ας γράψουμε ιστορίες

Short-short stories

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό ντιανα » Σάβ Φεβ 05, 2005 5:56 pm

....και γαμώ το πορνόγερο λεφτυράκη όμως.....δεν τον συναντάς εύκολα... :lol:

κάρολος<charles 8)
ντιανα
 

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Φεβ 05, 2005 11:48 pm

ΣΧΕΔΟΝ ΘΑΛΑΣΣΕΣ


Το σκοτάδι έτρεφε ακόμα τη σκέψη που άνοιγε τρύπες, λαγούμια, ορυχείο μέτρων πολλών, στοές σκοτεινές. Μετά φοβόταν και το βάθος μεγάλο, σκοτάδια. Επειτα γύριζε πάλι πίσω –επιφάνεια!-και πάλι από την αρχή, άνω –κάτω η σκέψη, ξαπλωμένος αυτός στο κρεβάτι, δίπλα της. Κάποτε ανακάθισε στο στρώμα. Με το βλέμμα του κοίταξε τη γυναίκα πλάι, κατάπινε τον ύπνο με μικρές ανάσες, το λιγοστό οξυγόνο που χρειάζεται η νύχτα, δίχως παύσεις, καύσεις. Αυτός ακουμπούσε τώρα τους αγκώνες στα γόνατα, κοίταζε τη γυναίκα, η γυναίκα ονειρευόταν όνειρα ιλλιγκιώδη, με γκρεμούς και νερά, σχεδόν θάλασσες.

Τότε άκουσε τον ύποπτο θόρυβο. Σηκώθηκε ακροπατώντας στα γυμνά του πόδια κι άπλωσε τα χέρια για την πόρτα προς το διάδρομο, να πάει προς το διάδρομο, όπου ο ύποπτος θόρυβος. Ακουγε και ομιλίες, σαν κάποιος να μιλούσε, πόρτες άνοιγαν και έκλειναν. Παράξενους θόρυβους μέσα στη νύχτα. Η, ήταν δυο που μιλούσαν; Η γυναίκα κοιμόταν πίσω στο κρεβάτι, αυτός προχωρούσε στο διάδρομο, δεξιά αριστερά έχασκαν οι πόρτες, των δωματίων. Ο θόρυβος οδηγούσε στο καθιστικό, κάποιος ήταν στο καθιστικό. Κράτησε το διάδρομο. Δύσκολο με τόσα σκοτάδια γύρω, άπλωνε τα χέρια, έπιανε τοίχους, ώσπου να βγει στο καθιστικό. Ο θόρυβος ξανακούστηκε, μπορεί να ήταν ξένοι, τίποτα κλέφτες, διαρρήκτες, έπρεπε να έχει κάτι στο χέρι, ψηλάφησε τη πόρτα της τουαλέτας στο διαδρομο, ανοιχτή πόρτα, έχασκε. Μπήκε αθόρυβα στη τουαλέτα, τα χέρια μπροστά σαν υπνοβάτης, ακούμπησαν το μάρμαρο, τα αρώματα, δικά της αρώματα, αραδιασμένα στη σειρά στο σκοτάδι. Οι οδοντόκρεμες. Και το ψαλίδι. Να έπαιρνε το ψαλίδι, καλό ήταν το ψαλίδι, που το πήρε αθόρυβα με το δεξί και ξαναβγήκε στο διάδρομο, ο θόρυβος ακουγόταν τώρα πιο καθαρά. Δυο βήματα, τρία βήματα ακόμα, το σκοτάδι έσπαγε αραιά, έφευγε, ερχόταν, ανταύγειες, κάτι σαν φωνές. Η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά από το κανονικό, οι ψίθυροι εξακολουθούσαν να ακούγονται, έφτασε στο τέλος του διαδρόμου, έβγαλε προσεχτικά το κεφάλι και την είδε αναμμένη, την είχε αφήσει αναμμένη.

Τα μέλη χαλάρωσαν τώρα, έκανε μερικά σταθερά βήματα προς τη συσκευή, που θα περιείχε ένα αστυνομικό έργο, ασπρόμαυρο. Πάτησε το κουμπί. Το καθιστικό βυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι, αυτός άρχισε πάλι τα βήματα ανάποδα προς το κρεβάτι, πλησίαζε, η αναπνοή της γινόταν ολοένα πιο αισθητή, το ψαλίδι ήταν ακόμα στο χέρι του ξεχασμένο. Που το είχε για τους κλέφτες, κλέφτες πουθενά. Προσπέρασε τη τουαλέτα. Περπατούσε μέσα στο σκοτάδι με μια σιγουριά πιο μεγάλη από πριν, πιο γρήγορα, οι παλμοί του άγγιξαν ξανά το κανονικό, ως τη στιγμή που σκόνταψε και βρόντηξε με όλο το βάρος του κορμιού του στο πάτωμα, που είχε αφήσει πάλι τα παπούτσια της στη μέση, επιστρέφοντας αυτός με το ψαλίδι στο χέρι, ο θόρυβος από τη πτώση την ξύπνησε, τρόμαξε αυτή, πάτησε τον διακόπτη. Το δυνατό φως έπεσε στα μάτια του, τον τύφλωσε, τόση ώρα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και τώρα αυτό το φως. Εκείνη τον είδε πεσμένο, αίματα στο χέρι του «Γιάννη, τι έγινε, τι έπαθες» «Την τηλεόραση» είπε αυτός, «την ξέχασες αναμμένη».

Εκείνη πήρε το ψαλίδι και το έβαλε στη θέση του, στη τουαλέτα.

Η θέση του ψαλιδιού είναι στη τουαλέτα.


K.Π




...εξαιρετικά καλό, κατά τη γνώμη μου.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Φεβ 06, 2005 10:14 pm

Το Ουάγρα πούμα



Υπήρχαν κάποτε κάτι πελώρια πούμα. Συναντιόνταν συχνά στο δάσος.
Οι άνθρωποι τα σκότωναν με βέλη που είχαν δηλητήριο στις μύτες τους και που χτυπούσανε τα πούμα στην καρδιά.
Έπρεπε να είναι πολύ θαρραλέοι για να σκοτώνουν αυτά τα πούμα!
Εκείνους τους καιρούς ζούσε κι ένας νέος που ήταν εξαίρετος κυνηγός.
Μια μέρα σκότωσε ένα πούμα, του έκοψε το κεφάλι και το πήγε σπίτι του.
Βγήκε ξανά για κυνήγι, αλλά δεν τα κατάφερε καλά ετούτη τη φορά, κι ένα Ουάγρα-πούμα, ένα από τα πελώρια εκείνα πούμα, τον πήρε στο κατόπι,
χωρίς σταματημό, ανάμεσα στα δέντρα.
<<Ένα γιγάντιο πούμα μ' ακολουθεί>> φώναξε απελπισμένος ο νεαρός.
Ο πατέρας του νέου εκείνου άκουσε τη φωνή του γιου του.
Πήρε φυσοκάλαμο και φαρέτρα και μεταμφιέστηκε σε πούμα.
Το φυσκάλαμο έγινε η ουρά του και η φαρέτρα τ' αχαμνά του.
<<Κόπιασε αν είσαι δυνατός>> φώναξε στο άλλο πούμα.
Το Ουάγρα-πούμα, που για δυο μέρες κυνηγούσε τον νεαρό, άκουσε τη φωνή του πατέρα και σαν είδε ότι ήταν πούμα κίνησε προς το μέρος του.
Οι δυο τους συναντήθηκαν σ' ένα λόφο.
<<Τώρα θα λογαριαστούμε. Να ξεμπερδεύουμε πια οι δυο μας. Γιατί ενοχλείς το γιο μου;>>
Πάλεψαν για πολύ. Ο πατέρας-πούμα ανέβηκε σ' ένα δέντρο και χιμώντας από κει έδωσε μια γερή δαγκωματιά στο σβέρκο του Ουάγρα-πούμα κι έμπηξε τα νύχια τουσε όλο το κορμί του.
Το Ουάγρα-πούμα πέθανε, κι ο εχθρός του ήπιε όλο το αίμα του.
Το βράδυ ο πατέρας γύρισε στο σπίτι με το γιο του κι εκεί ξανάγινε άνθρωπος.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Φεβ 06, 2005 11:44 pm

dianathenes έγραψε:
...εξαιρετικά καλό, κατά τη γνώμη μου.



Που πάει να πει....

δυο διαφορετικές στάσεις ζωής απέναντι στο "σκοτάδι"
ο άνδρας «πλέκει» πράγματα του νου
η γυναίκα «κοιμάται» ελέγχοντας πλήρως τα πράγματα

Δυο ζωάκια από διαφορετικούς κόσμους στο ίδιο κρεβάτι χωρίς να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της φύσης τους.

Ο άνδρας σκέπτεται. Ο άνδρας ανησυχεί.
Δεν πρόκειται για πραγματικές καταστάσεις αλλά για
υποθέσεις, σκέψεις, άμυνες, βήματα δικής του κατασκευής.



Η γυναίκα δεν ανησυχεί. Η γυναίκα έχει καταργήσει το "σκοτάδι" με τον "ύπνο".
Συγχρόνως έχει απλώσει τη παρουσία της παντού. Διακριτικά μα σίγουρα, αδιάφορα μα συγκεκριμένα, χαλαρά αλλά κυριαρχικά, πιθανότατα χωρίς να το αντιλαμβάνεται επειδή έτσι είναι η φύση της

Σε έναν κόσμο που «χάσκει»για τον άνδρα, η γυναίκα ονειρεύεται μέσα στο κουκούλι της, μέσα σε μια χαρούμενη αναρχία που έχει σκορπίσει γύρω της, αρώματα, παπούτσια, αναμμένες τηλεοράσεις.....

Κόσμος ολοκληρωτικά κατειλημμένος από την ιδεολογική αντίληψη της γυναίκας επομένως όπου ο άνδρας φαντάζει σαν ένας άλλος μίστερ Μπιν, γλυκύτατος και συμπαθέστατος ο οποίος κινείται μέσα σε αυτό το «σκηνοθέτημα» της γυναίκας έχοντας κατά νου ότι κάνει κάτι ηρωικό και σπουδαίο.

Στο τέλος η γυναίκα με μια μόνο κίνηση θα επαναφέρει τα πράγματα στη σωστή τους θέση

"η θέση του ψαλιδιού είναι στη τουαλέτα"

«σοφία» που καταργεί το δικαίωμα της «αναζήτησης» και που θυμίζει τρυφερή μητρική επίπληξη σε παιδί που σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να κάνει βλακίτσες και παιδικά πράγματα... μητέρα που θα τρομάξει, θα ανάψει το «φως», θα σκορπίσει το «σκοτάδι», γυναίκα τροχοπέδη λοιπόν που ίσως προσφέρει όμως δια της τετράγωνης λογικής κάποιο προσωρινό λιμάνι.

:roll:
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

ΣΟΥΠΕΡΚΑΛΙΦΡΑΤΖΙΛΙΣΤΙΚΕΞΠΙΑΛΙΝΤΟΣΙΟΥΣ

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Δευτ Φεβ 07, 2005 1:37 pm

Εικόνα

(από σελίδα σημειώσεων σε μπλοκάκι στην τσάντα μου)


-μουτζούρα για να δώ αν γράφει το στυλό-

γάλα, ψωμί, γιαούρτι, κοτόπουλο, chicken tonite, πολύμπριζο (4), Τ για τηλ input θυλικό με out 2 αρσενικά, σφουγγαράκι.

Τράπεζα 320 + 40

Βυθίστικα στα ατάραχα νερά των υδρατμών μου.

-ακολουθεί σχεδιάκι με το προφίλ ενός άσχημου ανδρα-

Στην αγορά παγιδευμένοι ποντικοί, νύχτα στην Τσιμισκή μες τον αέρα.
Σ' αγγίζω στο βυθό, κι αναρριγώ...

Τηλ Koslowski για dep.

-ακαθορίστου σχήματος και έμπνευσης σχεδιάκι-μουτζούρα, αλλά μοιάζει με σβησμένη λέξη που τελειώνει σε 'η' -

Τηλ Ελένη για μπύρες.


"Ξήλωσα ένα πλακάκι από το δάπεδο, εκεί είδα μια κρύπτη που έκρυβε μια πολιτεία βυθισμένη σε έναν αρχαίο ωκεανό. Ίσως να είναι και η Ατλαντίδα. Δεν γνωρίζω.
Θα σε ενημερώσω όμως όταν αποφασίσω να κατέβω εκεί κάτω. Δεν γνωρίζω πότε θα επιστρέψω, διότι ίσως να δυσκολευτώ επιστρέφοντας να μετακινήσω την μοκέτα που θα βαραίνει το πλακάκι".





-ακολουθεί σχεδιάκι με μια μαργαρίτα μεταμορφωμένη σε παιδικό φόρεμα-
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

Re: ΣΟΥΠΕΡΚΑΛΙΦΡΑΤΖΙΛΙΣΤΙΚΕΞΠΙΑΛΙΝΤΟΣΙΟΥΣ

Δημοσίευσηαπό Mistos » Τρί Φεβ 08, 2005 9:54 am

Απούσα έγραψε:Εικόνα

-



Και γαμω τις εξηγησεις στο καιριο ερωτημα....
πως επιτελους δουλευει το ....μηχανημα.
Εσεις ε-μισσος, Εγω ε-μιστος.......
Άβαταρ μέλους
Mistos
full member
 
Δημοσιεύσεις: 162
Εγγραφή: Τετ Απρ 09, 2003 10:08 am
Τοποθεσία: TRIKALA

Re: ΣΟΥΠΕΡΚΑΛΙΦΡΑΤΖΙΛΙΣΤΙΚΕΞΠΙΑΛΙΝΤΟΣΙΟΥΣ

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Τρί Φεβ 08, 2005 10:58 am

Mistos έγραψε:
Απούσα έγραψε:[img]
σνιπ ε μπιγκ φατ ιματζ οριτζιναλι ποστεντ μπάι δις στρειντζ γκερλ νέιμεντ "Απούσα"
[/img]
-


Και γαμω τις εξηγησεις στο καιριο ερωτημα....
πως επιτελους δουλευει το ....μηχανημα.


Tι λε ρε φωστηρα Μιστο!
Μιας λοιπον και καταλαβες δεν εξηγεις και σε μας τους αργοστροφους,
τι διαβολο κανει εκεινο το μικρο μωβ κουμπακι που ειναι κατω αριστερα απο τον πανω δεξια μεγαλο αριθμημενο περιστροφικο διακοπτη ?.. :twisted:
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Φεβ 08, 2005 12:29 pm

Α ρε διανάθενα!
Και στην κριτική,σκατά τα έκανες.
Θα φταίει μαλλον που είσαι γυναίκα και μόνο όταν κοιμάσαι ελέγχεις πλήρως τα πράγματα,όπως είπες και εσύ για την ηρωιδα.
Διότι κοιμάσαι καλή μας διανάθενα,αφού δέν βλέπεις τα αυτονόητα και τα οφθαλμοφανή του διηγήματος.
Το λοιπόν,κοιτα εγώ που ειμαι ξύπνιος,πώς βλέπω την ιστορία.
Κατ αρχήν το ψαλίδι είναι βέβαια ένα φαλικό σύμβολο (πώς σου ξέφυγε αυτό διανάθενα;.Γιατί σου ξεφεύγουν έτσι τα φαλικά σύμβολα; ).
Αυτό το στοιχείο και μόνο είναι αρκετό για να δούμε πώς στην αρχή του διηγήματος,στο κρεββάτι η γυναίκα κοιμάται σάν αναίσθητη,ενώ ο άνδρας, ανικανοποίητος ακόμη από αυτήν σεξουαλικά,υποφέρει που δέν μπορεί να εισχωρήσει και αυτός στις θάλλασές της.
Και βέβαια για να ανακουφιστεί,καταφεύγει στην πιο παλιά μέθοδο,την αυτοικανοποίηση (η τηλεόραση είναι καθαρά σύμβολο αυτοικανοποιησης).
Έτσι παίρνει το ψαλίδι και με την βοήθεια της τηλεόρασης αυτοικανοποιείται σεξουαλικά.
Και ενώ ο γιάννης λοιπόν,τρέχει, ψάχνει στα δωμάτια,ανοιγει και κλείνει τηλεοράσεις,σκοντάφτει,αυτομαχαιρώνεται,πλημμυρίζει στα αίματα και ένα σωρό άλλα που κάνει για να ανακουφίσει την καύλα του,η άλλη η ανέραστη χαμπαρι δέν παίρνει από όλα αυτά,αλλά απλώς επιστρέφει το ψαλίδι και πάλι πίσω στην τουαλέτα που ειναι η θέση του.
Και προφανώς επιστρέφει και η ίδια πάλι πίσω στο κρεββάτι για να πέσει σε βαθύ ύπνο.
Με λίγα λόγια η γυναίκα έχει απομαγεύσει και αποηδονοποιήσει τελειως την ζωή της (για αυτό ανάβει και το φώς),ενώ ο άλλος ο φουκαριάρης χτυπιέται να βρεί τον χαμένο παράδεισο.Αλλά όπως συμβιώνει δίπλα σε μιά γυναίκα-ζόμπι,το μόνο που καταφέρνει να πετύχει είναι τον ευνουχισμό του (και τέτοιο σύμβολο το ψαλίδι).
Ά ρε κατακαημένε δεληκάρη,που λέει και η παροιμία.


Η γυναίκα λοιπόν και στην προκειμένη περίπτωση είναι το όλον,η ουσία όπως έγραψα και στο άλλο τόπικ και ο άνδρας ο χρόνος.
Η γυναίκα δηλαδή,είναι η ακινησία,αλλά στο συγκεκριμένο διήγημα ο συγγραφέας του την βάζει να είναι και το τέλμα,ο θάνατος (εξ ου και ο ύπνος),ενώ ο άνδρας είναι η κίνηση,είναι αυτός που πυροδοτεί τα πράγματα.
Μάλιστα.
Στο διήγημα αυτό,δυστυχώς η γυναίκα είναι απόλυτα θωρακισμένη έτσι που να αποκρούει εντελώς την κίνηση του άντρα και έτσι αυτή καταντάει να κοιμάται όλη μέρα,ενώ αυτός χτυπιέται σάν τρελλαμένος.
Τέτοια ζευγάρια είναι ασύμβατα λοιπόν και καλό είναι να αποφεύγονται.
Πάντως συμφωνώ μαζί σου πώς είναι αρκετά καλο το μικρό διήγημα που έβαλες.


Δέν ισχύει όμως το ίδιο,για το΄αλλο μικρό διήγημα του γκέστη, το ουάγρα πούμα.
Αυτό με άφησε τελείως αδιάφορο.
Ουσιαστικά δέν μπόρεσα να καταλάβω τί θέλει να μας πεί.
Κατά την γνώμη μου ήταν άδειο εντελώς.
Μάλλον ο φίλγκουντ θα το έγραψε.

Απεναντίας το άλλο που έβαλε ο λύκος (το φτειαγμένοι από κρέας) ήταν πληρέστατο,γεμάτο από μαλακίες όμως.
Τέτοια διηγήματα είναι η χαρά των κριτικών για να βγάλουν το άχτι τους.
Απορώ με τον λύκο που βρήκε την όρεξη να κάτσει να το μεταφράσει.
Ο μπίσον είχε μιά ιδεούλα,την οποία όμως καθόλου δέν φρόντισε να αναπτύξει,παρά την επαναλάμβανε συνεχώς και συνεχώς.
Κατάντησε να είναι βαρετός και κουραστικός.
Εντάξει ρε βίσωνα,καταλάβαμε πώς είμαστε από κρέας,από κεί και πέρα έχεις τίποτα να πείς;
Και άν δέν έχεις,δώσε μας μιά συνταγή τουλάχιστον πώς να μας φάμε.Αλλοιώς χίλιες φορές καλύτερα να διαβάσουμε για κρέας σε κανένα βιβλίο του μαμαλάκη.
Συγκρινόμενο με άλλα διηγήματα αυτής της κατηγορίας είναι μάπα εντελώς.
Και το λέω αυτό,όχι επειδή έχω διαβάσει φανταστική λογοτεχνία,αλλά επειδή σάν κριτικός που αυτοχρήστηκα,τα ξέρω όλα.
Και επειδή τα ξέρω όλα,για αυτό αυτοχρήστηκα κριτικός.
Αλλά και να μήν τα ήξερα όλα,πάλι σε κριτικό θα αναγόρευα τον εαυτό μου,για να τα ξέρω.


Και ο μπόρντιγκ θα μπορούσε να φτειάξει μιά τέτοια μαλακία σάν του μπίσσον.
Άν σφιγγόταν πολύ,ίσως να τα κατάφερνε και ο φίλγκουντ.
Σφίξου φίλ.
Σφίγκομαι και εγώ για να μου έλθει έμπνευση πώς να κλείσω το κείμενο.
Σφίξου άσπικ να σου κατέβει ο επίλογος......








Μμμμμμμμμμ....
(Σφίγγομαι σφίγγομαι...αλλα τίποτα)








Μμμμμμμμ....
(Έχω κοκκινήσει...ζαλίζομαι και μου βουίζουν τα αυτιά......)








Μμμμμμμμμμμμ...
( ώπου να ναι έρχεται ..)










ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!!!
Ορίστε μου ήλθε και ο επιλογος και ανακουφίστηκα.
Και είχα μιά φούσκωση!
Είναι μαρτύριο να είσαι από κρέας και να τρώς φασόλια την προηγουμένη το βράδυ.
Μάλλον για αυτό δέν θα μας θέλουν για φίλους τους οι άσαρκοι διαστημοκουβάδες του μπίσσον.
Γιατί είμαστε κλανιάρηδες.
Και γιατί τρώμε φασόλια.
Άν τρώγαμε λαμαρινόβιδες θα μας θέλαν για φίλους τους.
Αλλά εμείς τέτοιους διαστημοτενεκέδες σάν και αυτούς δέν τους τρώμε.
Προτιμάμε τα φασόλια.
Και επειδή και αυτά μας αγαπούν και κάθονται να τα φάμε,ποτέ δέν θα αισθανθούμε μόνοι μας στο σύμπαν.
Και τελικά,η κλανιά που παράγεται μέσα απο αυτήν την αγαπησιάρικη σχέση,είναι η ενέργεια που βάζει σε δημιουργική κίνηση το σύμπαν.
Για αυτό υπάρχει ευφυής ζωή στο σύμπαν,γιατί υπάρχουν τα φασόλια και τα όντα απο κρέας που τα αγαπούν και τα τρώνε και παράγουν κλανιές.
Γιατί και ο θεός κλανιάρης ήταν ,εφαγε και φασόλια και δημιούργησε την μεγαλύτερη πορδή του κόσμου,το μπίγκ μπάνγκ.
Ήταν κλάσεις ανώτερος δηλαδή.
Και αφού δέν ντράπηκε αυτός για την κοσμοκλανιά που έφτειαξε,γιατί να ντραπούμε εμείς;
Διότι η σκέψη του εγκεφάλου μας,ήταν ο φόβος και η αγωνία του για να μήν ακουστεί η κλανιά των εντέρων μας.Και έψαχνε να βρεί ένα σωρό τρόπους και επινοήματα για να την καλύψει.
Τώρα όμως τα αδρανή έντερα σίγησαν και έτσι αυτός εγινε άσκεπτος.
Και μάλλον τώρα τα έντερα αγωνιούν και φοβούνται αυτά με την σειρά τους,για αυτή την ανικανότητα του εγκεφάλου.Διότι κάποτε ντρεπόταν ο εγκέφαλος για τα έντερά μας και σήμερα ντρέπονται τα έντερά μας για τον εγκέφαλο.
Και προφανώς να αναγκαστούν και αυτά να επινοήσουν διάφορα πράγματα για να τον κρύψουν, τέτοιος ρεζίλις που έγινε.
Και σίγουρα αυτο που θα ανακαλύψουν θα είναι και πάλι η κλανιά.
Η κλανιά των εντέρων,θα κρύψει την ανικανότητα του εγκεφάλου.
Παράλληλα όμως αυτή η κλανιά,θα τον κάνει να ντραπεί και να αρχίσει να παράγει και πάλι σκέψη για να καλύψει τα έντερα.
Και η ιστορία και πάλι απο την αρχή για ένα ακόμη κύκλο.
Για όσο ακόμη υπάρχουν φασόλια στο σύμπαν.
Τα αγαπημένα μας φασόλια.
Ναι.










Εδώ θα νομίζατε πώς θα έκλεινα το κειμενο και πάλι με μιά κλανιά.
Αλλά την έριξα προηγουμένως και ήδη ντρέπομαι,πράγμα που σημαίνει πώς ο εγκεφαλός μου είναι τώρα στο στάδιο να ψάχνει τρόπους να καλύψει την κινητικότητα των εντέρων μου.
Που σημαίνει πώς και πάλι θα πρέπει να ζοριστώ για να βρώ επιλογο.
Αλλά και που ο επίλογος ποτέ δέν θα είναι επίλογος,γιατί ήδη θα έχει δημιουργήσει μιά επιπλέον ντροπή στο σώμα μου,στα έντερα ή στον εγκέφαλο ,που θα πρέπει να κρύψω αναλόγως.
Με ένα καινούργιο επίλογο.
Και κάθε φορά θα πρέπει να είμαι πιο μάγκας από πρίν,έτσι που μιά καινούργια υποθεση να κρύψει την προηγουμενη κλανιά μου.
Η ιστορία δηλαδή όπως καταλάβατε,είναι μαγκιά κλανιά και υπόθεση.
Τώρα νομίζω πώς έκλεισα σωστά.






Τσ!







Όχι δέν μου άρεσε και αυτος ο επίλογος.










Κάτι λείπει.Δέν είναι αυτός ο σωστός επίλογος που θα εξαφανίσει την ντροπή μου, καλύπτοντας την λειτουργία των εντέρων μου και την ασκεψία του μυαλού μου.
Δυστυχώς εδώ σε αυτο το σημείο,φαίνεται το αδιέξοδο του ανθρώπου.
Εδώ νομίζω πως ο λόγος μας είναι πλέον επαναλαμβανόμενος,άτολμος και ανούσιος.
Εδώ άν κάποιος πρέπει να μιλήσει,αυτός θα είναι το φασόλι που είναι και η αιτία του προβλήματός μας.
Αλλα το φασόλι δέν έχει μάθει και ούτε θα μάθει ποτέ να μιλάει την γλώσσα μας,γιατί δέν μπορεί να διαχωρίσει στην συνειδησή του,τον εγκέφαλο και τα έντερα.
Τα θεωρεί ένα.
Έτσι λοιπόν,το μόνο που μας απομένει,είναι να περιμένουμε πότε ο εγκέφαλος θα γίνει ένα με τα έντερά μας και δέν θα ντρέπονται ο ένας για τον άλλο.
Πότε θα σφιχταγκαλιαστούν,θα μπλέξουν τις σωληνώσεις τους και η κλανιά που θα φτειάξουν θα είναι ένα απαλό φρέσκο αεράκι για να τους πάρει μακριά.
Και γύρω τους τα φασόλια θα περιστρέφονται χαρούμενα και όλος ο κόσμος θα έχει γαληνέψει και ήσυχος και ειρηνικός θα κολυμπάει στις θάλασσες που ονειρεύτηκε στα παιδικά του χρόνια.
Το τέλος της ιστορίας που όλα θα έχουν τελειώσει μαγικά και ονειρεμένα.......












....αλλά ούτε και αυτός ο επίλογος μου αρέσει,πράγμα που σημαίνει,πώς εγώ θα είμαι έξω από τον παράδεισο του κόσμου,ψάχνοντας να του βρώ επίλογο.
Γιατί άν είναι να μήν υπάρχει επίλογος που να μου αρέσει και να καλύπτει την ντροπή μου,τότε ποτέ του να μήσώσει και ευτυχήσει ο κόσμος.
Και επειδή λοιπόν καμμιά ελπιδα δέν υπάρχει,γίνομαι και εγώ γουρούνι,πετάω τις επιλόγιες ντροπές μου και αποφασιζω να φερθω δόλια και μοχθηρά.Κρύβομαι και παράγω κλανιά πραγματική πραγματικότατη δηλαδή και όχι απαλά αεράκια και ρομαντικές μαλακίες και ενοχοποιώ ότι την έκανε το φασόλι που τραγουδάει και χορεύει χαρουμενο.
Και μετά σπαρταράω στα γέλια,όταν βλέπω το ηλίθιο μοσχομπίζελο με αυτή την ανόητη έκφραση απορίας να μήν ξέρει τι συνέβη.
Γίνομαι ο κακός της ιστορίας λοιπόν επειδή δέν έχω επίλογο και μεταθέτω το πρόβλημα στο φασόλι.
Άς αρχίσει αυτό να ντρέπεται για την κλανιά που υποτίθεται ότι έριξε.
Άς αρχίσει αυτό να χωρίζεται σε έντερο και σε εγκέφαλο,να σκέπτεται και να ψάχνει για επιλογους.
Και το φασόλι που χορεύει χαρούμενα είστε εσείς οι φουρουμίδες.
Και εγώ έκλασα για σας και εσείς τώρα ντρέπεστε και πρέπει να βρείτε επίλογο.
Γιατί άν δέν βρείτε,θα νοιώθετε ηλίθιοι με τον εαυτό σας που καθήσατε και σπαταλήσατε την ώρα σας να με διαβάσετε σαν χαζοβιόληδες.
Αρπάτε την λοιπόν.
Σειρά σας να σφίγγεστε τώρα.














Ούφ,τώρα ανακουφίστηκα πραγματικά!
Και αυτο είναι ο καλύτερος επίλογος.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Mistos » Τρί Φεβ 08, 2005 1:46 pm

Τα αερια που μαζευονται στα εντερα φουσκωνουν την κοιλια, ανεβαζουν το διαφραγμα, πιεζεται η καρδια, τα πνευμονια ασφυκτιουν, ο εγκεφαλος δεν οξυγονονεται σωστα, η καρδια παει σαν τουμπανο.

Τοτε η σκεψη θολωνει, τα ματια στριβουνε και ο ανθρωπος λεει, γραφει, μαλακιες.

Να κλανεις πιο συχνα φιλε μου, ή να μην τρως φασολια, ή να μην διαβαζεις, ή να μην γραφεις, τις στιγμες αυτες, για να γλυτωσουμε και εμεις απο τις μαλακιες σου.
Εσεις ε-μισσος, Εγω ε-μιστος.......
Άβαταρ μέλους
Mistos
full member
 
Δημοσιεύσεις: 162
Εγγραφή: Τετ Απρ 09, 2003 10:08 am
Τοποθεσία: TRIKALA

Δημοσίευσηαπό Απούσα » Τρί Φεβ 08, 2005 2:16 pm

public static void akougontasDiskous(String cd, String track) {
Track track = Stereofwniko.getDefaultStereofwniko().getTrack(cd);
try {
TrackGrabber grabber = new TrackGrabber(track, 3, 5, -1, false);
if (grabber.grabMusic()) {
int sinaisthima = sinaisthima.getEmotion();
int ponos = ponos.getEmotion();
if (sinaisthimaAvailable(grabber)) {
byte[] dakrya = (byte[]) grabber.getEmotion();
/* processing a difficult image of myself in the mirror...
*various methods to overcome this image contained
*but cannot be written due to pain*/
else {
int[] dakry = (int[])grabber.getEmotion();
/*processing another image, a bit harder this time */
}
}
}
catch (InterruptedException e) {
e.printStackOfPain();
}
}


public static final boolean sinaisthimaAvailable (DakryGrabber dg) {
return dg.getEmotion() instanceof dakry[];
}


public static void main (String[] argv) {
if (track.length > 1){
processTrack(argv[0], argv[1]);
System.exit(0);
}
else {
System.err.println(" akouei kaneis?");
System.exit(1);
}
}
}


πι ες: Aσπικ, μετά από έρευνες, έχει βρεθεί και o χημικός τύπος.

S204H2 + CH + Ca3RA.

Yδρόθειο (S204H2 ) και μεθάνιο (CH), το τρίτο δεν ξέρω τι είναι.


Λύκε, ξανά καλησπέρες.
Πρόσεχε γιατί βγήκα έξω, βολτα, στην παραλία, μ' ένα μου όνειρο...
Επιστρέφω σπίτι...μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα...
Άβαταρ μέλους
Απούσα
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 66
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 03, 2005 11:16 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron