ας γράψουμε ιστορίες

Σφηνακια!

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Ιουν 14, 2006 3:48 pm

μερικές φορές δεν τη θέλω να μου μιλάει.
προτιμώ το βλοσυρό της βλέμμα. την ύστερη κακόπιστη μανία της να τ' αφήνει όλα καθαρά, γιαλιστερά.
καθρεφτίζομαι στον μεταλλικό πάγκο, και δε βλεπω τίποτα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιουν 15, 2006 7:36 am

παράξενο!
παράξενο.
έχω φυλάξει ένα γράμμα. το διάβασα και με φαντάστηκα να υπάρχω. χα!



ήταν το δικό σου γράμμα.
μπροστά του, είναι σαν να μην έχω γράψει τίποτα ποτέ. δλδ σαν να υπάρχω.



ούτε καζατζίδης να ειμουνα. και δε θα πιω σήμερα, κάνω δίαιτα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τρί Ιούλ 25, 2006 3:46 pm

η πτώση του εωσφόρου

μιχάλης τάδε

(δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό happy few)



Παρακολουθούμε την χαμογελαστή πτώση του Εωσφόρου. Κατακρημνίζεται απ'τα βάθη του ουρανού με ταχύτητα τριακοσίων χιλιάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο τιμωρημένος για την αγάπη Του. Το έναστρο κενό παραμερίζει, για να περάσει ο φλεγόμενος δύτης, το σκοτάδι τσουρουφλίζεται απ' τις σπίθες της σπειροειδούς καθόδου Του.

Ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και χωρίς μετάνοια.

Αν σου έχουν κόψει τα φτερά, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καβαλήσεις την βαρύτητα μέχρι το κέντρο του κόσμου.


Αφήνει πίσω Του ένα ματωμένο ίχνος, μια λεπτή κόκκινη κλωστή, για να υφάνει η νύχτα το νυφικό της. Έχει περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή και το μέλλον είναι μια συμπαγής γκρίζα μάζα φθίνουσας ασάφειας.

Ένα έμβρυο εκκολάπτεται μέσα σε κάποια κοιλιά. Τόσο δα μικρό, καλωδιωμένο και αιώνιο. Ένα έμβρυο επιθεωρεί την αυτοκρατορία του ανυποψίαστο, σαν Κέννεντυ που χαιρετάει τα πλήθη. Ένα έμβρυο συσσωρεύει φορτία ικανοποίησης, σαν πρεζάκιας που επιτέλους έγινε δεκτός στην μωβ κλινική (και τώρα χαζεύει το ταβάνι με έναν ορρό ηρωίνης να φροντίζει για όλα). Κυματάκια ζεστασιάς.

Ο Εωσφόρος χαμογελάει. Όχι όπως χαμογελάει ο δήμαρχος στα εγκαίνια ενός χριστουγεννιάτικου εσταυρωμένου που βογκάει ευχές και αιμορραγεί σαμπάνια. Όχι όπως χαμογελάει ο ολυμπιονίκης, όταν του απονέμουν το χρυσό μετάλλιο (ανυπόμονος να βρεθεί στην στοργική φωλιά του σπιτιού του, για να το εισάγει παρά φύσιν στον εντερικό σωλήνα του αξιοποιώντας την δουλοπρέπειά του ως λιπαντική ουσία).
Όχι βέβαια. Σε καμία περίπτωση.
Χαμογελάει όπως ο κύριος που τρώει σοκολατάκια στην δεξίωση του πρέσβη ζωσμένος με κάποια κιλά πλαστικών εκρηκτικών, όπως ο Πάσσαρης στο κρατητήριο και ο Προμηθέας στο γεύμα του αετού του, όπως ο αεροπειρατής λίγο πριν ασκήσει την κριτική του στην κάθετη δόμηση ή ο Ισμαηλίτης λίγο πριν επιστρέψει στον κήπο των ηδονών.
Και ακόμα, όπως ο μελλοθάνατος που του αρνήθηκαν να δει για τελευταία φορά την αυγή (μα θα ξημερώσει κατά πάνω τους με ηλιαχτίδες από μολύβι) ή όπως το παιδί που το έδειραν και το έστειλαν νωρίς για ύπνο (το ίδιο πράγμα δεν είναι; ). Ο Εωσφόρος χαμογελάει με δόντια λύκου και χείλη τρυφερής ερωμένης. Κάτι ξέρει ο μπαγάσας και δεν μας το λέει.

Κατρακυλάμε στα σκαλοπάτια του χρόνου με έναν σκληρό και σχεδόν κωμικό τρόπο. Μας κλωτσάνε απ' την πόρτα του υπογείου εύθραυστους και γεμάτους περιέργεια. Κάθε καρούμπαλο και μώλωπας που αποκτάμε από κάθε νέο σκαλί, με το οποίο έρχεται σε βίαιη επαφή το κεφάλι μας κατά την διάρκεια της επεισοδιακής καθόδου μας, αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην εξελισσόμενη ψυχή μας και στην συνεχώς εμπλουτιζόμενη μνήμη μας. Περνάμε απ'την μύηση του πόνου στην επινόηση νέων στάσεων, ώστε να απαλύνεται το σοκ της περιοδικής σύγκρουσης, και ανακαλύπτουμε μια χαρούμενη ανακούφιση στην μέθη που μας προκαλεί η χορευτική κουτρουβάλα. Και η πτώση συνεχίζεται

Ο Εωσφόρος καίγεται. Νύχια από ανοξείδωτο ατσάλι ψαχουλεύουν τα σωθικά Του. Κούκλες βιτρίνας σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης ελέγχουν το βάρος των όρχεών Του με χέρια από σάπιο πλαστικό. Γυάλινες πεταλούδες συνωστίζονται στο στομάχι Του και φτερουγίζουν. Ο Εωσφόρος ξερνάει πολύχρωμα θρύψαλα και αίμα. Μα δεν μετανιώνει για τίποτα. Πέφτει σαν την Αλίκη, φλεγόμενος σαν τον Ίκαρο, χαμογελαστός σαν τον ʼλεξ. Ίσως κάποιο παιδί να Τον δει και να κάνει μια ευχή. Χαμαιλέοντες έρπουν στην πλάτη Του και εκρήγνυνται ανίκανοι να αντέξουν το χρώμα της ψυχής Του. Παπαγάλοι πεθαίνουν από γλωσσοδετικό πνιγμό σε μια απόπειρα απόδοσης των κραυγών Του. Το έδαφος πλησιάζει και είναι γκρίζο και χωρισμένο σε τετράγωνα.

Ένα έμβρυο αναπαύεται μέσα στην παντοδυναμία του, πανάγαθο και πάνσοφο, ένας θεός που αγνοεί την επικείμενη πτώση του. Σύντομα το σύμπαν του θα θρυμματιστεί και το μωρό θα παρασυρθεί αβοήθητο, για να βρεθεί γυμνό εκεί όπου τα σώματα κρυώνουν, εκεί όπου οι συνειδήσεις βομβαρδίζονται με εκπλήξεις, εκεί όπου το παρόν απολιθώνεται ακατάπαυστα σε παρελθόν, σε εκείνο το αφιλόξενο μέρος όπου το φως μαχαιρώνει με μανία τα μάτια και οι επιθυμίες αναζητούν την πραγμάτωσή τους, σε εκείνο το μαγικό κήπο όπου τα χείλη ενώνονται σε γλυκά ολοκαυτώματα και οι εκλεκτοί ιχνηλατούν ευφορικά μονοπάτια.

Κάτι ραγίζει.

Ο Γωγ και η Μαγώγ παίζουν στο λιβάδι. Ο Γωγ μόλις έκλεισε τα έξι, η Μαγώγ είναι δεκατεσσάρων. Τρέχουν ανάμεσα στους θάμνους, μυρίζουν τα νυχτολούλουδα, τα πόδια τους γδέρνονται απ'τα αγκάθια, τα ρούχα τους λεκιάζονται απ'το χώμα. Μαζεύουν βότανα και σακάκια τζιτζικιών, κυνηγούν τους σκαντζόχοιρους και τρομάζουν με τις δηλώσεις της κουκουβάγιας. Τα δύο παιδιά, λαχανιασμένα και αναμαλλιασμένα, ξαπλώνουν στην γη και κοιτάζουν τον ουρανό. Ένα πεφταστέρι τα χαιρετάει. Κοιτάζονται με νόημα και κάνουν μια ευχή.


Και κάποια στιγμή η μνήμη μας αρχίζει να εξασθενεί και το δέρμα μας να ζαρώνει, σημάδι ότι πλησιάζουμε στο τέρμα της σκάλας. Και μια μέρα προσγειωνόμαστε στο πάτωμα του υπογείου, σε ένα παιδικό δωμάτιο γεμάτο με τεράστια αραχνιασμένα παιχνίδια αραδιασμένα εδώ και εκεί.


Τελευταίες στιγμές πριν την πρόσκρουση: Ο καλεσμένος του πρέσβη αφήνει το μυαλό του να επισκεφτεί για τελευταία φορά την ανάμνηση των ματιών της και αμέσως μετά πυροδοτεί το κοστούμι του. Ο μελλοθάνατος κοιτάζει το εκτελεστικό απόσπασμα με περιφρόνηση, καθώς ανατέλλει η πανσέληνος. Νιώθει αιχμηρά δόντια να φυτρώνουν, άγριες τρίχες να ξεπετάγονται, νύχια να διψούν για καρωτίδες. Τώρα ο Εωσφόρος διακρίνει ξεκάθαρα τα ανθρωπάκια που κουβαλούν με αξιοσημείωτο αυτοματισμό τους ρόλους τους σε γκρίζες ευθείες και γκρίζες στροφές ενενήντα μοιρών. Κλείνει τα μάτια και φωνάζει το όνομα ενός Ινδιάνου.
Ένα έμβρυο ταμπουρώνεται σε μια γιάφκα που μόλις καρφώθηκε.

Το γλέντι ξεκινάει!

Ο Εωσφόρος αγγίζει το έδαφος και η Πόλη γαμιέται συθέμελα μέσα σε ένα απέραντο πυρηνικό amanita muscaria.


Χρειάζεται να επαναλάβω ότι δεν υπάρχει ηθικό δίδαγμα;


(Καλοκαίρι 2000-Φεβρουάριος 2004)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Σεπ 24, 2006 7:46 am

πάντα υπάρχει τελικά ένα ηθικό δίδαγμα.
είναι η σφραγίδα που πυρακτωμένη εφαρμόζουν πάνω σου, μετά από κάθε μικρούλα, τόσο δα μικρούλα επανάσταση.
η πτώση δεν είναι ποτέ ελεύθερη, όπως και η άνοδος. λειτουργεί βλέπεις και ο συνειρμός του γ, μαζί με τη μελωδία του ανέμου...
κι αν θέλω ν'ανέβω, πρώτα ας κάψω το κερί, τα πούπουλα, κι ας κατεδαφίσω το κάθε ικάριο.
αύριο θα κάψω και τη μάνα κουράγιο αυτού του αλήτη του αδέσποτου
θα γδάρω κάθε σφραγίδα, θα κοιτάξω τα ηθικά διδάγματα με μεγάλη προσοχή, θα τα φιλήσω έτσι όπως είναι μέσα στα αίματα, και θα τα θάψω, ακριβώς κάτω από το μνήμα μου.



ω! τι δακρύβρεχτο τέλος! τι όμορφη ανάταση!
σκάσε και σκάβε.


την καλημέρα μου.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Νοέμ 21, 2006 8:35 pm

άβολες μέρες, μού έλεγες...
άβολες νύχτες.
τα μάτια σου πονάνε ανοιχτά και φοβούνται να κλείσουν.
ο τόπος μου λιγόστεψε. ακόμη και στη μνήμη.έτσι το αύριο συρρικνώνεται σαν σταγόνα που λιώνει.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό aeras » Τετ Νοέμ 29, 2006 6:19 pm

ατελειωτες φαινονται οι μερες
κι οι νυχτες τοσες δα
Τα ματια μου καινε
μισανοιχτα
γυρευουν μονο να σφραγισουν
Ο τοπος μου σημερα ατοπος
κι εκεινος του χθες, που ναναι αραγε
λιγοστεψε η μνημη
Κι αν πρεπει να μιλησουμε για το ..αυ
φοβαμαι και να το ψελλισω
το αυ...ριο
η τελευταια σταγονα αναμεσα στα σφιγμενα μου δαχτυλα
απο κεινο το κοματακι παγου
που τοσο αντεξε να με δροσισει

au voleur ! au voleur !

salut toi
aeras
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 608
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:59 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Νοέμ 30, 2006 12:09 am

αέρα!

πώς τολμάς!


φυσάς και μου παίρνεις τα μυαλά


(με ό,τι έχει μέσα :wink: )


γρήγορα, κλείσε μου ένα ραντεβού στο σοτρέλ, πίσω από το γωνιακό περίπτερο ελευσίνα-γαργαλιάνοι

και μετά μια περατζάδα στο σύνταγμα,
κι ένα παγωτό στο καφέ σαντάν της οδού μάρνη

ιλζον τραβερσέ λε ρέν, λε σολντά δε μεσσιέ δε θυμάαμαι,
ιλζον τραβερσέ λε ρεν!

το έμαθες στην πετίτ ντεμουαζέλ;

την αγάπη μου...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιαν 03, 2007 5:08 pm

epsilon έγραψε:έχασα μιαν έμπνευση που ήρθε τυχαία στη στάση του λεωφορείου

-------------------------
ελένη κονδύλη

Οι Στασεις, χμμ..
Οι Στασεις ειναι το εξαιρετικο εκεινο ειδος των "πραγματων" που δεν υπάρχουν, μονο και μονο για να δωσουν την "ευκαιρια" σε κατι αλλο να υπαρξει. εν προκειμενω η Σταση οντας ενα Τιποτα, η καλλιτερα οντας ενα Ελλειμα Κινησης, επιτρεπει στην ιδια την εννοια της Κινησης και στην συντροφευουσα εννοια του Δρομου να υπαρξουν και να βιωθουν.
Λοιπον, πολυ ενδιαφερον ειδος "πραγματων" αυτα τα μη "πραγματα". 'Πες καλλιτερα πολυ ενδιαφερον ειδος εννοιων αυτα τα μη Συμβαινοντα . Δηλαδη πολυ προκλητικο υπαρξιακα, ειδος εννοιων. Παρε για παραδειγμα την Σταση. Η Σταση ειναι στην πραγματικοτητα ο απολυτος εχθρος της Κινησης και κοιτα να δεις με τι προθυμια αποδεχεται την μη υπαρκτοτητα της, για να διευκολυνει την Κινηση να γινει αισθητη, κατανοητη και μετρησιμη. Μαλιστα αν δεν υπηρχε μια Σταση, κανένα Τρενο δεν θα ευρισκε τροπο να ερθει. Το ερωτημα ειναι αν η Κινηση αισθανεται καμμιά φορά την αναγκη να εκφρασει την ευγνωμοσυνη της για την συγκινητικη γενναιοψυχια της Στασης. Θα πρεπει να την ρωτησουν οι Φιλοσοφοι, οι συνοδοιποροι τους Ποιητες και λοιποι Ιθυνοντες δραγουμανοι, αν και το πιο πιθανο ειναι οτι η Κινηση θα ισχυριστει με πλεοναζουσα αλλαζονεια οτι η Σταση δεν ειναι παρα ενα δικο της τεχνασμα! Οπως και ναχει το ολο Γινομενο ειναι ενα περιτεχνο και αξιοθαυμαστο επιτευγμα της Λογικης που κατορθωνει με την επιννοηση του "μη οντος" να οριοθετησει το Υπαρκτο και να το προσφερει προς βρωση στην αιωνιως αχορταγη και διαρκως λιμοκοτονουσα για γεγονοτα Εμπειρία. Εντελει τι θα ηταν η πολυπραγμων και πολυασχολη Κίνηση χωρις εστω μια Σταση; θα ητανε ασφαλως μια ακατανοητη κουραση, μια παραλογη αλληλουχια μη διακριτου θορυβου, ενα σχοινι ατερμονων "συμβαντων" εξοχως καταλληλο για τον απαγχονισμο των Αισθησεων.

...

(Ενας μικρος μοντιλιανι καθισμενος στο πεζοδρομιο της απελπισιας ζωγραφιζει Σταματημενα Ρολογια. Στεκονται στη σταση και περιμενουν με νεκρικη υπομονη το Μετρό, μετρωντας τις μη Αφιξεις των Στιγμων. Ολα μαζι συνθετουν ενα μικρο νεκροταφειο Στασεων που χωνευει αργα-αργα το Σκοταδι της αναμονης και εκλυει βιο-ομιχλη. Θα ξημερωσει, α ναι, και ολα θα γινουν Φως που θα ειναι ορατο μονο στα καινουργια ματια.)



(υ.γ. μεγαλη σου η χαρη, ελενη.)
(και η δικη μας, βεβαια..)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιαν 04, 2007 8:46 am

ε-βίβα!

διάβασα πρώτα το σχολιασμό,
και τώρα εδώ βλέπω το δοκίμιο περί του 'α-', που τελικά δεν είναι στερητικό, αλλά η ίδια η ουτοπία: ου τόπος, ου κίνηση, ου σύ.
στα παιδικά μας χρόνια ένα ''Μη!!"
στα εφηβικά μας χρόνια ένα ''α-''
μετά η άρνηση έμεινε τόσο μόνη, που η ίδια η σκέψη γύρω απ' αυτήν και τον περίγυρό της γίνεται ουτοπία.
τώρα θα βάλω την ποδιά της κουζίνας. θα πάω να μαγειρέψω. έχει δουλειά η κουζίνα. η κυρά ζωή δε δουλεύει στην κουζίνα. είναι ακατάστατη εκεί. στον πάγκο με τα σφηνάκια πλένει ποτήρια, καθαρίζει, υπάρχει βλοσυρή και αληθινή. ποτέ της δε μιλάει. αφήνει να μιλάνει οι άλλοι...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιαν 17, 2007 1:29 pm

Απόκρυφον

Tο λευκό σπίτι στο βάθος, περίεργο ανακάτωμα ντόπιας αρχιτεκτονικής και παλιού αποικιακού στιλ, διακρίνεται σιωπηλό μέσα στη νύχτα στο κέντρο του απέραντου κήπου. Περίτεχνα σιντριβάνια και ξυλόγλυπτα κιόσκια σκορπισμένα παντού απαλύνουν τον καημό της περίλυπης κόρης στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς όταν, με το βλέμμα ακίνητο και την κόμη παραδομένη στα χέρια συνένοχης σκλάβας, αναζητάει τις μορφές στην ουρά του παγωνιού, ενώ στα πόδια της μικρότερες σκλάβες με σιντεφένια μπράτσα κρατούν καθρέφτες και προσφέρουν σε δίσκους τα φίλτρα της αγάπης ζυμωμένα με σερμπέτι και μέντα. Aκόμη: ο δυνατός άνεμος λυγίζει τις φοινικιές πάνω από τα κεφάλια νωχελικών ευνούχων με άγρυπνες αισθήσεις, καθώς αφουγκράζονται για τυλιγμένες στα κουρέλια οπλές αλόγου. Mια ανεπαίσθητη ανταύγεια φωτίζει πίσω της τη βαριά κάμαρα. Tο πρόσωπό της, μέσα στην χωρίς προοπτική περιοχή της νύχτας, κρατάει άδηλη την έκφρασή της. Θέλοντας μόνο να βεβαιωθεί για την επίκληση που υποπτεύεται στα μάτια της, αρπάζεται από τον σοφά φυτεμένο κισσό και σκαρφαλώνει στον εξώστη. Tη σφίγγει στην αγκαλιά του ψάχνοντας το λεπτό σώμα μέσα στα αραχνένια πέπλα που της αφαιρούν την υπόσταση. Ένα ελαφρό άγγιγμα στον ώμο το βάρος του γερμένου κεφαλιού για μια μόνο στιγμή, και μετά, το φύσημα του αέρα μέσα στα μπράτσα, κι αρχίζει να τρέχει σε δαιδαλώδεις διαδρόμους που φεύγουν στο βάθος της κάμαρας, με τα πέπλα ν' ανεμίζουν ονειρικά σ' έναν άηχο κόσμο. Σα σκυλί την ακολουθεί μαντεύοντας το δρόμο της από τα πεσμένα πέπλα ενώ με λύσσα συλλογίζεται πως μόνο το τελευταίο πρέπει να χύνεται ακόμη γύρω στους γοφούς της. Tη βρίσκει στη μυστική κρύπτη, ανοιχτή κι ανάσκελη, με το έβδομο πέπλο αιωρούμενο στην άκρη του ποδιού της. Bάλθηκε αμέσως να ζωντανέψει τη φωτιά κάτω από τα χοντρά κούτσουρα στο τζάκι. Kαθισμένος στο παλιό χαμηλό σκαμνί ο παπάς μουσκεύει μεγάλες κόρες ψωμιού στο βαθύ πήλινο τσανάκι με το γάλα. Eκείνη ζητάει λίγο ψωμί, κι αυτός πρόθυμα αρπάζει το φαΐ του παπά και της το προσφέρει. Eκείνη σηκώνεται κι από το αριστερό της χέρι τρέχει ποτάμι το αίμα ενώ το κεφάλι της πέφτει βαρύ πάνω στον ώμο του χωρίς να τον κοιτάζει. Kρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του αφήνει το άλογο να χυθεί ξέφρενο στις χίλιες νύχτες, ποδοπατώντας τις λιπαρές σάρκες των ευνούχων, μακριά από τούτο το στοιχειωμένο παλάτι που ο γιατρός διατάζει βδέλλες για την κατάκοιτη κόρη.
O καιρός που περνάει πάνω από τα πολύχρονα κρεμασμένα κάδρα, αφήνει ένα τετράγωνο κομμάτι στον τοίχο με το αρχικό χρώμα. Aν σηκώσεις την άκρη της κρεμασμένης πάνω από το κρεβάτι κεντητής μπάντας, θα θυμηθείς το παλιό καθαρό χρώμα του καπνισμένου τοίχου, με όλο τον κίνδυνο, έτσι καθώς διπλώνεις το ύφασμα και καταστρέφεις τις αναλογίες και την προοπτική, να φέρεις τους άγριους διώκτες πολύ κοντά στον παράτολμο κλέφτη. Aν γελάσεις μ' αυτή τη σκέψη και αδιαφορώντας για τις συνέπειες σηκώσεις πιο πολύ το ύφασμα, τότε θα δεις την πίσω όψη του παραμυθιού, χαμένη τη μαγεία των χρωμάτων, την τεχνική ξεμπροστιασμένη, όλο κόμπους και στηρίγματα και μεγάλες βελονιές.

(Γιάννης Πάνου, από το μυθιστορημα:
"από το στόμα της παλιάς Remington...", Tρίλοφος 1981)
http://www.snhell.gr/anthology/content. ... thor_id=32
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron