο, τελικα. Υποψιαζομαστε. Θελουμε. Αλλα δεν μπορουμε. Η "τεχνολογια" δεν ειναι διαθεσιμη. Μάλιστα φαινεται οτι δεν θα ειναι ποτε, γιαυτο βριζουμε διαρκως και γκρινιαζουμε αναμεταξυ μας σαν τα καβουρια στον ντορβα, κι αλληλογκρεμιζουμε τα φιλοσοφικα μας τουβλακια.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Τρί Φεβ 08, 2005 11:59 am

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ έγραψε:
atomant έγραψε:
επισκεπτης έγραψε:


ουμμμφ!!

μολις τωρα συνειδητοποιησα οτι παρεισεφρυσα ως μη οφειλα στην αλληλογραφια του "χερμ".

Δεν θα 'πω σαν το μπουχεσα τον Αδαμακο οτι "ο ατομαντ με παρεσυρε" τον οποιο παρεσυρε "ο επισκεπτης" τον οποιο παρεσυρε ο... οφις, αλλα φοβαμαι οτι θα... το 'πω.. :twisted:

Κι ετσι αναδυεται κατω απο την αδηριτη πιεση της ζωσας φορουμιακης πραγματικοτητας η αναγκαιοτητα για ενα "φροντιστη" του χωρου ο/η οποιος/α θα εχει το αχαρο ομολογουμενως καθηκον να νοικοκυρευει τα τοπικ.

(φορντιστης που θα επαιρνε λογου χαρι τα παραπανω τρια ποστς και θα τα μεταφυτευε σε αλλο παρτερι. ελπιζω να μη μας βγει τωρα κανεις οικο-νετολογος και να αρχισει να διαδηλωνει διεκδικωντας το δικαιωμα για ελευθερες "αγκιναρες μεσα στους πανσεδες" η καπως ετσι..)
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron