ας γράψουμε ιστορίες

Σφηνακια!

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Ιαν 04, 2005 8:48 am

καλημέρα αγαπημένε μου αέρα...
καλή χρονιά
είδες πώς μπορεί να είναι η αγάπη;
αν δεν είναι αρπαγή, που μερικοί τη νομίζουμε, -το λέω και ως δυσλεξική- όπως και να τη γράψεις...
όπως και να τη νιώσεις...
μμμ... σ' όποια γλώσσα, αυτό είναι το σύμφωνό της: μμμ...
μήτρα είναι. σε ΄δημιουργεί και σ' αλλάζει.
και μένα δε με νοιάζει αν είναι ράπισμα ή ξύρισμα, σταυρός, και τόσα ζόρια
ώρες-ώρες σου φαίνεται πως όλα μπορεί να είναι δυνατά
τόσο δυνατά
σαν το χιόνι το σιωπηλό που τυφλώνει
πού θα'ρθεις εσύ τώρα καλέ μου...
εγώ δε θα'μαι εκεί
μα θα βγάλω το σκαμνάκι μου στην ερημιά και θα χαίρομαι
μόνο και μόνο που γύρισες να μου πεις καλημέρα
γιατί η καλημέρα σου είναι άδολη τόσο που τη βάζω κλείνοντας τα μάτια κατευθείαν στην καρδιά μου
κι όσο κρύο και να'χει, καλά είναι, κάθομαι αναπαυμένη στη μοναξιά μου καί σκέπτομαι. αξίζει έτσι τον κόπο...


υγ. μόνο μη βάλεις μίξερ :wink:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Δευτ Ιαν 10, 2005 12:56 pm

Τελικά τι είναι η ζωή; Τρία γράμματα. Τα δυό πρώτα ρήμα-ζώ-
'Ετσι για να ξεγελιέσαι οτι κάτι κάνεις. Και στο τέλος ένας σύνδεσμος.
Μια διάζευξη-να δίνει την εντύπωση ότι μπορείς να επιλέξεις...

Ο θάνατος αντίθετα δεν κάνει τέτοια κόλπα.
Μόνο ένα "θα" έχει μπροστά, (μα ποιός τις παίρνει σοβαρά τις υποσχέσεις;).
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Ιαν 10, 2005 7:10 pm

Οσο πιο πολυ πυκνωνει το μαυρο τοσο πιο εκτυφλωτικο δειχνει το ασπρο.

- θαλεγες, το μαυρο "κρυβει" την αρμονια και το ασπρο "τυφλωνει" την ομορφια, ομως..

- ισορροπουν και δεν χανονται.

- αν σπασει το κελυφος που τα χωριζει θα χαθουν στο γκριζο.

- η σχεση του ποιητη με την πραγματικοτητα.


για σκέψου;
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Ιαν 10, 2005 10:13 pm

________________________________________________________
Διερωτώμαι για να μην κάθομαι άεργος

Ποτέ στ' αλήθεια δεν το 'μαθα τι είναι τα ποιήματα.
...
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.
__________________________________Νίκος Καρούζος_________


Μαυρο σαν τη σιωπη, αηχο σαν το σκοταδι το βλεμα μου στο αγναντεμα του ερεβους,
τα μαυρα πουλια σκοτωνονται στ' αδιεξοδα περασματα του φοβου με σφαιρες χρυσες.

Τον θωρακα του ιωδους ουρανου ανατεμνουν αδαμαντινες ρομφαιες κεραυνων,
κρυσταλλινα αμφιστομα μαχαιρια τα γκαστρωμενα συννεφα της φρικης κοβουν, βροχη ακανθινη αναβλυζει,
ενα ουρανιο ματωμενο τοξο σαν κολασμενο στεμμα καρφωνει το μαρμαρενιο μετωπο σου. ελαυνει ο θανατος!

Πριγκίπισσα της παγωνιας τα ασπρα σου χειλη θα φιλησω. μαγεμενα τα νεκρα παιδια μας θα χορεψουν στο υπολευκο
χιονι του αζώτου, πριν οι συλλεκτες του χθονιου ζοφου να υψωθουν στα σιδερενια τους φτερα ανακρουωντες κυμβαλα, πριν
οι ωδες των τοξοβολων ορνεων ηχησουν κεντωντας τον αερα με νοτες χαλκινες σε ραδιενεργης μαρμαρυγης ιοντα βαφτισμενες.

Νεκρος πλανητης απο χρονια και δεν συνερχομαι, τα δοντια μου πεφτουν, την παγωμενη σου σαρκα
ω! διαλαμπουσα νυμφη της νυχτας πως θα γευτω; δεν ξερω! η καρδια μου στο κέρας καρφωμενη του φιδιου σαπιζει,
εν' αλγεινο και ματαιο παραδειγμα προωρα αναλωθεντος παραδεισου.

Γυρνας να μ' αντικρυσεις, να με δεις και τα ματια α! τα ματια σου κρυα
σαν του κιτρινου φωσφορου την πνοη, ομοιο εκπεμπουν φως σαν των σβησμενων αστρων
που σου ειχα στα φιλντισενια τοτες ακρογιαλια τους εκει υποσχεθει να φυγουμε.

Α! επρεπε να φευγαμε νεοι τοτε, ανεμελοι επιβατες στο γοργοφτερο αρμα του ηλιου, μα δισταξαμε!
Και 'δες μας τωρα, ωχροι και πετρινοι σωροι φρυγανων που δεν καιγονται.
Α! το βλεπω πια, τις σκοτεινες μας σηραγγες εντος θα αποικισει μια ανηλιαγη φυλη αενάως θνησκοντων λειχηνών.

Ελα! ελα γείρε και φιλισε με να μοιραστουμε την δωδεκάτη ανοργανη ανασα της γενεθλιας γης.
"Φιλισε με γλυκα και παψε να κλαις. Μη κλαις, θα αφυπνιστουν τα αδηφαγα αρθροποδα που τρωνε τις ψυχες μας!"
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Ιαν 11, 2005 10:45 pm

.
όμως κι αν κλαις, μην ξυπνήσεις τα όνειρα. όσο κοιμούνται, μεγαλώνουν και σε προστατεύουν από το κάθε τι.
όταν ξυπνήσουν, τα όνειρα μερικές φορές γίνονται ερινύες και κυνηγάνε τα πάντα, και τότε και τ' αρθρόποδα καλά είναι.


μια εικονονική μπύρα με πολύ αφρό, έχετε;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Πέμ Ιαν 13, 2005 3:01 pm

epsilon έγραψε:.
όμως κι αν κλαις, μην ξυπνήσεις τα όνειρα. όσο κοιμούνται, μεγαλώνουν και σε προστατεύουν από το κάθε τι.
όταν ξυπνήσουν, τα όνειρα μερικές φορές γίνονται ερινύες και κυνηγάνε τα πάντα, και τότε και τ' αρθρόποδα καλά είναι.

μια εικονονική μπύρα με πολύ αφρό, έχετε;



τσουναμια οι μπυρες
να πνιξουμε το θανατο
που γελαει και γλυφεται σα φιδι κολοβο κουλουριασμενο
στο κεφαλοσκαλο της κολασης

ναι γινω αφρισμενος χειμαρος
μεσα σου να ορμησω
την καρδια σου να παρασυρω ως τη θαλασσα
να την πνιξω στην αρμυρα της νυχτας.

(κι αν πνιγω αθανατος θα γινω και συ γοργονα να με ψαχνεις στα πελαγα..
..και να με βρισκεις)



Ο καιρος χαλαει στα δυτικα...
και 'γω στο αστραμα σου γραφω!
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιαν 13, 2005 5:54 pm

ναι, γελάει και γλύφεται
έχει τα μάτια ανοιχτά, πάντα κοιτάζει

καμιά φορά είμ' αλλού: στο κατώφλι της θάλασσας, τα κύματα ανοίγουνε τα μάτια πιο πολύ απ' το θάνατο- κι αυτός λουφάζει στα ίχνη μου, σα σκύλος.

προσπερνάω στο κάθε βόγγο. ορίζω πού ο καταρράκτης πέφτει στη θάλασσα, κι ονειρεύομαι πού η θάλασσα χαράζει στενούς γρήγορους δρόμους να με βρει.

μετά κοιτάζω. ερημιά πάλι. σε κάθε χείμαρρο οι πέτρες στρογγυλεύουν, και κάθε κύμα, αφρίζει, ζωντανεύει, στο τέλος παραδίδεται.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Ιαν 14, 2005 1:55 pm

στους μόχθους των κοιλάδων
όλων μας!


κ ν πθ'ν χ΄ρς!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Παρ Ιαν 14, 2005 4:05 pm

Εξουσιαστής ο παγωμένος βοριάς κατεβάζει χιονιά...

Ουρλιάζουν οι λύκοι πάνω στο βουνό.


Αν θυμάμαι καλά, κάποτε η ζωή ήταν έκπαγλη γιορτή.


Στην υγειά σου λύκε, Ελένη...
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Ιαν 14, 2005 4:10 pm

στην υγειά όλων μας.
η θάλασσα ανεβάζει κύμα. το κύμα είναι δικό μας, της γλώσσας μας.
θέλουμε να μας πάρει αυτό το κύμα.
θέλουμε να μιλήσουμε, έστω κι αν είμαστε σκύλοι.
εγώ είμαι σκύλος.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες

cron