ας γράψουμε ιστορίες

Σφηνακια!

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Απρ 11, 2005 9:43 pm

Καμαρωτες, "εξυπνακιστικες" και αεράτες ζεϊμπεκιες με βουρτσισμενο "τα εχω δει ολα" υφος.
λόγια-ακίσματα και "αφορολογητες" επιτηδευσεις, από "λόγιους" με κοντόκανα πιστολια φωτοβολιδων.
·········
Δεν φάνηκε ακομη στις μεσοδυτικες πολιτειες μας, ο συνηθης περιπλανομενος Βροχοποιος.
Ακουστηκε πως βρεθηκε καποιος πεσμενος στην ακρη του χωματοδρομου, -φαλακροι γυπες κατασπαραζαν τα σηκώτια του.
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Απρ 11, 2005 9:56 pm

Αργωτερα, μεσα στη ζεστή νυχτα του καλοκαιριου.. (εκεινα τα χρονια πριν την ανακαλυψη του ανθρακα, τα καλοκαιρια ηταν οι "παγκοσμιες σταθερες" που κραταγαν στις ρωμαλεες πλατες τους τους ουρανιους κυκλους της ζωης) ..μεσα στη ζεστή νυχτα του καλοκαιριού που εφευγε σκυφτο και ηρεμο,
...
- Τι τα θελεις ολ' αυτα τα χαρτινα ποδια που σχεδιαζεις, τον ρωτησε.
- Θελω να γινω εναμισυ χιλιομετρο ψηλος να αγναντεψω περα απο τα κυκλωπεια τειχη των φαινομενων , της απαντησε 'κεινος.
- Μα εισαι ηδη ψηλοτερος, του ειπε και τον φιλισε. "Αγριεψε" στο αγγιγμα των χειλιων της.
- Και γιατι εγω βλεπω μοναχα πετρινες ωρες και κινουμενη αμμο να κυλαει στην κλεψυδρα; της γκρίνιαξε.
- Ισως, γιατι κρυφο-κοιταζεις συνεχεια το ειδωλο σου στο καθρεφτη.
- Λαθος! ειναι που δεν ειμαι εναμισι χιλιομετρο ψηλος, μουρμουρισε με πεισμα.
- Μα εισαι ακομα ψηλοτερος, του ειπε και τον φιλισε ξανα. -ενα γλυκο υπογειο ριγος κεντησε το σβερκο του.
Γυρισε και την κοιταξε.
Ηταν παντου γυρω του και τον παρακολουθουσε. Και ηταν πανεμορφη.
Μισοκλεισε τα ματια για να τα προστατεψει απο το ραδιενεργο φως της.
"Γιατι μου πηρε τοση αιωνιοτητα να την 'ιδω';" συλλογιστικε
Το βλεμμα της χαμογελαστο, κυμματακι που ξεδιπλωνεται παιχνιδιαρικο στην ακτη. Τον παρασερνε.
Τον τραβαγε μεσα της.
Ηταν φανερο πως ηθελε να του δοθει για να τον κατακτησει για παντα.
Αν ηταν να συμβει, δεν θα μπορουσε να φανταστει καλλιτερη στιγμη.
(Κοινοτυπο; Οχι βεβαια! Οτιδηποτε εχει, επαναλαμβανομενο, αντεξει χιλιαδες χρονια, τοτε εχει για τα καλά διαβει το συνορο της κοινοτυπιας και εχει περασει στη μυθικη χωρα των αρχετυπων εννοιων).
Ανοιξε τα ματια του διαπλατα σαν ν' αποζητουσε να καψει τους αμφιβληστροειδεις του στην πυρακτωμενη προσμονη της.
Εκεινη εφερε το χερι της πανω στο ωμο της, ελυσε το διαφανο αερακι που την εντυνε ανάλφρα, και το αφησε να κυλησει στον καυτο βραχο, απομενοντας γυμνη σαν την βροχη.
Τα ματια του ματωσαν.
Η ομορφια της ειχε "πατήσει" τα μυστικα περασματα του μυαλού του και τον σημαδευε με πυρινες λογχες.
Ανοιξε με το μαχαιρι του το αριστερο του πλευρο να φυγει το δηλητηριο.
Εικόνα
Υστερα αμιλητος, υπέγραψε με το αιμα του πανω στο (λευκο σαν απαλο, απαλο σαν ονειρο, ονειρο σαν μεσιστιο πανι, πανι σαν θαλασσινο μονοπατι, μονοπατι σαν φωτιά, φωτια σαν ανασα, ανασα σαν εκκρηξη, εκκρηξη σαν υγρο φως, σαν υγρο φως που φλεγεται και καιει) κορμί της. Και τον "πηρε" μεσα στους σκοτεινους σαν υγρους σαν θανασιμους παθιασμενους λαβυρινθους του ερωτα της, σαν θανατος.
...
Καθως "εφευγα" μαζι της, προλαβα να ριξω στη φωτια τα χαρτινα ποδια μου.
Η φωτια τα "καταπιε" αχορταγα κι εγλυψε λαχανιασμενη τις φουσκωμενες αρτηριες του αερα που κουλουριαστικε γυρω απο το πυρινο κορμι της, αγκομαχωντας αναστατωμενος.
Πιαστηκαμε σε μια ανεμοσκαλα-δινη κι ανυψωθηκαμε.
Εναμισι χιλιομετρο ψηλα κι ακομα ανεβαινουμε.
Ολα ειναι ορατα τωρα! Κι ακομα πιο πολλα..
....
- Στις "αλλες φορες" που βυθιζαμε τη σαρκα μας στη φωτια και γελαγαμε σαν παιδια, εκει θα σε βρισκω! της ψυθιρισε.
- Να με νοιαζεσαι! του ειπε, να με νοιαζεσαι θελω, στα ονειρα σου. Και να με κρατάς.
Ανασανε βαθεια την ανασα της και εγινε αερας γεμιζοντας τα πνευμονια της. Θα πεθαιναν και οι δυο στα αληθεια αν συνεχιζαν. Ενωσαν τα ακροδαχτυλα τους "κομπο" που υστερα εσπασε, καθως πηραν ο καθενας τους το σκοτεινο του μονοπατι.

"Θα σας προσεχω" τους τραγουδησε η έννοια τους. Θα τους προστατευε σαν αερινο φυλαχτο στις νυχτερινες τους διαδρομες μεσα στο σιωπηλο παγωμενο συμπαν με τους απειρους προορισμούς. "Ωσπου να ξαναβρεθουμε σε τροχιά", σκεφτηκαν ταυτοχρονα και χαθηκαν. Οριστικα πια.
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Απρ 22, 2005 6:52 pm

πού είσαι λύκε;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Δευτ Ιούλ 04, 2005 1:40 am


Κατι τρεχει με το 2.
Κατι τρεχει με το 2.
πάει καιρός που ....
.........................
.....................
..................
..............
.........
....
κατι τρεχει με το 2!

_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Δευτ Ιούλ 04, 2005 10:09 pm


"και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός"


-*-

το καλό κρεβάτωμα καλό στρώμα θέλει, να μη τρίζει ο σουμιές
και νομίζουν οι αποκάτω οτι γαμιόμαστε
"πράγματι"
"μόνο λίγο"
"είναι καλή ερμηνεία."
κάθε τετάρτη απόγευμα και κυριακή πρωί (που τόσκαγε η Ηλεκτρα απο τη χρυσωμενη φυλακή της..)
"ερωτική πείνα ίσον κρεβάτωμα..."
..έλεγε η Ηλέκτρα
(η Ηλέκτρα ήταν λεπτοκαμωμενη με πισινο που ηταν ο ορισμος των αρμονικων ημισφαιριων.

(η Ηλέκτρα ήταν/ειναι γαλλίδα και είχε/εχει (μακαρι να εχει ακομα) πελώρια σεξουαλική πείνα. πετσί και κόκκαλο. γι'αυτό δεν πάχαινε. η πείνα της την κράταγε αδύνατη και διαρκώς προθυμη για γαμησι. κι όταν έτρωγε ξεσκιζότανε στο φαί. καταπινε διψασμενη το σπερμα λες κι αναζητουσε μανιασμενα να τραφει με πολυτιμες πρωτεινες. του έδινε και καταλάβαινε.
ένα θερμοαιμο πουτανάκι, "πρωτοετης στην ιατρικη", -μου είχε σφυρίξει μια μέρα στη στάση του λεωφορείου- καθόταν στη απεναντι βεράντα, καποια πρωινά κυριακής, με τα πόδια σηκωμένα στα κάγκελα και προσποιόταν οτι διάβαζε. ειναι σχεδον σίγουρο οτι μαλακιζόταν και ακομπανιαριζε με τους χαμηλοφωνους οργασμούς της τους ασυγκράτητους αναστεναγμούς της Ηλέκτρας που η οξυτητα τους διεμβολιζε τα πνιχτα μουγκρητα μου και τρυπαγε τους τοιχους και τα εσωκλειστα παραθυρόφυλλα..
··········
και ακομα πριν..
η παλιά πόλη με τους στενούς δρόμους, κρατάει καλά κρυμένο τον ερωτισμό της ανάμεσα στους κάδους απορριμάτων και στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών. τα ερωτικά μυστικά της παλιάς πόλης, σαν καπνος ανωθρώσκων, εκχέεται μεσα απο τους φωταγωγούς και τα μισόκλειστα παράθυρα. Πρωινο πουσι που υγραινει τις πρωινές καύλες της πολης, και μετα τα χλιαρά βραδάκια στις μισοσκότεινες μικρές πλατείες της με τα πράσινα ξυλινα παγκάκια οπου κούρνιαζε η ανυπόμονη επιθυμία μας, ορμητική ιχνηλασια σωματων ετσι καθως έτρεμαν να παραδοθούν στα αγγίγματα, οι μακαρονάδες και τα σουβλάκια και οι πίτσες, στην ακρη των χειλιων σου μια υποψια σαλτας "ελα κοντα θελω να σε γευτω" σου ειπα συνωμοτικα κι εγειρες μπροστα μισανοιγοντας ελαφρα την υγρη ψυχη σου -απο τοτε μοιραζομαστε παντα τα κομματια μας στομα-με-στομα καταπινοντας αχορταγα την σαλτσα της ημερας μας. και η υπόγεια διαδρομη των πόθων μας καθώς τρίβονταν αδιάντροπα και πυροδοτουσαν ασυγκρατητες μικροεκκρηξεις, συσσωρευμενος στατικος ηλεκτρισμός απο το πυρακτωμενο σου καλτσον ξεσπαγε σα γλυκοθαλλασα πανω στο τριμενο μου μπλουτζιν και τα ματια μας αχνιζαν το αιμα του ερωτα και της χωρις ορους παραδοσης στην αγια πεινα που μας αλυσοδενε ωρες ατελειωτες στο σιδερενιο κρεβατι που ειχες πετυχει σε ενα παλιατζιδικο σε τιμη ευκαιριας (εσυ το ελεγες, εγω πιστευα κρυφα οτι σε ειχε δουλεψει ο παλιατζης), αλλα ηταν αυτη η ικανοτητα σου να παιρνεις τα ασημαντα και ταπεινα αντικειμενα και να τα ντυνεις με αιγλη αρχαιου μυστηριου και μαγικων νοηματων, με ενα χαμογελο, με ενα στιγμιαιο ονειροπολο κλεισιμο των ματιων, με ενα υπαινικτικο ψυθιρο που ομορφαινε το σχημα τους και χρωματιζε με ανεξιτηλο χρωμα τη ζωη μας, χωρις ποτε να καταλαβαινω με ποιο τροπο το καταφερνες αυτο, μου αρκουσε να αναπνεω την μυρωδια σου τριγυρω στα πραγματα καθως μοσχοβολουσαν απο το μεταξενιο αγγιγμα σου. και μετα..
··········
και μετα ο κυκλος αναζητα το περικλειστο στεγανό πεπρωμενο του
··········
και μετα... πρέπει να φυγεις για το καλοκαίρι, καλά τα πήγες, καλά τα πήγαμε μωρό μου (χμ! κι ας χρωσταω εκεινα τα δυο γαμημενα μαθηματα, ο Σεπτεμβρης ειναι μια ανασα απο τώρα) κι εγω πρέπει να δω τι θα κανω, τελειωνει ο χρονος μας, μετα θα φυγω για το νησι, η Ηλεκτρα θα ονειροπολει, ηλεκτρικη θυελα, κρεμασμενη στη ξυλινη κουπαστη της προβλητας, αγναντευοντας τους μελλοντες κυκλους της ζωης μας να τεμνονται και να διαχεονται ο ενας μεσα στο αλλον, ωσπου οι τροχιες τους να τους παρουν μακρυα, για να απομεινουν μονο τα ιχνη απο τις τομες, ωστε σε καμια εικοσαρια χρονια ολα (να) ειναι "σεπια" μνημες και τι (θα) εχει μεινει απο εΣενα, απο μενα, απο την Ηλεκτρα, απο την Αγγελικη, απο την μεγαλη μας πεινα;

Σε "οσμιζομαι" στο "κορεσμενο" μου σημερα και η πελωρια πεινα μου κανει να αναστηθει. μα οι σιδερενιοι κρικοι στα πληγιασμενα ακρα της, γαυγιζουν και φτυνουν σκουρια-δηλητηριο.
··········
Χρειαζομαι ενα σφυρι που να "δινεται" τις πετρωμενες μου αρτηριες...
··········
Δεν θα γινει ποτέ, μου λες.
Ποτέ; το "ποτέ" ειναι μια ανοητη λεξη, απολυτως κενη περιεχομενου. "Ισως" να λες. δεν υπαρχει τιποτα πιο σιγουρο απο το "ισως".

-*-

"και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός"

_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Απρ 17, 2006 11:07 pm

της ζήτησα να μου δώσει ακόμη ένα.
χωρίς να με κοιτάξει μου το πρότεινε, ανάμεσα σε πολλά. ο πάγκος λες και καθάρισε για να εμφανιστεί κοντά μου αυτό.
μετά φόρεσε το καπέλο μου. ένα ροζ καπέλο, ίσα που χωράει μέσα στην τσάντα μου, και με τον ήλιο βγαίνει σα φως και κάθεται πάνω στο κεφάλι μου.
αυτή φόρεσε το καπέλο μου και έδειχνε το κεφάλι μου.
μέσα καθόταν ένας άσπρος κύκνος και σύννεφα σκόνισμένης μνήμης. η λιμνούλα ΄΄ηταν ενθύμια. ο καπνός ήταν από τα τσιγάρα. ο πόνος ήταν από την κούραση. η αϋπνία ήταν από την επιθυμία. και η επιθυμία ήταν η γαλήνη.
έξω όλα ήταν έξω. τόσο καλά. 'πέσαμ' έξω', που λέμε, ή: 'την έκανες λαχείο'.
κατέβασα μονορούφι το ποτηράκι.
μου έμεινε το φοβισμένο βλέμμα να κυκλοφορεί μέσα στο κεφάλι με τον κύκνο, τη σκόνη, τη γαλήνη.


όλα κάποτε γίνονται μνήμη. κι αυτή παγώνι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Βαβυλώνιος » Σάβ Απρ 22, 2006 8:45 am

Πάνω στους κύκνους με τα καπέλα, ένα τεράστιο μπουκάλι μαυροδάφνη δεσπόζει στο κέντρο του τραπεζιού, μαζί με το θείο δισκοπότηρο που θα με κοινωνίσει για τα καλά. Ένα κίνητρο είναι πως άμα δεν πάρω νόμπελ λογοτεχνίας, τουλάχιστον θα ξεράσω. Λουλούδια, καπέλα, παγώνια, μέχρι κι ο Κλίνσμαν από το μουντιάλ θα βγει, για να μου δώσουν την ρότα προς τη διαφώτιση.
Καλή Ανάσταση.
Άβαταρ μέλους
Βαβυλώνιος
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 10:54 pm
Τοποθεσία: Βαβυλώνα

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Απρ 26, 2006 11:23 pm

Ιωση!
(ειναι ερωτευμενος με την γιατρινα του)


- χαιρεται, χρονια πολλα!
- χριστός ανεστη!
- δεν ξερω αν ο εν λογω Κυριος ανεστη, εμεις παντως πνεουμε τα λοισθια
- τι συμβαινει;
- αυτο ελπιζω οτι θα μου το πεις εσυ.
- πως νοιωθεις;
- χάλια..
- δηλαδη;
- το κεφαλι μου ειναι βαρυ σαν κεφαλι υδροκεφαλου αραπη, που πανω του κουβαλαει ενα τεραστιο τελαρο με αφρικανικες καρυδες, μεσα στο οποιο τελαρο εχει τρυπωσει και μια λαιμαργη μαϊμού και ροκανιζει τα καρυδοτσουφλα, με πονανε ολα μου τα κοκκαλα στις κλειδωσεις, με πονανε οι μυες μου, εχω πυρετο, βαδιζω και παραπατώ και μαλιστα πριν απο λιγο ξεχασα και που παω.. υποθετω οτι πρεπει να επισκεφτω την γιατρο μου, τι λες και 'συ;
- λεω οτι μαλλον ειμαι υποχρεωμενη να συμφωνησω μαζι σου. θελεις βοηθεια;
- ναι! οδήγησέ με σε παρακαλω. πρεπει, οπως καταλαβαινεις, να επισκεφτω, το συντομωτερο, την γιατρο μου.
- ελα, θα σε κατευθυνω..
- εγω.. ξερεις...
- θελεις να στηριχτεις πανω μου;
- φοβαμαι πως δεν εχω αλλη επιλογη.. ατιμη αρρωστια!

περναει το χερι του πανω απο τους ωμους της.
γερνει ελαφρα και απολυτως προσεχτικα το κεφαλι του προς μερος της. αριστοτεχνικα χωνει μισο εκατοστο τη μυτη του στα μαλλια της, τα μαλια της δεν ειναι γλοιωδως απαλα, ανοργασμικως ξανθά και αγγελοδώς μεταξενια.
τα μαλλια της ειναι λαμπερα μαλλια μεσογειακης νεας γυναικας , και μοσχοβολανε λαγνα μελαχρινα χαμογελα.
ειναι ενα απο τα ομορφα εκεινα πραγματα που καποιες φορες μας παρακινει να υποθεσουμε οτι ο Θεος δεν ειναι τοσο μεγαλο καθαρμα, οσο μας εξωθει να πιστευουμε, με ολες εκεινες τις διεστραμμενα "σοφες" πρωτοβουλιες του..

- εισαι βεβαιη οτι παμε καλα απο 'δω;
- ασφαλως. αλλωστε μολις φτασαμε.
- πολυ συντομη μου φανηκε η διαδρομη. θα τολμουσα να προτεινω να την επαναλαβουμε για να βεβαιωθουμε οτι ηρθαμε στο σωστο σημειο. τι λες;
- γδυθειτε και ξαπλωστε!
- εγω.. ξερεις...
- θελετε να σας βοηθησω να γδυθειτε;
- φοβαμαι πως δεν εχω αλλη επιλογη.. ατιμη αρρωστια!
- "φοβαμαι πως δεν εχω αλλη επιλογη.. ατιμο ιατρικο λειτουργημα!" ή καπως ετσι, φαντασιωνεστε οτι θα πρεπει να το θεσω, σωστα;
- νομιζα οτι απαγορευεται να διαβαζετε τις σκεψεις των ασθενων σας, τουλαχιστον χωρις αδεια απο τις αρχες.
- σου διαφευγει οτι ειμαι γιατρος και εισαι ασθενης μου. αυτο με τοποθετει απειρως υψηλωτερα στην ιεραρχια απο οποιεσδηποτε αρχες και τουλαχιστον δυο οροφους πανω απο τον ιδιο το Θεο.
- ακουσα καλα; ειπες εισαι δυο οροφους πανω απο το Θεο;
- καλα ακουσες. ενθαρρυντικο σημαδι αυτο.
- για να ειμαι ειλικρινης παντα πιστευα οτι ολοι οι λοιποι γηινοι ειμαστε παιδια ενος κατωτερου θεου. αλλά γιατι δυο; οροφους εννοω. στον απο κατω απο το δικο σου, ποιός καλος ανθρωπος κατοικοεδρευει;
- ο νεκροθαφτης!
- εεεκ!
- μην τρομαζεις, αυτες τις μερες λειπει!
- ο Νεκροθαφτης ή ο Θεος;
- στην πραγματικοτητα λειπουν και οι δυο.
- πασχαλιατικα;
- το συνηθιζουν. ο Μεγαλοδυναμος παει και σπαει πλακα στις εθνικες και στο επαρχιακο οδικο δικτυο και ο Νεκροθαφτης απο πισω μαζευει τα πτωματα.
- θλιβερο! αγιες μερες..
- εθισμενοι και οι δυο στην εορταστικη τσικνα του θανατου. ιστορικα τεκμηριωμενο..
- ειναι εντελως παρανοικο! μα την παναγια..
- ασ' την αυτην την τυχερη. ο δικος της ο γιοκας "ανεστη την τριτην ημερα κατα τας γραφας". της αλληνης της δολιας, τα δυο παιδια και ο αντρας που ξεψυχισαν στην Θεσσαλονικης-Σερρων, θα μεινουν για πανω απο τρια εως τριακοσιες τριαντα τρεις φορες το τρια τρισεκατομμυρια χρονια απολυτως νεκροι. ο ανοητος 25χρονος που τους παρεσυρε χαροπαλευει, μπορει ναχει πεθανει κιολας.
- μα ειναι σιγουρο οτι το διασκεδαζει;
- ποιος; ο Κυριος; μην κανεις κουβεντα. μεγαλα γλεντια. με το παραπανω "μονοπρακτο των τρισημισυ νεκρων", πρεπει να ξελιγωθηκε στα γελια. αν εχεις δει "μογγολακια" αγκαλιά με ενα κουβα ποπκορν μπροστα στην ΤΒ, να κακαριζουν βλεποντας ποκεμον, (τα πιο ηλιθια ισως καρτουν, εβερ), τοτε εχεις "εικονα" του Παναγαθου.
- τι να πω κι εγω, δεν ξερω, εσυ εισαι η επιστημων.
- γδυσου να σε αφρουγκαστω.
- ("ωχ παναγια μου, θα ανατριχιασω.." σκεφτεται χαμηλοφωνα. "ε, και; δεν παει να γαμηθει! ας καυλωσω κιολας να τη διευκολυνω. στη διαγνωση της αρρωστιας μου..")
- τι ειπες;
- ειπα οτι αυτη η εκφραση "γδυσου" εχει μια συνειρμικη δυναμικη που αναδιατυπωνει τις εικασιες νοητικης προσεγγισης δια της ευθειας προκλησεως και αντιμεταθετει την αναζητηση της ζεστης επαφης στην αρπακτικη βιαιοτητα του προστακτικου αιτηματος το οποιο συμφωνα με την κρατουσα βιβλιογραφια ασκει ισχυρη διεγερτικη αλληλεπιδραση στην ερωτικη επιθυμια, κατι που ο αμορφωτος λαος το αποκαλει λιτα και περιεκτικα, "καύλα".
- καταλαβα. κοιτα, παρ' ολο που θα ακουστει παραξενο, μαλλον προκειται για ιωση. ομως καμμια φορά, μερικα απο τα συμπτωματα μπορουν να οδηγησουν σε λαθεμενη διαγνωση ισχυρης παρακρουσης σχιζοειδους τυπου. θελω να ελπιζω οτι δεν σε αφορα. ανοιξε το στομα σου.
- να μη γδυθω δηλαδη;
- θα γδυθεις μετα, ανοιξε το στομα σου και κανε "γουά".
- γουά.
- τιποτα... αυτο ειναι το "γουα" της γουαδελουπης. θελουμε το ερασμιακο "γουα" με πολυ ηχηρο και μακρόν "α".
- μα που τα ξερετε εσεις αυτα;
- οι απαιτησεις του επαγγελματος. παμε παλι. "γουααα".
- "γουαααα".
- παλι.
- κγχα!
- δεν με βοηθας.
- κγγγχα!
- ενταξει, μπορεις να σταματησεις.
- κγααααγχ. (βηχει). για ονομα του θεου! κοντεψες να με πνιξεις με αυτο το αναθεματισμενο το ξυλακι.
- προφανως δεν τα καταφερα, οχι τυχαια βεβαια, εχω εκπαιδευτει να ελεγχω τις στιγμιαιες παρορμησεις μου..
- (λοιπον, να δεις που αυτη με αγαπαει..)
- γδυσου! απο την μεση και πανω..
- ευτυχως που το διευκρινησες. οχι τιποτ' αλλο αλλα θα ξεκιναγα απο τα παπουτσια και μετα θα βλαστημαγα να τα ξαναφορεσω. ειναι καινουργια, δεν εχουν "πεσει" ακομα και χωρις "κουταλι" ειναι αδυνατο να φορεθουν.
- πάρε ανασες.
- (εσενα θα ηθελα..) εεεχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ -(..να παρω)- χααααααααααααα..
- βαθεια.
- (προστυχη!) εεεεεεεεεχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ. - χααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
- πιο βαθεια!
- (ακολαστη!) εεεεεεεεεεεεεεχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ - χααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
- ωραια! συνεχισε!
- (αχορταγη! θα με τελειωσεις.) εεεεεεεεεεεεεεχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ - χααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
- μη σταματας, κοντευουμε.
- (ωχ αμαν! το κερατο μου, θα παθω καμμια ζημια! και θα γραψει η τσουλα στο βιβλιαριο ασθενειας..) εεεεεεεεεεεεεεχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ - χααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα (.."προωρη εκσπερματιση". μιλαμε, "ρόμπα" με υπογραφη γιατρου!)
- ετσι μπραβο. λιγο ακομα..
- ειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ - αχχχχχχχχααααααααααααααχυυυυυυυυυυυυυυ...
-ενταξει, αυτο ηταν.
- αααχχ.-χχαααα. χαααχχχχχχχχχχχχχμμ. ξεραθηκε ο φαρυγγας μου. τι ακουσατε;
- τιποτα απολυτως!
- πως τιποτα;
- "τιποτα" σημαινει οτι κατα πασα πιθανοτητα δεν εχεις ασθμα, βρογχιτιδα, πνευμονία, φυματιωση, πνευμονικη ινωση, καρκινο του πνευμονος ή καποια αλλη πιο εξωτικη πνευμονικη παθηση. πυρετο εκανες;
- σχετικα λιγο, θα ελεγα.
- ποσο λιγο;
- 38 συν/πλην 2 γραμμες.
- ποσες μερες σου συμβαινουν αυτα;
- δυο ή τρεις, ας πουμε δυοτρεις να ειμαστε μεσα.
- εχεις αλλη μια ημερα.
- ζωης;
- οχι. να αποδειχτει οτι ειναι ιωση. ειχες καθολου ριγη;
- ριγη;
- εννοω τρεμουλα, ταραχη! ριγη! οχι ανατριχιλες..
- οχι! τρεμουλα-ριγη-ταραχη δεν ειχα, ανατριχιλες ειχα. και τωρα που μιλαμε μια ανατριχιλα την εχω παθει. βλεπεις που καθομαι ακινητος; την απολαμβανω ετσι οπως κυλαει αργα απο το σβερκο μου και μου γαργαλαει τη σπονδυλικη στηλη. φαντασου μια παρεϊτσα πεταλουδες να παιζουν κυνηγητο πανω στην πλατη σου. οχι! φαντασου μια χαρωπη, νεογεννητη οχιά να κανει "φιδακια" πανω στην πλατη σου. οχι, οχι. φαντασου ενα λιλιπουτειο τσουναμι που κουβαλαει χιλιαδες μικροσκοπικα πιρανχας σε μεγεθος κεφαλιου καρφιτσας, τα οποια τρεφονται αποκλειστικα με μπιμπικια πλατης να ανηφοριζει τα πλευρα σου. πολυ ενταξει ανατριχιλα.
- ο πυρετος ειναι. θες να βαλεις θερμομετρο;
- ελπιζω να μη μου καταστρεψει την ωραια μου ανατριχιλα.
- στη μασχαλη θα το βαλεις. οχι στη πλατη.

του δινει ενα ιατρικο θερμομετρο ακριβείας. προσπαθει να συγκρατησει στα αυτια του, τον πολυ σεξυ ηχο που εκανε το καλυμα του θερμομετρου οταν το ανοιξε με μια χαριτωμενη επιδεξια κινηση των μακρυων λεπτων δαχτυλων της. "φοπ"! τελικα αποφασιζει οτι το "φοπ" δεν μπορει γενικα να χαρακτηριστει "πολυ σεξυ ηχος". η διαπιστωση αυτη του προκαλει στιγμιαια ενα μικρο συνασθηματικο ελλειμα. επικεντρωνεται στα περιποιημενα, αψογα κομμενα γιαλισμενα νυχια της. τα χαρακτηριζει "μικρες γεωμετρικες τελειοτητες" και ανακουφισμενος συνειδητοποιει οτι δεν θα χρειαστει να αλλαξει γνωμη. αυτο δεν θα ηταν λαθος αν ο ανθρωπος δεν ηταν ανεκαθεν ερμαιο της μοιρας και της επιθυμιας. προσπαθει να φανταστει τις "μικρες γεωμετρικες τελειοτητες" να χαραζουν παραλληλες διαδρομες πανω στην πλατη του. παραδεχεται συντετριμμενος οτι δεν μπορει αλλο πια να το αρνειται, ειναι ερωτευμενος με την γιατρινα του.

- βγαλ' το! πρεπει να "πηρε".
- αχμ.. για βοηθησε με λιγο. τι ακριβως να βγαλω;
- το θερμομετρο.
- α! μαλιστα, μερικες φορες ειμαι.. κατι ερωτησεις...
- τι "γραφει";
- 38 συν/πλην 11 γραμμες.
- αυτο το θερμομετρο δεν σηκωνει συν/πλην. οτι γραφει, γραφει! τριανταενια και ενα!
- καταλαβαινω. αυξηθηκε καπως ε;..
- εξακολουθει να ειναι μεσα στα ορια. μου ειπες οτι δεν ειχες ριγη.
- ετσι νομιζω. τωρα που ανεβηκε ο πηχυς δεν ξερω τι μπορει να συμβει.
- λοιπον, παραμενουμε στην αρχικη προγνωση. ιωση που θα υποχωρησει σε 3-4 μερες. αν δεν υποχωρησει ή αν ανεβει κι αλλο ο πυρετος, αν παρουσιασεις ριγη τοτε ερχεσαι αμεσως για εξετασεις και μπαινεις σε προγραμμα αντιβιωσης.
- ετσι οπως το ειπες ακουστηκε καπως σαν προγραμμα απεξαρτησης.
- σε λιγο καιρο με την μαλακια που μας δερνει με την πολυφαρμακια, θα ειναι ευκολωτερο να ξεφυγεις απο την ηρωινη απο οτι να αντιμετωπισεις μια απλη γριππη.
- α, εγω ειμαι κατα των φαρμακων.
- λοιπον, πιστευω οτι σε μια δυο μερες θα εισαι καλλιτερα. αν οχι τα ξαναλεμε.. ελπιζω παντως να μη χρειαστει να τα ξαναπουμε γιατι αν χρειαστει μαλλον δεν θα ειναι για το καλο σου.
- πραγματικα εκτιμαω την λεπτοτητα με την οποια το θετεις. με γεμιζει αισιοδοξια τουτες τις δυσκολες ωρες της ιωσης.. και μιας και μιλαμε για δυσκολες... εχμ...
- προσπαθεις να πει κατι;
- εχμ.. να.. δεν μου γραφεις κατιτις. καμμια καψουλιτσα; κανενα συροπακι, καμμια παστιλια εστω;
- αν ειχες προνοησει να εχεις μαζι σου ενα προσφατο καρδιογραφημα, μπορει να σου εγραφα καμμια δωδεκαδα βιαγκρα. ξερεις, καλο και το ψαρεμα, τρως και καν'να κεφαλοπουλο αμα εισαι τυχερος αλλα αμα δεν γαμας και καθολου το μυαλο σκορπιζει εντελως. περαστικά.
- επιδη βλεπω οτι σ' αρεσει το λεπτο και διακριτικο χιουμορ, να σου πω και γω αλλο ενα που ακουσα προχτες και εχει και ιατρικο ενδιαφερον; λοιπον! ποια ειναι η πιο σημαντικη ερωτηση για ασφαλες σεξ; "τι ωρα γυριζει ο αντρας σου;" την αλλη φορα που θα ξαναρθω μου γραφεις την απαντηση κατω απο την συνταγη για τα βιαγκρα, κανενα προβλημα. καλη σου μερα...



γιατρειο, 26-04-06

-----
(copyright 2006 by mythoς)
(απαγορευεται η αντιγραφη/επικοληση σε αλλο σάιτ ή περιοδικο, εφημεριδα, τηλεοπτικη εκπομπη, δελτιο ειδησεων, δελτιο καιρου κ.λ.π., χωρις αδεια.)
(οποιος νομιζει οτι προκειται περι αστειου ας κοπιασει. τα κατοικιδια μου τρελαινονται να ξεκοκκαλιζουν "ζεστο χρημα" αποζημιωσης για κλοπη πνευματικης ιδιοκτησιας.)(το διασκεδαστικο με τους παρανομους σφετεριστες του πνευματικου ιδρωτα των αλλων ειναι οταν θετουν το βλακωδεςς ερωτημα, "μα πως με βρήκατε; απο το νικ;")
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Ιουν 12, 2006 5:06 pm

άβολες μερες...
που να μην ξέρεις τι να τις κάνεις.
της έδωσα να πιει να καταλάβει, μετά την έβαλα να κοιμηθεί.
ξύπνησε με το κεφάλι άδειο.
αδύνατον να το γεμίσει πίτουρα, λάχανα, βλακείες, χιούμορ από την τηλεόραση. αδύνατον να κάνει κάτι άλλο από το να σκεφτεται τις παύσεις στον ασύρματο.
σκέτο άλφα.
και το φι, καταλυτικό σύμφωνο. σφηνάκια τελικά, μα δε θα πιει άλλο, το ξέρω. νιώθει ήδη τόσο ένοχη που ταπώθηκε από τις έντεκα το πρωί...
η κυρά ζωή στη χαρακτηριστική της κίνηση: μ' ένα πατσαβούρι στον μπάγκο να μαζεύει τ' αποκαϊδια
μ'ένα βλέμμα στριφτό τσιγάρο, μια μυρουδιά κανενός, κάτι ανύπαρκτο.
κάθε που με κοιτάζει είναι σα να διορθώνει ενοχές. σου τις φοράνε δε ξέρεις πώς, και στις φτιάχνουνε σα φόρεμα, στα μέτρα σου.
μετά όλα αποτινάζονται σαν βαφτιστικες΄καταρες: αποταξάμην, απεταξάμην μάλλον, κι όλα τα αποτάσσομαι στο κατόπι.
ζεις μετά διάφορες αποταξίες
ή δεν τις ζεις
η κυρά ζωή με μάτι πικρό δε μιλάει
θες να την κερδίσεις μόνο και μόνο για να σου μιλήσει, να σου πει κάτι.
να ένας αδιάφορος ώμος για ν' ακουμπήσεις. για να α-κου-μπήσεις.
μπήσεις. έγειρα τώρα. ένα ψυχικό τραύμα κι όλα έγειραν αριστερά. αυτή δε μίλησε. ούτε πέταξε το συνηθισμένο ποτήρι γεμάτο.
άκουσα τον κρότο ενός αεροπλάνου στο συννεφιασμένο ουρανό. βροχερός κρότος. ένα τοπίο στο μηδέν.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Ιουν 12, 2006 5:06 pm

άβολες μερες...
που να μην ξέρεις τι να τις κάνεις.
της έδωσα να πιει να καταλάβει, μετά την έβαλα να κοιμηθεί.
ξύπνησε με το κεφάλι άδειο.
αδύνατον να το γεμίσει πίτουρα, λάχανα, βλακείες, χιούμορ από την τηλεόραση. αδύνατον να κάνει κάτι άλλο από το να σκεφτεται τις παύσεις στον ασύρματο.
σκέτο άλφα.
και το φι, καταλυτικό σύμφωνο. σφηνάκια τελικά, μα δε θα πιει άλλο, το ξέρω. νιώθει ήδη τόσο ένοχη που ταπώθηκε από τις έντεκα το πρωί...
η κυρά ζωή στη χαρακτηριστική της κίνηση: μ' ένα πατσαβούρι στον μπάγκο να μαζεύει τ' αποκαϊδια
μ'ένα βλέμμα στριφτό τσιγάρο, μια μυρουδιά κανενός, κάτι ανύπαρκτο.
κάθε που με κοιτάζει είναι σα να διορθώνει ενοχές. σου τις φοράνε δε ξέρεις πώς, και στις φτιάχνουνε σα φόρεμα, στα μέτρα σου.
μετά όλα αποτινάζονται σαν βαφτιστικες΄καταρες: αποταξάμην, απεταξάμην μάλλον, κι όλα τα αποτάσσομαι στο κατόπι.
ζεις μετά διάφορες αποταξίες
ή δεν τις ζεις
η κυρά ζωή με μάτι πικρό δε μιλάει
θες να την κερδίσεις μόνο και μόνο για να σου μιλήσει, να σου πει κάτι.
να ένας αδιάφορος ώμος για ν' ακουμπήσεις. για να α-κου-μπήσεις.
μπήσεις. έγειρα τώρα. ένα ψυχικό τραύμα κι όλα έγειραν αριστερά. αυτή δε μίλησε. ούτε πέταξε το συνηθισμένο ποτήρι γεμάτο.
άκουσα τον κρότο ενός αεροπλάνου στο συννεφιασμένο ουρανό. βροχερός κρότος. ένα τοπίο στο μηδέν.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron