ας γράψουμε ιστορίες

Σφηνακια!

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τρί Μαρ 01, 2005 7:35 pm

. .-.. .- / -- .... -. / .--. ... --- -. .. --.. . ... .- .. .-.-.- / -.- .- .. / ... -.-- / -- . - .- -..- . .. .-. .. ... -- . -. .... / . .. ... .- .. / -....- -....- -....- / .-.. ..- .--.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Τετ Μαρ 02, 2005 12:29 pm

Ναι κι εγώ σε συμπαθώ πολύ λύκε.Τι να πω...κρίμα.
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μαρ 04, 2005 6:33 am

μ' αρέσει κι εδώ, γιατί μ\αρέσει το αλκόλ και μάλλον δεν πρέπει να πίνω, αλλά μ' αρέσει και το λογοπαίγνιο. σφηνάκια σφηνάκι εχει καμιά σχέση με τη σφίνα; εργαλείο κι αυτό! ο ιερότερος μοχλός. εκτοπίζει πέτρες, ξυλώνει ξύλα, πετάει τρικλοποδιές με τη γλώσσσσσα, απολαυστικό αυτό, ε; μα η σφήνα που πετάει η γλώσσα δεν είναι ποτέ για τον απέναντι, αυτό να το ξέρετε. η σφήνα που πετάει η γλώσσα είναι για να πετάξει έξω αυτόν που μιλάει. γι' αυτό να μην προσβάλλεστε ποτέ από τη σφήνα του άλλου. να συμπονάτε και ν' αγαπάτε. ο καθένας μας πετάει τη γλώσσα του έξω, και πώς να την πάρει πίσω μετά και να μιλήσει, αν δεν την περιμαζέψετε εεσείς να του τη δώσετε; αλλιώς μπορεί να την πατήσει χοντρά!
παραδόξως και πάλι σας το λέω, είμαι περίπου νηφάλια. τουλάχιστον από αλκόλ. μα βλέπω πως γύρω μου ο κόσμος γυρίζει, και αυτό σημαίνει ίσως ζωή.
γεια κυρά ζωή, τι κάνεις; καλά. κι εγώ καλά!
καλημέρα
θα πατε δουλειά σήμερα ή ξενυχτύσατε χτες; εγώ θα πάω!
ε ρε γλέντια....
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Σάβ Μαρ 26, 2005 3:05 pm

Μόνος ειναι όποιος δεν μπορει ν' αντεξει τη μοναξια του.



(διάβασ'το όπως στο γράφω)
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Μαρ 28, 2005 12:23 pm

μόνος είν' αυτός που το αποφασίζει.



οι λόγοι πολλοί, μα αυτό εί΄ναι άλλο καπέλλο.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Δευτ Μαρ 28, 2005 7:30 pm

Το ξημέρωμα οι ταξιτζήδες ακούνε βαριά λαικά, μόνο, Καζαντζίδη και τέτοια...
Δίκιο έχουν..
Κι εσύ απ'το πιώμα δεν μπορείς να εξηγήσεις που μένεις, πού γυρνάς...
Θέλει καρδιά για να γυρνάς....μόνος.
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Re: I was close and the clamping a

Δημοσίευσηαπό ALBANOS » Τρί Μαρ 29, 2005 4:02 pm

It was a spring (Fri)day, a day for a lay, when the air smelled like a locker-room, a day to blow or get blown; Returning from lunch I turned my corner and there on a near-by stoop I saw him standing alone. I glanced as I advanced. The clean white T-shirt outlined a forceful torso; the light-blue denims divulged much. I observed the snug curves where they hugged the behind, I watched the crotch where the cloth intriguingly bulged.
Our eyes met. I felt sick. My knees turned weak. I couldn't move. I didn't know what to say.In a blur I heard words, myself like a stranger speak "Will you come to my room?" Then a husky voice "O.K."
I produced some beer and we talked. Like a little boy he told me his story. He put down his glass and stretched his bare arms along the back of my sofa. The afternoon sunlight struck the blond hairs on the wrist near my head. His chin was strong, his mouth sucky. I could hardly believe my luck.
And here he was, sitting beside me, legs apart. I could bear it no longer. I touched the inside of his thigh. His reply was to move it closer. I trembled, my heart thumped and jumped as my fingers went to his fly. I opened a gap in the flap. I went in there. I sought for a slit in the gripper shorts that had charge of the basket I asked for. I came to warm flesh, then to hair.I went on. I found what I hoped. I groped. It was large.
He responded to my fondling in a charming, disarming way: without a word he unbuckled his belt while I felt,and lolled back, stretching his legs. His pants fell away. Carefully drawing it out, I beheld what I held. The circumcised head was a work of mastercraft with perfectly bevelled rim, of unusual weight and the friendliest red. Even relaxed, the shaft was of noble dimensions with the wrinkles that indicate. Singular powers of extension. For a second or two it lay there inert, then it suddenly stirred in my hand,then paused as if frightened or doubtful of what to do,and then with a violent jerk began to expand. By soundless bounds it extended and distended, by quick great leaps it rose, it flushed, it rushed to its full size,
Nearly nine inches long and three inches thick, a royal column, ineffably solemn and wise. I tested its length and strength with a manual squeeze, I bunched my fingers and twirled them about the knob,
I stroked it from top to bottom. I got on my knees. I lowered my head. I opened my mouth for the job.
But he pushed me gently away. He bent down. He unlaced his shoes. He removed his socks. Stood up. Shed his pants altogether. Muscles in arms and waist rippled as he whipped his T-shirt over his head. I scanned his tan, enjoyed the contrast of brown trunk against white shorts taut around small hips. With a dig and a wriggle he peeled them down. I tore off my clothes. He faced me, smiling. I saw all.
The gorgeous organ stood stiffly and straightly out with a slight flare upwards. At each beat of his heart it threw an odd little nod my way. From the slot of the spout exuded a drop of transparent viscous goo. The lair of hair was fair, the grove of a young man,a tangle of curls and whorls, luxuriant but couth. Except for a spur of golden hairs that fan to the neat navel, the rest of the belly was smooth.Well-hung, slung from the fork of the muscular legs, the firm vase of his sperm like a bulging pear, cradling its handsome glands, two herculean eggs,swung as he came towards me, shameless, bare.
We aligned mouths. We entwined. All act was clutch, all fact, contact, the attack and the interlock of tongues, the charms of arms. I shook at the touch of his fresh flesh. I rocked at the shock of his cock. straddling my legs a little I inserted his divine person between and closed on it tight as I could. The upright warmth of his belly lay all along mine. Nude, glued together, for a minute we stood.
I stroked the lobes of his ears, the back of his head and the broad shoulders. I took bold hold of the compact globes of his bottom. We tottered. He fell on the bed. Lips parted, eyes closed, he lay there, ripe for the act, mad to be had, to be felt and smelled. My lips
Explored the adorable masculine tits. My eyes assessed the chest. I caressed the athletic hips and the slim limbs. I approved the grooves of the thighs.
I hugged, I snugged into an armpit, I sniffed the subtle whiff of its tuft, I lapped up the taste of its hot hollow. My fingers began to drift on a trek of inspection, a leisurely tour of the waist.
Downward in narrowing circles they playfully strayed, encroached on his privates like poachers, approached the prick, but teasingly swerved, retreated from meeting. It betrayed its pleading need by a pretty imploring kick.
"Shall I rim you?" I whispered. He shifted his limbs in assent,turned on his side and opened his legs, let me pass to the dark parts behind. I kissed as I went the great thick cord that ran back from his balls to his arse.
Prying the buttocks aside, I nosed my way in down the shaggy slopes. I came to the puckered goal. It was quick to my licking. He pressed his crotch to my chin. His thighs squirmed as my tongue wormed in his hole.His sensations yearned for consummation. He untucked his legs and lay panting, hot as a teen-age boy,naked, enlarged, charged, aching to get sucked, clawing the sheet, all his pores open to joy.
I inspected his erection. I surveyed his parts with a stare from scrotum level. Sighting along the underside of his cock I looked through the forest of pubic hair to the range of the chest beyond, rising lofty and wide. I admired the texture, the delicate wrinkles and the neat sutures of the capacious bag. I adored the grace of the male genitalia. I raised the delicious meat up to my mouth, brought the face of its hard-on to my face. Slipping my lips round the Byzantine dome of the head with the tip of my tongue I caressed the sensitive groove.He thrilled to the trill. "That's lovely!" he hoarsely said. "Go on! Go on!" Very slowly I started to move.
Gently, intently, I slid to the massive base of his tower of power, paused there a moment down in the warm moist thicket, then began to retrace inch by inch the smooth way to the throbbing crown.
Indwelling excitements swelled at the delights to come as I descended and ascended those thick distended walls. I grasped his root between my left forefinger and thumb and with my right hand tickled his heavy, voluminous balls. I plunged with a rhythmical lunge, steady and slow, and at every stroke made a corkscrew roll with my tongue.
His soul reeled in the feeling. He whimpered "Oh!" As I tongued and squeezed and rolled and tickled and swung. Then I pressed on the spot where the groin is joined to the cock, slipped a finger into his arse and massaged him from inside. The secret sluices of his juices began to unlock. He melted into what he felt. "O Jesus!" he cried. Waves of immeasurable pleasures mounted his member in quick spasms. I lay still in the notch of his crotch inhaling his sweat. His ring convulsed round my finger. Into me, rich and thick, his hot spunk spouted in gouts, spurted in jet after jet.


Wystan Hugh Auden
ALBANOS
 

Δημοσίευσηαπό Mythos » Παρ Απρ 08, 2005 5:01 pm

Καποτε αποφασισα να παω πετωντας στην Ωγυγία
...μετα απο τρεις χιλιαδες τοσα χρονια, ακομα κολυμπάω.

(Ωσπου, περιπου χιλια εκατο χρονια μετα την αδοξη προσθαλάσσωσή μου, οι αμυγδαλες μου αρχισαν να μεταλλασσονται και να βλασταινουν∙ η πρωτη εκτιμηση ηταν καρκινος του λαρυγγα αλλά μετα απο μερικες ατελεσφορες προσπαθειες πνιγμου, αρχισα να υποψιαζομαι τι συμβαινει κι οταν "ετεθη η διαγνωση" βεβαιωθηκα. Ειχα αποκτησει ενα ζευγαρι βράγχια στη βαση του φαρυγγα ακριβως κατω απο το μηλο του αδαμ κι ετσι μπορουσα πια να αναπνεω κατω απο το νερο. Ειναι απο τις περιπτωσεις που δεν σου περναει καν απο το μυαλο οτι "θα μπορουσε ποτε αυτο να συμβει σε σενα". Ακομα αναζητω το νησι στα τραγουδια των φαλαινων και των δελφινιων.)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Απρ 09, 2005 5:42 am

βεβαίως είσαι νικ
και βέβαια δεν είναι μύθος.
από τα πικρά λόγια και τα πικρά χόρτα, στα μεν δεύτερα μένει μια πλέρια γεύσι με λεμόνι και λάδι, στα δε πικρά λόγια φυτρώνουν ανεξέλεγκτες δυνάμεις δίπλα τους. βράγχια και δυνατότητες που τα κάνουν αδύνατα να υπάρχουν.
ζαριά της τύχης το λέμε, -δεν είμαστε ποτέ ικανοί να ανακοινώσουμε τι πραγματικά συμβαίνει στη μικρή κουκίδα μας.
διάβασα και τα σήματα μορς που δεν γνωρίζω και κατάλαβα πως είναι τα ιερογλυφικά που δεν ξέρω, ίδια κι απαράλλαχτα με τα γιαπωνέζικα στις κονσέρβες, κάπως έτσι διάβασα το παραπάνω ποστ- είπα αντιγράφεις κι εσύ, φτου σου, φυσικά το φτου σου πάει σε μένα, ίσως για λίγο όλοι μας φτιάχνουμε ένα δικό μας εαυτό. βέβαια με ημερομηνία λήξης, χους γαρ εσμέν, μα ίσως κι εγώ να έχω βγάλει βράγχια. μου το σφύριξε κάποιος προχτές κι αρχίζω να τα νιώθω. μέσα μου. όταν ξεχάσω την επόμενη λέξη ή θα κολυμπάω ή θα ξεχάσω και τη μεθεπόμενη :? .
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Δευτ Απρ 11, 2005 2:44 pm

epsilon έγραψε:βεβαίως είσαι νικ
και βέβαια δεν είναι μύθος.
από τα πικρά λόγια και τα πικρά χόρτα, στα μεν δεύτερα μένει μια πλέρια γεύσι με λεμόνι και λάδι, .....
... ίδια κι απαράλλαχτα με τα γιαπωνέζικα στις κονσέρβες, κάπως έτσι διάβασα το παραπάνω ποστ-


..μπήκα να γράψω κάτι εντυπωσιακό και εμπνευσμένο που είχε αιφνιδίως ανατείλει στην άκρη του χάρτινου ορίζοντα και διαβάζοντας το παραπάνω πόστ, στο μυαλό μου ήρθαν χόρτα και χορταριασένα μνήματα και ένα σκουλήκι που έγλυφε χορτασμένο υπόλευκα κόκκαλα και μου 'φυγε η έμπνευση και πέταξε και πάει κι απόμεινα να ξύνω μια το "νικ" μου και μια το κεφάλι μου σαν τον Σταν Λόρελ..

"βεβαίως είσαι νικ ", "και βέβαια δεν είναι μύθος."

(σαν πρώτη μερα στο δημοτικό και να πέσεις πάνω σε στρίγγλα δασκάλα, να πως διαμορφώνονται οι "εγκληματικές" προσωπικότητες..)

..ομως αυτο το "βεβαιως" οταν το ακουω απο επισημα κυβερνητικα χειλη παιρνω μπρος και εκτινασσομαι απο τα βαθη της θαλασσας

γινομαι αεροπορος

και χορευω ζεϊμπεκιες στον αερα

οπου ανακαλυπτω ανακαλυπτω αναμεσα στα συννεφα

το κρυμμενο μηνυμα του θεού

οτι "βεβαίως" ειμαι νικ!

νικ μυθικο και περιουσιο

"Νικ ντα γκρικ"

απο τη χωρα των πρωιμων μπιζελιων και των ιπταμενων κροκοδειλων που βαφουν τις ουρες τους μπλε και πρασινες για να ξεχωριζουν απο τους κροκοδειλους οι οποιοι βαφουν τις ουρες τους πρασινες και μπλε

και παιζουν μπαλα

στις πολυκλινικες των (ψευδ)αισθησεων

χτυπωντας ενεσεις αυτοπεποιθησης

Δεν τελειώσαμε ακόμα σου λέω!
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron