ας γράψουμε ιστορίες

Οχι, η λεξη που ψαχνουμε δεν ειναι ο 'Λογος'!

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Οχι, η λεξη που ψαχνουμε δεν ειναι ο 'Λογος'!

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Οκτ 18, 2004 12:28 am

Στο περιφερειακο χρηματιστηριο των ιδεων επικρατει η συνηθης εξαψη.
Οι τιμες ανεβοκατεβαινουν, αυξομειωνονται, οι συναλλαγες διαδεχονται η μια την αλλη με φρενηρεις ρυθμους, οι "επενδυτες" μαχονται σκληρα να βελτιωσουν τις θεσεις τους, ο πυρετος του γρηγορου και "ευκολου" πλουτισμου πυρακτωνει τις απληστες συνειδησεις των "παικτων", το ονειρο της άϋλης αποθησαυρισης υφαινεται με χρυσο νημα στον αργαλειο της ματαιοδοξιας, η διψα της οικειοποιησης ιδεων καιει τα σωθικα της λογικης και αφυδατωνει την εμπνευση, οι υποτιθεμενοι ρεκτες της "γνωσης", αξεστοι καθ' ολα εμποροι, διαγκωνιζονται και πλειοδοτουν αλλαλαζοντας.
Ορνεα με τις αρπαγες ικανοτητες τους σε πληρη διεγερση, οσφριζονται το υποψηφιο, κουφαρι της Ιστοριας, οπως απατηλα διαδιδουν εξωνημενοι φιλοσοφοι στην απελπισια της διασφαλισης του βελουδινου 'προς το ζην' τους, διαγραφουν ευφυεις κυκλους στο στερεωμα πανω απο την πηλινη πυραμιδα των Χετταιων, στις καλοσκουπισμενες σαλες της οποιας εκει οι συναλλάκτες βολιδοσκοπωντας τους καιρους, προετοιμαζονται να τουφεκισουν το μελλον, α! ναι, το μελλον! θηραμα προκλητικο με ολοφρεσκια ηλεκτρικη σαρκα που η αθωότητά της κεντριζει ερεθιστικα τα κυνηγετικα τους ενστικτα, γαμψά ενστικτα ακονισμενα απο τους δημαγωγους αφηγητες των υστεροβουλων και παντοτε ανεκπληρωτων επιθυμιων, για να κραταει ετσι η πεινα στην αιωνιοτητα.

Το απολυτο κακο στην πιο επιτηδευμενη του εκδοχη, οι Εμποροι των Ιδεων.

Στιλβωνουν την αλλαζονια τους πριν ξεκινησουν την αυτοκαταστροφικη τους πορεια προς την παγωμενη υπερβορεια ενδοχωρα των κοιμισμενων συνειδησεων που διατελουν σε χειμερια ναρκη. Α! ναι, χαιρομαι καθως σας βλέπω να περνατε καθ' οδον προς την πασιφιλη δοξα. Α! ναι, χαιρομαι λοιπον! Δακρυζω απο ενθουσιασμο και υμνω την ωρα. Α! ναι, το νεκρικο πεπρωμενο σας, ανοσιο κουταβι της υαινας-νομοτελειας, σας περιμενει πεινασμενο, για να τραφει με το χαλκοπρασινο αιμα σας που ρεει αγχωμενο κατω απο τα ροδινα αμφια της καλοδουλεμενης σας ανοησιας.

Κι εσυ, ως έκθετη νοθα κορη των Εμπορων, δεν μπορεις να κρινεις!
Σε ατελεσφορες αποπειρες Κρισης επιδιδεσαι και εκτιθεσαι. Αυτο συμβανει γιατι δεν μπορεις να χωνεψεις, να μεταβολισεις και να μετουσιωσεις το καθαρτηριο δηλητηριο των νοηματων και να αντεξεις την ηχώ των λεξεων και των γραμματων των λεξεων, φωνηεντων και συμφωνων που αποσπωνται απο το Κοσμικο Βουητο της Δημιουργιας και γινονται ποιηση, τραγουδι και Λογος.

Αν και η "σωστη" λεξη δεν ειναι 'Λογος'.

Ο Λογος αρχιζει ολο και πιο πολυ να θυμιζει γερο-παραξενο βασιλια, που κυβερναει, με το αναμμενο ατσαλι στο ενα χερι και το ναρκωτικο θυμιατο στο αλλο, το νυχτερινο βασιλειο των σταυροφορων και κραταει σε απροσιτο πυργο φυλακισμενη την παρθενα υποτιθεται κορη, αυτη που οι Εμποροι την βαφτισαν Ιδεολογια και την υμνησαν και εμπιστευτηκαν την διαιωνιση της θρησκευτικης της λατρειας στο αδυσωπητο Ιερατειο, στον Γονυκλινη και Διεφθαρμενο Δημο και στις Ακαδημαϊκες Συμμοριες του Πνευματος, και νατη που στεκει αυτη χειμωνες πολλους, ανεραστη και στερφα, προστατευμενη α! ναι, απο την ερωτικη καταιγιδα και τους πυρινους κεραυνους του Μυθου που απειλουσε σαν παραφορος εραστης να την πλαγιασει στην ακρη της θαλασσας και να μολυνει την ευγενικη της μητρα με το ονειροπολο του σπερμα, και νατος τωρα κι ο αλητης Μυθος δεμενος με εκατο κομπους, φυλακισμενος στις υπογειες φυλακες των ναων και των κοινοβουλιων, ετσι ωστε περιφρουρημενο το αιμα των εντοπιων βασιλιαδων να συνεχισει να ειναι μπλε και κρυο σαν την ανασα του φιδιου και η νεαρη βασιλισσα ταξη να συνεχισει να γεννοβολαει νοημονα ερπετα με αβλεφαρους οφθαλμους.

Οχι, η λεξη που ψαχνουμε δεν ειναι ο 'Λογος'!

Η λεξη ειναι κρυμμενη στο πισω μερος του μυαλου του ποιητη,
του ποιητη των ζεστων θαλασσων στο κεντρο της γης,
οργωσαν τον εγκεφαλο του να την ψαχνουν οι φιλοτιμοι ανιχνευτες
εκατο χρονια τωρα -η μηπως ειναι εκατο αιωνες- μα ακομα δεν την βρηκαν, ακουν ομως το χορο της πανω στα βοτσαλα εκει στις οχθες μιά του ανατολικου και μια του δυτικου πελαγου.

Μην ελπιζεις ωστοσο, οτι η κακοτυχια των ιχνηλατων στην αναζητηση της λεξης θα κρατησει.. τα δαχτυλα της πανουργας μαγισσας αρχιζουν να μαυριζουν απο την πιεση της κουρασμενης της σαρκας πανω στα σιδερενια οστα, ολα εξαλλου, εχουν ενα τελος, ακομα και η κακη τυχη του Κοσμου!

Εντωμεταξυ, εσυ και ο πιστος, οσφυοκαμπτης υπηρετης σου, αποχαυνωμενος αυτος απο την μακροχρονη δουλεία, με ξερο τεντωμενο δερμα σαν αρχαια μουμια εσυ, μπορειτε να συνεχισετε να προσευχεστε στον αχυρενιο Θεο των μετα-ξενιων συμβασεων και να εκλιπαρειτε για εναν εσχατο οργασμο που χρόνια τωρα σας τον εχει ετουτη η λαιμαργη καταναλωση οπιου αποστερησει.

Οχι πως θα βοηθησει η προσευχη και το θυμιαμα.

Αλλα ισως αποσπασει την προσοχη σου απο την οδυνη της προϊουσας παραλυσης των ακρων και των νευρων του μεσοθωρακιου που καθως θα νεκρωνονται θα μικραινουν τον ογκο της αναπνοης σου και θα σε οδηγουν σε αφωνη ασφυξια. Ισως ετσι εχεις ενα θανατο λιγωτερο φριχτο απο τους θανατους που εχεις προκαλεσει απο τους αρχαιους χρονους ισαμε σημερα και ακομα..

-*-

"Και συ ψευδο-προφητη απο που μας ερχεσαι;" σαν ν' ακουστηκε το παραφωνο γαυγισμα ενος οικοσιτου σκυλου που αιστανθηκε προς στιγμην να απειλειται το χωλο προνομιο του να υφαρπαζει αυταρεσκα και κατα το δοκουν το ενδιαφερον των μωρων Κυριών του..

"Θα σας 'πω απο που ερχομαι", ακουστηκε ο ψευδο-προφητης να αναφωνει καθως επαιρνε τη θεση του στο πετρινο βημα..

"Μια στιγμη μονο να τυφλωσω την υπερφιαλη υπεροψια της καταγωγης σας με ενα συντομο απολλωνιο χαιρετισμο, ωστε σκλαβα να συρω στην συνεχεια την προσοχη σας, στα παζαρια των μεγαλων και μικρων Ιδεων που ανθουν και στην χωρα των Μηδων περα απο τον Τιγρη αλλα και στην αναστηλωμενη Καρχηδωνα καθως με πληροφορουν οι ταξιδιωτες-πραματευτες των φιλοξενων αφρικανικων παραλιων."

Εξακολουθει να μας λειπει η λεξη, α! ναι! και μαζι μας λειπει και το νοημα της,
και οχι! η λεξη που ψαχνουμε δεν ειναι ο 'Λογος'!

---
ιδεοβολοςΛυκος
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Η ΔΙΚΗ

Δημοσίευσηαπό ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ » Δευτ Οκτ 18, 2004 11:17 am

Στην πυραμίδα των Χετταίων αντικρύζουμε αυτή τη φορά τον Μοναχικό Λύκο.

Οι Χετταίοι έχουν βέβαια φύγει προ πολλού και οι σάλες κάθε άλλο παρά καλοσκουπισμένες είναι, σκόνη ίσαμε δέκα πόντους παντού.
Ο Λύκος με γυαλιστερό μαύρο τρίχωμα έχει αποκτήσει Λόγο και μια νέα γλώσσα που θυμίζει τους παλιούς καλούς ρήτορες.
Είναι ανεβασμένος στο πέτρινο βήμα και με στεντόρια φωνή αγορεύει, γράφοντας στην πραγματικότητα ένα γράμμα προς τον "εαυτό" του..

δηλαδή εμένα.


Κοντά δυό δεκαετίες τώρα έρχεται τα βράδια στον ύπνο μου, μαζί με άλλα δέκα σκυλιά κάθε ράτσας και με δικάζουν.

Η κατηγορία είναι αυτή του Βασανιστή.
Βασάνισα το σκυλάκι μου που αγαπούσα.
Την γλυκειά, την πανέξυπνη και πανέμορφη Belle.

Η Belle με συγχώρεσε τελικά και το έκανε αυτό τρέχοντας με φρενήρη ρυθμό πάνω-κάτω, πάνω-κάτω. Με μια γενναιοδωρία που εγώ δεν γνώριζα ούτε ήλπιζα, άλλαξε τον πόνο σε κατανόηση, την αγωνία σε δάκρυ και το μεγαλύτερο φόβο σε παιχνίδι.

Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω. Τρέχει!

Λαχανιάζει, την μια απο αγωνία και φόβο και την άλλη παίζοντας.
Πάει δήθεν να πέσει στην αγκαλιά μου και την τελευταία στιγμή αλλάζει κατεύθυνση ξεγελώντας με και συνεχίζει το τρελλό τρεχαλητό. Μ' αγαπάει και χαίρεται που με βλέπει ξανά, αλλά ταυτόχρονα θυμάται και όλη τη φρίκη που της προκάλεσα χωρίς λόγο, με τα μαραμένα και απάνθρωπα χέρια μου.

Δεν επιτέθηκα όπου κι όπου, αλλά κατευθείαν στην ψυχή της.

Με μια απάνθρωπη σκληρότητα, πλήγωσα ακριβώς εκείνο το κομμάτι της που ήταν γεμάτο αθώα εμπιστοσύνη για μένα. Κάνοντας την να υποφέρει αφόρητα, πολύ περισσότερο για το αναίτιο της πράξης μου, παρά για την ίδια την πράξη. Γαύγιζε και το γαύγισμα της ήταν ένα γιατί.

"Γιατί! Για ποιό λόγο! Πως είναι δυνατόν να μπορείς να το κάνεις αυτό! Δεν το αντέχω γιατί σ' αγαπώ! Δεν αντέχω να σε βλέπω να μου φέρεσαι έτσι! Δεν αντέχω τον πόνο που μου προκαλεί η ιδέα και μόνο, οτι μπορείς να προδίδεις την αγάπη σου για μένα με αυτό τον τρόπο."

Ωσπου μια φορά πήγε να πεθάνει στα χέρια μου.
Κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Δεν ανέπνεε πια.
Το σώμα της ήταν άκαμπτο σαν κουφάρι.
Ενοιωσα πως αν τελικά πέθαινε στα χέρια μου θα πέθαινα κι εγώ.
Συνήλθε και εγώ ένοιωσα συντριβή.
Και δεν μπόρεσα ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου.


Εκείνη με συγχώρεσε ξεχειλίζοντας απο αθώα αγάπη παίζοντας ένα παιχνίδι.

Το παιχνίδι της ελπίδας μέσα στην απόγνωση, της χαράς μέσα στη δυστυχία, της συγνώμης μέσα στην απανθρωπιά.
Και τελικά τρέχοντας έπεσε στην αγκαλιά μου..

με τον πιο ωραίο τρόπο που έχει πέσει ποτέ σκυλί στην αγκαλιά ενός ανθρώπου.


Ενός παλιανθρώπου θα έπρεπε να πούμε κανονικά..
αλλά η Belle μου ξανάδωσε πάλι πίσω κάτι απο άνθρωπο.

Απο τότε την κράτησε η πρώην μου και δεν την ξαναείδα.
Εμαθα οτι ζευγάρωσε και έκανε μερικά πανέμορφα σκυλάκια.
Ενα απ' αυτά μου είπαν οτι ήταν φτυστό η ίδια, μόνο που ήταν πολύ πιο ζόρικο και ατίθασο.

Ετσι λοιπόν έρχονται κάθε φορά στον ύπνο μου και με δικάζουν.
Ολα γίνονται ήσυχα και σιωπηλά. Κανείς δεν αγορεύει.
Κανείς δεν απολογείται. Ολοι γνωρίζουμε τα πάντα και δεν είναι ανάγκη να ειπωθεί απολύτως τίποτα. Και κάθε φορά το μαύρο Λυκόσκυλο σηκώνεται στο τέλος και απαγγέλει την τελική ετυμηγορία.

ΕΝΟΧΟΣ





Ολα όσα γράφω σε αυτό το γράμμα ισχύουν. Δεν κρύβω τίποτα.
Το θήραμα μου αυτή τη φορά είναι θήραμα προκλητικό..

με ολοφρεσκια ηλεκτρικη σαρκα που η αθωότητά της κεντριζει ερεθιστικα τα κυνηγετικα μου ενστικτα, γαμψά ενστικτα ακονισμενα απο τους δημαγωγους αφηγητες των υστεροβουλων και παντοτε ανεκπληρωτων επιθυμιων μου, για να κραταει ετσι η πεινα στην αιωνιοτητα.


Πάντα η αθωότητα ήταν αυτή που με κέντριζε.
Πάντα αυτήν σημάδευα και πετύχαινα.
Η αθωότητα ήταν η υπέρτατη πρόκληση για μένα και για τις υστερόβουλες επιθυμίες μου. Επιθυμίες γαμψές, στρεβλωμένες, ανεκπλήρωτες απο μια αιώνια άδικη πείνα.

---------------------------------------------------------
Η Νεράιδα ήλθε τελικά στον αιώνιο ύπνο μου για να με γιατρέψει.
Τα χάδια της ήταν τρυφερά και γεμάτα προσφερόμενη αγάπη.
Αλλά εγώ δεν είχα κορμί για να αισθανθώ..
ούτε ψυχή να νοιώσω..

την μαγεία και τη χάρη στο απαλό άγγιγμα των δαχτύλων της.





Νεκρός για αιώνες κοίτομαι στον ίδιο λάκκο..
χωρίς πια να εκλιπαρώ.. χωρίς να ελπίζω..
χωρίς τώρα να περιμένω τίποτα.
Εχω απαλλαγεί απο την μάσκα μου της αθωότητας.
Εχω κοιτάξει τη μοίρα μου κατάματα και την έχω ανοιχτά μισήσει.
Περιφέρομαι ένοχος ανάμεσά σας και σας κοιτάω επίμονα.
Και σας λέω ανοιχτά πως δεν αγαπώ τίποτα και πως η μόνη παρηγοριά μου σ' αυτή την κόλαση είναι η φρίκη της αυτοκαταστροφής μου. Η δική σας φρίκη, όταν δεν έχετε το κουράγιο να με κοιτάξετε στα μάτια.. τη στιγμή που πεθαίνω απο τα άδικα βέλη σας.
Την στιγμή που σας κάνω θηρευτές μου και το ίδιο ένοχους με μένα.

Είμαι το απόλυτο κακό στην πιο επιτηδευμένη εκδοχή του. Είμαι έμπορος Ιδεών.

Το αίμα μου χαλκοπράσινο ρέει αγχωμένο κάτω απο ρόδινα άμφια μιας καλοδουλεμένης ανοησίας.

Μιλώ με έπαρση και αλλαζονία.
Τα λόγια μου είναι ξεκάθαρα και ως προς τις επιδιώξεις μου και ως προς τα κίνητρα μου. Δεν μπόρεσα να χωνέψω, να μεταβολίσω και να μετουσιώσω το καθαρτήριο δηλητήριο των νοημάτων και των γραμμάτων.

Δεν μπόρεσα ποτέ να ανακαλύψω στο βάθος του μυαλού μου την ζεστή θάλασσα των ποιητών με την μυστική λέξη. Την ενοχή μου!

Παράλυση των άκρων και των νεύρων του μεσοθωρακίου θα είναι η ετυμηγορία μου.

Ετσι προτίθεμαι να πληρώσω το χωλό προνόμιο μου να υφαρπάζω αυτάρεσκα και κατά το δοκούν το ενδιαφέρον των μωρών Κυριών μου.
Και ας είναι ο θάνατος μου λιγότερο φριχτός απο αυτούς που έχω προκαλέσει σε άλλους..

απο τους αρχαίους χρόνους ίσαμε σήμερα.

Και ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους μας!
ΜΗΛΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 200
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 11, 2004 9:15 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Οκτ 18, 2004 12:12 pm

Όχι και όλους μας....εσένα να εύχεσαι μόνο να συγχωρέσει ο θεός .

Εγώ πάντως στο έγραψα πρό ημερών στο φόρουμ (αλλά και οι περισσότεροι το ειχαν καταλάβει),πώς πρώτα ξυπνάει ο μοναχικός λύκος μέσα σου και σου γράφει και μετά ξυπνάς εσύ να του απαντήσεις.Και ανάμεσα σας βέβαια, παρεμβαίνει και ο μπάντυ τζάμπινγκ,(πώς τον λένε) και προσπαθεί να σου γεφυρώσει το χάσμα.
Όπως στο έγραψα ήδη εξάλλου και πώς εσύ είσαι τελικά ο δολοφόνος και ο βασανιστής (και οι άλλοι το είχαν καταλάβει βέβαια).
Τα λεω για να μήν μας πούν και αφελείς δηλαδή και ότι δέν ξέρουμε τι δουλειά μας (εξάλλου είχες αποκαλυφθεί άθελά σου όταν με ρώτησες για τις <νεράιδες>.Περίμενα όμως να δώ, που θα τη πάς τη δουλειά τελικά ).


Και τώρα τι θέλεις;
Να σε δικάσουμε,να σε σταυρώσουμε και να σε ανακυρήξουμε μετά σε μεσσία και σωτήρα του κόσμου; (μάλλον έτσι θα ...γκαυλωνεις έ; ).

ʼν γινόταν αυτό στον κόσμο,τότε ο μισός πλανήτης θα ήταν στο σταυρό και ο άλλος μισός στη θέση του ρωμαίου έπαρχου.
Τοσο συνηθισμένες,τυπικές κλινικες περίπτωσεις είναι αυτές.
Βαρετές πλέον και για τους θεράποντες ιατρούς.
Όποιος θέλει παίρνει αλομπεριντίν,ζιμπρέσα,ακινετόν και συνεχίζει την ζωή του με σχετικά ικανοποιητική κοινωνική αποκατάσταση.
Όποιος δέν θέλει,περιμένει την δευτέρα παρουσία να συναντήσει το μεγάλο του και μοναδικό πεπρωμένο(το πουλί του ελέφαντα δηλαδή).
Διότι,από το πεπρωμένο του είναι αδύνατον να ξεφύγει κανείς,όπως λέει και μιά παλιά ελβετική παροιμία.




























































Οι άλλοι όμως γύρω του, όπου φύγει- φύγει,συμπληρώνει μιά άλλη παροιμία της ακτής του ελεφαντοστού.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Re: Η ΔΙΚΗ

Δημοσίευσηαπό feelgood » Δευτ Οκτ 18, 2004 12:31 pm

smart-0-ΜΗΛΟ έγραψε:Και ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους μας!


θα 'μουνα, δε θα 'μουνα, γυρω στα 14... παραθερίζαμε στο Πλατανο, κοντα στην Ακράτα... κλασσικες εποχες που ο πατερας δουλευε κι εμενε στην Αθήνα κι εγω με τον αδερφο μου και τη μανα μου απολαμβαναμε λίγη από τη φύση και τη θαλασσα... εκει γνώριζα πολλούς που κανανε το ίδιο, αποτυχημένες, συνήθως, μικροαστικές οικογένειες που "έκαναν ότι μπορούσαν" για τα παιδιά τους... εκεί γνώρισα τον Κώστα... ήταν γύρω στα 15... ήταν όμως χοντρός... πολύ χοντρός... πάρα πολύ χοντρός... και μύριζε άσχημα... πολύ άσχημα... και δεν ερχότανε ποτέ για μπάνιο... ποτέ... κι έτσι, όταν θέλαμε να τον δούμε, περνάγαμε από το σπίτι που παραθέριζε και παίζαμε επιτραπέζια... και λεγαμε μαλακίες... κι ήταν "καλό" παιδί... έτσι λέγανε οι μανάδες... να ένα καλό παιδί... αλλά εμένα δε μ' άρεσε... επειδή ήταν χοντρός... πολύ χοντρός... κι όταν μίλαγε του φεύγανε τα σάλια... κι εγώ τον πείραζα... δεν τον κορόιδευα... αλλά άκου να δεις τι του 'φτιαχνα... εμένα ποτέ δε μ' αρεσαν τα παγωτά... μονάχα οι μηλόπιτες... ούτε γλυκά τρώω... μέχρι σήμερα... όμως επειδή αυτός ήταν χοντρός... πολύ χοντρός... δεν τον άφηναν να τρώει γλυκά... ούτε παγωτά... κι εκείνο το καλοκαίρι, κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι, χάλαγα το μηδαμινό μου χαρτζηλίκι για ν αγοράζω παγωτά και να τα τρώω μπροστά του... και να βλέπω τα σάλια του να κρέμονται... να τρέχουνε... και να βλέπω να νιώθει ζήλεια... σα να με παερακάλαγε να σταματήσω κάθε φορά... κι εγώ εκεί... να τρώω τα παγωτά μου... ήταν οι στιγμές που τον ταπείνωνα... που τον εκανα να ξεχνάει τι θελει να πει... που γινότανε μια "ρόμπα"... κάποια όμως μέρα το παράκανα... έφαγα πολλά παγωτά... και μ' έπιασε κόψιμο... πρέπει να 'μουνα και κρυωμένος... κι εκεί που ήμουνα δε μπορουσα να βρω τουαλέτα... μόνο στου Κώστα το σπίτι... ή... μα στου χοντρού το σπίτι το απέκλεια... συχαινόμουνα!... ε όχι να χέσω στη χέστρα του χοντρού!... και να μου 'χει και υποχρέωση!... έτσι τράβηξα στη θάλασσα... βρήκα ένα ήσυχο μέρος... που δεν είχε κοντα κόσμο... μπήκα... έκανα πως κολυμπούσα χαλαρά... μα είχα κατεβάσει το μαγιό... και τ' άφησα... τα άφησα όλα... ένιωθα ένοχα μα κι απελευθερωμένος... έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα... σκουπίστηκα και με το δάχτυλο... μετά το τριψα στο νερό να το καθαρίσω... σήκωσα το μαγιώ... και βγήκα... ξαναπήγα στου Κώστα μετά από λίγο...

Αρχισε να φυσά ένα μικρό αεράκι... κοιταξα στη παραλία... ακόμα στο σπίτι του Κωστα ήμουνα... παίζαμε stratego... θα 'χε περάσει γύρω στη μια ώρα... οι παραθεριστές είχαν βγει από τη θάλασσα... τη κοιτούσαν και μιλούσαν μεταξύ τους... άφησα κι εγώ τον Κώστα και πήγα στη παραλία...

"κοίτα, κοίτα, πρέπει να τους κλείσουνε μέσα!"
"ναι, μα ν αφήνουν τόσες βρωμιές τα καράβια!"
"κι άντε τώρα να καθαρίσει!"
"αν το 'ξερα δε θα 'τρωγα τους αχινούς σήμερα!"
μουρμούραγαν όλοι τους

κοίταξα τη θάλασσα... μικρά, πολύ μικρά, μικρά σαν φυλλαράκια, μικρά σκατουλάκια, λεπτά και καφετιά... απλωμένα παντού... σ' όλη τη παραλία... κανένας δεν έκανε μπάνιο... κανένας δεν έκανε για πέντε μέρες... μέχρι να καθαρίσει το σκατό από τη θάλασσα...

αγόρασα ακόμα ένα παγωτό και γυρισα στο σπίτι του Κώστα... του 'πα τι λέγανε οι παραθεριστές... και πως αφηνουνε βρωμιές τα πλοία... έφυγα μόλις τέλειωσα το παγωτό μου... έγλυψα μέχρι και το ξυλάκι... και το δάχτυλό μου ακόμα μύριζε...
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

fuzzy logic

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Δευτ Οκτ 18, 2004 1:31 pm

. . ."όταν το μοναδικό εργαλείο που έχεις στα χέρια σου είναι ένα σφυρί, τα πάντα γύρω σου αρχίζουν να μοιάζουν με καρφιά ! "

LOTFI ZADEH
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

...

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Δευτ Οκτ 18, 2004 1:47 pm

Θα κάνω έκτρωση στο χέρι μου
Να με καταριέται

Έχουν μόνο απεριόριστο χώρο
Σβήστηκαν οι τοίχοι μαζί με τους κούκους

Επαναστατικές παραπομπές τις είπαμε τώρα
Οι λέξεις κρύβονται πάλι
Λες νά’ ταν εκεί και δεν την είδα?

“Sempre caro mi fu quest’ ermo colle”

... κι οι κλέφτες κλέψανε κλεμένες ιδέες
... θα κρατήσω τη δική σου σημαία
... και πάλι τα ίδια θα πεις
... ο καφές δεν πέτυχε πάλι
... ήταν αμήχανο το μιξεράκι
... στέκεσαι κάπου και κοιτάς ?
... ή βαριέσαι πάλι ?
... χθες κοιμήθηκα πάνω στα ξύλα γι 'αυτό είμαι λίγο περίεργος σήμερα


υγ.ξέρεις μήλο, αρχίζω να σε συμπαθώ, χέστηκες θα μου πεις...οι λέξεις μας κρύβονται όσο κι αν τις σπρώχνουμε προς τα έξω...
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Οκτ 19, 2004 12:09 pm

Δε ξέρω Μήλο, Λύκε και Σμάρτις -εσύ δεν είσαι και η σμάρτις τελικά;- τι σε έσπρωξε να εμφανίζεσαι εδώ με 3 διαφορετικά πρόσωπα αλλά να ξέρεις ότι με αυτή σου τη στάση αποδεικνύεις αν μη τι άλλο ότι δε σέβεσαι τους συνομιλητές σου.

Τι άλλο να σου πω τώρα. Θα έπρεπε να ντρέπεσαι. Ολα έχουν ένα όριο. Και τώρα τι σκοπεύεις να κάνεις δηλαδή; Ποιό πρόσωπό σου από τα τρία πρέπει να έχουμε κατά νου όταν σου μιλάμε;

Παιδαριώδης στάση, γελοιότατη από τη μιά.
Και από την άλλη τελείως απάνθρωπη να μας μεταχειρίζεσαι σαν πειραματόζωα για να μελετάς τις αντιδράσεις μας Σμαρτολυκόμηλε.

Νομίζεις ότι σε σώζει που τελικά μας το αποκάλυψες; Αντε κάνουμε δηλαδή τη λαδιά μας και μετά τη λέμε και καθαρίσαμε; Ρε συ την ψυχική οδύνη αυτών που είπες την μέτρησες ή την έβαλες και αυτή στο κουβαδάκι σου μαζί με τα όσα αποκόμισες; Και τη ζημιά που έκανες τη μέτρησες κι αυτή; Αυτό κανείς δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα. Μπορεί να μπαίνει κάποιος σαν γκεστ να γράφει σε άλλα φόρα αλλά να κοροιδεύει έτσι ανοιχτά δε το έχω ξανασυναντήσει στο χώρο αυτό μέχρι σήμερα. Έίσαι η αιτία να χαθεί η εμπιστοσύνη βρε, το καταλαβαίνεις αυτό;

ΤΙ να σου πω.Ντράπου ρε, ντράπου!

Οσον αφορά εμένα, τέρμα δενξαναπαντώ παρά μόνο σε νικς που τα ξέρω προσωπικά και που έχω εγγυήσεις ότι υπάρχουν. Είπαμε εικονικός κόσμος αλλά όχι και ανύπαρκτος!

Αι σιχτίρ αηδιάσα! :twisted:
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Οκτ 19, 2004 1:02 pm

ξυνόμηλα μπορεί να υπάρχουν
φιρίκια
μήλα σκέτα
κλπ
λυκόμηλα ή λυκοσμαρτόμηλα εμένα δε μου φαίνονται.
θα με εξέπληττε αν έκανα λάθος, όχι γιατί δεν κάνω λάθη -κάνω και μάλιστα πολλά-, αλλά η γραφή μού φαίνεται διαφορετική.

και το θεωρώ υβριστικό κάποιος να παραμαζώνει τρία νικ και να τα κάνειέναστομιξερ.
κι αν κάποιος έχει την ανάγκη να έχει πολλά νικ, τι πειράζει;
υπογραφή: έψιλον-απερίσκεπτη-κηπουρό και γκεστ. ε, και; τι έγινε;
σιγά τα λάχανα!
αν είσαστε το ίδιο άτομο, καλά κάνει και στα χώνει η διανάθενα, αφού έτσι της αρέσει.
αν όμως όντως είσαστε διαφορετικά πρόσωπα κάτω από τα νικ,
προσωπικά εμένα θα με πλήγωνε πολύ και γι' αυτό θα ήθελα να μου ζητήσουν συγγνώμη αν με φόρτωναν έτσι με πράγματα που δεν είπα...
σόρρυ.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

...

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Τρί Οκτ 19, 2004 1:36 pm

Tricknology

I smell a... cat!

Όνομα
Ζώο
Πράγμα
Φυτό
Τόπος
Χρώμα
Επάγγελμα


Ξύλινες παραπομπές
Αμήχανοι μέλλοντες χωρίς αιτιατική
Τσίρκο που τρώει κοκκινοσκουφίτσες
Πηχτές πίτες μαστιχωτές
Σοκολατάκια σε κύλινδρο
Αγορίστικα νάζια

Να παίξω το παιχνίδι ή όχι;
Δεν είμαι ο Πουαρό
Θα μου πεις, τι κι αν χαθούν τα μυστήρια;
Αν χαθούν θα βρούμε άλλoυς
Πολλαπλάσιους εαυτούς


Too broke to spend the night...



Νά’ ναι ό,τι νά’ ναι στο κέντρο του Κόσμου,
μού ’δωσε τον εξωτερικό κόσμο σαν παράδειγμα Πραγματικότητας
κι όταν λέω «αυτό είναι πραγματικό», έστω και για συναίσθημα,
το βλέπω δίχως να θέλω σ’ ένα οποιοδήποτε διάστημα εξωτερικό,
το βλέπω μ’ ένα όραμα οποιοδήποτε μακριά και ξένο από μένα.

Να’ ναι πραγματικό σημαίνει να μην είναι μέσα μου.
Για το άτομό μου το μέσα δεν έχει έννοια πραγματικότητας.
Ξέρω πως ο κόσμος υπάρχει, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχω.
Είμαι βεβαιότερος για την ύπαρξη του λευκού σπιτιού μου
παρά για την εσωτερική ύπαρξη του αφέντη του λευκού σπιτιού.
Πιστεύω περισσότερο στο κορμί μου παρά στην ψυχή μου,
γιατί το κορμί μου παρουσιάζεται καταμεσής στην πραγματικότητα.
Και μπορεί να βλέπεται από άλλους,
μπορεί ν ’αγγίζει άλλους,
μπορεί να κάθεται και να στέκει όρθιο
όμως η ψυχή μου μόνο μπορεί να ορισθεί με όρους απ’ έξω.
Υπάρχει για μένα-στις στιγμές όπου κρίνω πως πράγματι υπάρχει-
από δάνειο της εξωτερικής πραγματικότητας του Κόσμου.

Αν η ψυχή είναι πιο πραγματική
απ’ τον εξωτερικό κόσμο, όπως εσύ, φιλόσοφε, λες,
γιατί ο εξωτερικός κόσμος μου δόθηκε σαν πρότυπο της πραγματικότητας;
Αν είναι πιο βέβαιο να νιώθω
απ’ την ύπαρξη των πραγμάτων που νιώθω,
γιατί νιώθω
και γιατί αναδύεται αυτό το ανεξήγητο από μένα πράγμα
δίχως να μ’ έχει ανάγκη για να υπάρχει,
πάντα ενωμένος εγώ στον εαυτό μου, πάντα προσωπικός κι αμετάθετος;
Γιατί κινούμαι με τους υπόλοιπους
σ’ έναν κόσμο όπου καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο κι όπου συμπίπτουμε,
αν κατά τύχη ετούτος ο κόσμος είναι το σφάλμα κι εγώ ο στεκούμενος στο βέβαιο;
Αν ο Κόσμος είναι σφάλμα, είναι σφάλμα όλου του κόσμου.
Κι ο καθένας μας είναι σφάλμα του καθενός μας μοναχά.
Πράγμα προς πράγμα, ο Κόσμος είναι πιο επιδέξιος.

Όμως γιατί αναρωτιέμαι, αν όχι γιατ’ είμαι άρρωστος;

Στις επιδέξιες μέρες, στις εξωτερικές απ’ τη ζωή μου μέρες,
στις μέρες μου τέλειας φυσικής διαύγειας,
νιώθω δίχως να νιώθω πως νιώθω,
βλέπω δίχως να ξέρω πως βλέπω
και ποτέ το Σύμπαν δεν είναι τόσο πραγματικό όπως τότε,
ποτέ το Σύμπαν δεν είναι (δεν είναι κοντά ή μακριά μου,
παρά) τόσο ύψιστα μη-δικό μου.





Όταν λέω «είναι εμφανές», θέλω ίσως να πω «είμαι’ γω αυτός που το βλέπω»;
Όταν λέω «είν’ αλήθεια», θέλω ίσως να πω «είναι η γνώμη μου»;
Όταν λέω «εκεί’ ναι», θέλω ίσως να πω «δεν είν’ εκεί»;
Κι αν αυτό’ ναι έτσι στη ζωή, γιατί θα’ ναι διαφορετικό στη φιλοσοφία;
Ζήσαμε πριν το φιλοσοφείν, υπήρξαμε πριν το ξέρουμε.
Και το πρώτο γεγονός αξίζει τουλάχιστον την πρωτιά και τη λατρεία.
Ναι, πριν να είμαστε εσωτερικό είμαστε εξωτερικό.
Γι’ αυτό είμαστε εξωτερικό ουσιαστικά.

Λες, φιλόσοφε άρρωστε, φιλόσοφε εντέλει, πως αυτό’ ναι υλισμός.
Όμως, πώς αυτό μπορεί να’ ναι υλισμός, αν υλισμός είναι φιλοσοφία
κι αν είναι φιλοσοφία σοβαρή, καθώς τουλάχιστον είναι δική μου,
φιλοσοφία δική μου
κι αυτό ούτε καν είναι δικό μου, ούτε καν είμαι’ γω;

Λίγο με νοιάζει.
Λίγο με νοιάζει τι; Δεν ξέρω: λίγο με νοιάζει.

(Φερνάντο Πεσσόα, Ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο)





αλλά...
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

ΤΟ ΡΙΣΚΟ

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Τρί Οκτ 19, 2004 1:44 pm

σήμερα το πρωί ξύπνησα αναφωνώντας τραγουδιστά
ΤΟΛΜΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

καταθέτω την υπόληψή μου σ’ αυτό το φόρουμ
αν αποδειχτώ μαλάκας
παρακαλώ μαστιγώστε με
αν όχι θα σας προσκαλέσω σε μεγααααάλο φαγοπότι


Όνομα: επισκέπτης
Ζώο: λύκος
Φυτό: μήλο
Πράγμα: smarties
Χρώμα: κόκκινο
Τόπος: Μεσσηνία
Επάγγελμα: admin?





Aspic ? που είσαι aspic? ε? Ε......?
Μη μου πεις...

Είναι κολλητική αυτή η αρρώστια τελικά
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 8 επισκέπτες

cron