ας γράψουμε ιστορίες

Short-short stories

εδώ ο καθένας γράφει ένα κομμάτι από ένα "παραμύθι" που κανείς δεν ξέρει πότε,που και πως θα τελειώσει...

Δημοσίευσηαπό atomant » Τρί Δεκ 07, 2004 3:22 pm

Μπιμπ! Μπιμπ...

Insert coin!


2038 μ.Χ., κλείνω τα 84 χρόνια μου (τρομάρα μου..), σε ένα σπίτι διαστημικής κωμόπολης, περιφερόμενος στη βαρετή τροχιά που η βαρύτητα επιβάλλει, σαν ήρωας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ στην «Οδύσσεια του Διαστήματος».

Επιχειρώ να αναπτύξω μια γέφυρα με αυτό που ονομάζεται κλω(ο)νισμένο μου εγώ, το βιοαντίγραφό μου που υπάρχει σε ένα πάρκο κλώνων, βιώνοντας κάθε στιγμή την τυραννία της έλλειψης συναισθηματικής μνήμης.

Απαγορεύεται στους κλώνους να έχουν συναισθήματα, τοποθετημένα σε μια μακρόβια αίθουσα αναμονής, χρησιμεύουν σαν αποθήκες βιολογικών ανταλλακτικών.


Το μυστικό που καιρό τώρα κρατώ ως φυλακτό είναι αυτή η προσπάθεια που κάνω να μεταφέρω στον άβουλο κλώνο μου εικόνες, βιώματα και αισθήσεις, μερικά από τα πράγματα που με κράτησαν γατζωμένο για πολλά χρόνια σε μια γήινη πόλη .

*Σε μία από τις εικονικές βόλτες-αναπαραστάσεις ξαναζώ (και είναι ωραία) τον άνεμο να λυσσομανάει, να σπρώχνει τη θάλασσα με κύματα πελώρια στη στεριά, τις λεύκες να λυγάνε στην πίεσή του, τον ήλιο να παρατηρεί ψύχραιμος, ακούω το σφύριγμα που γεννιέται όταν ο αέρας ξεγλιστρά από σκέπαστρα και πολυώροφες οικοδομές.
Μια βόλτα με αγέρα δυνατό βοριά που παρασύρει κόκκους άμμου και πλαστικές σακούλες και ανάμεσα στα αιωρούμενα αντικείμενα, τα πολύχρωμα ρούχα μιας μπουγάδας.










*Σε μια άλλη από τις εικονικές βόλτες που προσφέρω κρυφά στο βιοαντίγραφό μου (προκειμένου να του εξηγήσω το πάθος για την πόλη που έμεινε σημάδι για πάντα σαν εγκεφαλική χαρακιά) πηγαίνουμε εκδρομή.
Κυριακή μεσημέρι με κατεύθυνση προς Μαραθώνα, στον παλιό δρόμο , στρίβουμε αριστερά και ανεβαίνουμε για ένα προσκύνημα σε ένα μοναστήρι της Αγίας Θέκλας, πέτρινο φρούριο ακουμπισμένο ψηλά (κοντά στον ουρανό) να επισκοπεί τον κάμπο .

*Στο δρόμο της επιστροφής στρίβουμε δεξιά, σκαρφαλώνουμε στον ίδιο ορεινό όγκο και φτάνουμε στην πλατεία .
Τις Κυριακές η μοναδική ταβέρνα με τραπεζάκια κάτω από τον πλάτανο, δίπλα σε μια βρύση με δροσερό, σχεδόν παγωμένο, νερό, είναι γεμάτη από πιωμένους εκδρομείς. Παραδίπλα, ένα πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς και δωρεάν σουβλάκια.






*Η πιο επαναστατική πράξη στο βαρετό μέλλον που «κατοικούμε» είναι να «νιώθεις», και εμείς, μικροί επαναστάτες της συναίσθησης, ταξιδεύουμε (έστω και εικονικά, φαντασία το λέγανε κάποτε) για λίγο ακόμη, ξύπνιοι από τον παγκόσμιο λήθαργο, περιπλανιόμαστε σε ένα μπαλκόνι δίπλα στη θάλασσα, όπου ο κυματισμός μάς δίνει την ψευδαίσθηση ότι αρμενίζουμε, πίνουμε φραπέ με μια μπάλα παγωτό και μιλκ σέικ με ΓΕΥΣΗ σοκολάτα, ΓΕΥΣΗ (με κεφαλαία), ο καρδιακός ρυθμός γίνεται έντονος από την καφεΐνη.


Μετά νυχτώνει, ο ουρανός είναι έναστρος, το φεγγάρι γεμάτο κλέβει τις ματιές μας, ο αέρας έχει κοπάσει, στον κήπο ενός καταστήματος που θα μπορούσε να λέγεται «Βαβυλωνία» ακούγονται ήχοι από την Ανατολή, ένα ζευγάρι ξεχνά τον κόσμο που υπάρχει τριγύρω, ανταλλάσσει στόμα με στόμα γλυκά φιλιά με γεύση από μαρτίνι και αστράφτει σαν λάμψη από φλας.

Μπιμπ μπιμπ!!!!
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Ιαν 17, 2005 6:29 pm

περπάτησα στο ανύπαρκτο

σκόνταψα


σκληρή πέτρα μια πραγματικότητα

έδωσα να τη λιώσουν

το αλκοολ με μεθάει
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό SpaceWalker » Παρ Ιαν 21, 2005 8:15 pm

epsilon έγραψε:περπάτησα στο ανύπαρκτο

σκόνταψα


σκληρή πέτρα μια πραγματικότητα

έδωσα να τη λιώσουν

το αλκοολ με μεθάει



kai mena! :wink:

Γράφτε!

Θα το διαβάσουν...
Oi αναγώστες ανέκαθεν ηταν αχόρταγοι!!
SpaceWalker
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Ιαν 21, 2005 10:22 pm

το αλκοόλ με μεθάει
ο ουρανός με ντύνει
εσύ κουβαλάς τη γύμνια μου σα μαχαίρι
περιμένω να ελευθερωθώ από κάθε ένδυμα
μα η ειρωνία είναι κατάσαρκη
η φύση δεύτερη
ο ουρανός δεύτερος
ο ήλιος δεύτερος.
μέσα μου το σκοτάδι και το τέλος του ή το δικό μου.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Ιαν 21, 2005 10:27 pm

Κλαμπ Κόλαση, 1942

το επόμενο μπουκάλι ήταν το μόνο πράγμα
που είχε σημασία.
στο διάολο και το φαγητό, στο διάολο και
το νοίκι
το επόμενο μπουκάλι ήταν η λύση
για όλα
κι αν μπορούσες να έχεις δύο ή
τρία ή τέσσερα μπουκάλια καβάτζα
τότε η ζωή ήταν στ' αλήθεια ωραία.


κατάντησε να μας γίνει συνήθεια,
τρόπος ζωής.

πού θα μπορούσαμε να βρούμε άραγε το επόμενο
μπουκάλι;
μας έκανε επινοητικούς, πονηρούς,
τολμηρούς.
κάποτε κάναμε ακόμα και βλακείες
και πιάναμε δουλειά για 3 ή 4 μέρες
ή και για καμιά βδομάδα ακόμη.


το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε
ένα γύρο και να συζητάμε για
βιβλία και λογοτεχνία
και να βάζουμε στα ποτήρια μας
κι άλλο κρασί.
ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο
νόημα για μας.
είχαμε, βέβαια, και
τις περιπέτειές μας:
τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις
απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την
αστυνομία.


προκόψαμε με το ποτό και
με την τρέλα και με τη
συζήτηση.
όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν
κάρτα
εμείς συχνά δεν ξέραμε καν
ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν.


είχαμε αυτή τη μικρή συμμορία,
όλοι νέοι, και διαρκώς άλλαζε
έτσι που κάποια μέλη απλώς
εξαφανίζονταν, άλλοι επιστρατεύονταν,
μερικοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο
μα συνεχώς νέοι οπαδοί
κατέφθαναν.


ήταν το Κλαμπ από την Κόλαση
κι εγώ ήμουν ο Πρόεδρος τού
Συμβουλίου.


* * *

τώρα πίνω μόνος μες στο ήσυχο
δωμάτιό μου στο
δεύτερο πάτωμα που βλέπει το λιμάνι
του San Pedro .
είμαι άραγε εγώ ο τελευταίος των
τελευταίων;
αρχαία φαντάσματα αιωρούνται μέσα και έξω απ'
αυτό το δωμάτιο.
μόλις που μισοθυμάμαι τα πρόσωπά τους.
με κοιτάζουν, οι γλώσσες τους
κρέμονται έξω.
σηκώνω το ποτήρι μου προς το μέρος τους.
παίρνω ένα πούρο, το κολλάω στη
φλόγα του αναπτήρα
μου.
ρουφάω βαθιά
και να μια λάμψη γαλάζιου
καπνού καθώς
στο λιμάνι
ένα πλοίο βαράει τη
σειρήνα του.

μοιάζουν όλα με μια καλή παράσταση, καθώς αναρωτιέμαι πάλι:
τι γυρεύω εγώ
εδώ;


Μπουκόφσκι
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό σπέιςγουόκερ » Παρ Ιαν 21, 2005 10:49 pm

dianathenes έγραψε:Μπουκόφσκι


ΠΩΣ????

(μετα απ'αυτο μπορω να πεθανω χαμογελωντας μπροστα σ'ενα τεραστιο ποτηρι ζεστη μπυρα..)

---
σπέιςγουόκερ
σπέιςγουόκερ
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Ιαν 22, 2005 9:24 am

αλκοόλη
επιστημονικότερη λέξη
οινόπνευμα
οινοπνεύματα
ουσίες και οινοπνεύματα
μουσικοί στίχοι
μυρίζει σκούρο
το χιόνι ζεσταίνει και παίρνει τη μορφή σου.
δεύτερο γενικό ενικό, απρόσωπο.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

They're Made out of Meat

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Παρ Φεβ 04, 2005 1:12 am

Φτιαγμενοι απο κρεας
(They're Made out of Meat - by Terry Bisson)

- Ειναι φτιαγμενοι απο κρεας.
- Κρέας;
- Κρέας. ΕΙναι φτιαγμενοι απο κρεας.
- Κρεας;
- Δεν υπαρχει καμμια αμφιβολια περι αυτου. Περισυλλεξαμε αρκετους απ'αυτους απο διαφορετικα σημεια του πλανητη, τους επιβιβασαμε στα πλοια μας και τους ψαξαμε απ' ολες τις πάντες. Ειναι εξ ολοκληρου κρεας.
- Αδυνατον. Και τα ραδιοσηματα? Τα μυνηματα προς τα αστρα?
- Χρησιμοποιουν τα ραδιοκυματα για να συνομιλουν, αλλα τα σηματα δεν παραγονται απο αυτους. Τα σηματα τα εκπεμπουν μηχανες.
- Αν ειναι ετσι, ποιοι φτιαξανε τις μηχανες? Με 'κεινους πρεπει να ελθουμε σε επαφη.
- Αυτοι φτιαξανε τις μηχανες. Αυτο προσπαθω να σου 'πω. Το κρεας εφτιαξε μηχανες.
- Αυτο ειναι γελοιο. Πως γινεται το κρεας να φτιαξει μια μηχανη? Μου ζητας να πιστεψω σε ελλογο κρεας.
- Δεν στο ζηταω, σε βεβαιωνω. Αυτα τα οντα ειναι το μονο νοημον ειδος σε 'κεινον το τομεα και ειναι φτιαγμενοι απο κρεας.
- Πιθανον να ειναι σαν τους Φωλιδωτους. Ξερεις, μια διανοια βασισμενη στον ανθρακα που διανυει ενα σταδιο κρεατος.
- Οχι! Γεννιουνται κρεας και πεθαινουν κρεας. Τους μελετησαμε για αρκετες γεννεες, που δεν διαρκουν πολυ. Εχεις υποψη σου ποση ειναι η διαρκεια ζωης του κρεατος?
- Με σκοτιζεις! Ενταξει, πιθανον να ειναι μονο κατα ενα μερος κρεας. Ξερεις, οπως οι Γαμηλέοι. Κεφαλι απο κρεας με
ηλεκτρονικο εγκεφαλο πλασματος στο εσωτερικο.
- Οχι. Το σκεφτηκαμε, δεδομενου οτι εχουν κρεατενια κεφαλια σαν τους Γαμηλεους. Αλλα σου ειπα, τους ψαξαμε. Ειναι μεσα-μεσα κρεας.
- Χωρις εγκεφαλο?
- Εε, καλα υπαρχει ενας εγκεφαλος. Μονο που ο εγκεφαλος εινα φτιαγμενος απο κρεας. Αυτο ειναι που προσπαθω να σου εξηγησω.
- Ωστε ετσι.. και τι δημιουργει τις σκεψεις?
- Δεν με πιανεις. Ετσι δεν ειναι? Αρνεισαι να παραδεχτεις αυτο που προσπαθω να σου 'πω. Ο εγκεφαλος παραγει τις σκεψεις. Το κρεας.
- Σκεπτομενο κρεας! Μου ζητας να πιστεψω την υπαρξη σκεπτομενου κρεατος!
- Ναι, κρεας που σκεφτεται. Κρεας που αισθανεται. Κρεας που ερωτευεται. Κρεας ονειροπολο. Το κρεας ειναι ολο το "κολπο". Αρχιζεις να περνεις χαμπαρι ή πρεπει να στα ξαναπω απ' την αρχη?

- Θεουλη μου! Λοιπον τι εχει κατα νου αυτο το κρεας;
- Καταρχην θελει να μας μιλησει. . Μετα, φανταζομαι θε θελει να εξερευνησει το Συμπαν, να ελθει σε επαφη με αλλες διανοιες, να ανταλλαξει ιδεες και πληροφοριες. Τα συνηθισμενα.

- Και υποτιθεται οτι θα συνομιλησουμε με το κρεας.
- Ετσι ειναι το σχεδιο. Οριστε και τα ραδιοφωνικα μηνυματα που στελνουν. "Γεια σας". "Ειναι κανεις εκει εξω"; "Ειναι κανεις στο σπιτι"; Τετοια πραματα..
- Μα τοτε, πραγματικα μιλανε. Χρησιμοποιουν λεξεις, ιδεες, σκεψεις;
- Α, ναι. Μονο που το κανουν με το κρεας.
- Μα νομιζω οτι μολις ειπες οτι χρησιμοποιουν ραδιοφωνο.
- Χρησιμοποιουν, αλλα ομως τι νομιζεις οτι εκπεμπει το ραδιοφωνο? Ηχους κρεατος. Γνωριζεις πως οταν χτυπας ή πλαταγιζεις το κρεας, κανει ενα θορυβο? Μιλανε μεταξυ τους πλαταγιζοντας το κρεας τους. Μπορουν ακομα και να τραγουδισουν ξεφυσωντας αερα μεσα απο το κρεας τους.
- Θεουλη μου! Ωδικο κρεας. Αυτο πια παρα ειναι. Και τι προτεινεις, λοιπον?
- Επισημα ή ανεπισημα?
- Και τα δυο.
- Επισημως, ειμαστε αναγκασμενοι να ελθουμε σε επαφη, να καλωσορισουμε και να καταγραψουμε ολα τα νοημονα ειδη η πολυοντοτητες σε τουτο το τεταρτημοριο του Συμπαντος, χωρις προκαταληψη, φοβο ή μεροληψια. Ανεπισημως προτεινω να διαγραψουμε τα αρχεια και να ξεχασουμε την ολη υποθεση.
- Ηλπιζα οτι θα το ελεγες αυτο.
- Μοιαζει σκληρο, αλλα υπαρχουν και ορια. Θελουμε πραγματικα να ελθουμε σε επαφη με κρεας;
- Ειμαι σύμφωνος εκατο τα εκατο. Τι να τους 'πουμε; "Γεια σας, κρεατα. Τι χαμπάρια";
Ομως θα εχει αποτελεσμα; Με ποσους πλανητες εχουμε να κανουμε εδω περα;
- Μονο εναν. Μπορουν να ταξιδεψουν σε αλλους πλανητες μεσα σε ειδικες καροτσες κρεατος αλλα δεν μπορουν να ζησουν σ'αυτους. Και οντας κρεας, μπορουν να ταξιδεψουν μονο μεσω του διαστηματος Γαμα. Πραγμα που τους καθηλωνει στην ταχυτητα του φωτος και κανει εξαιρετικα ισχνη την πιθανοτητα να καταφερουν να ελθουν ποτε σε επαφη. Απειροελαχιστη, πραγματικα.
- Το λοιπον, προσποιουμαστε απλως οτι "δεν ειναι κανεις στο σπιτι" μεσα στο Συμπαν.
- Ακριβως αυτο!
- Αποτρόπαιο. Αλλα το ειπες κι εσυ ο ιδιος, ποιος επιθυμει να συναντηθει με κρεας; Και αυτους που εχουμε μεσα στα πλοια μας, αυτους που εξεταζατε; Εισαι σιγουρος οτι δεν θα θυμουνται;
- Θα θεωρηθουν τρελαρες αν το πραξουν. Μπηκαμε μεσα στο κεφαλι τους και τους "λιμαραμε" το κρεας ετσι ωστε ειμαστε απλως ενα ονειρο γι' αυτους.
- Ενα ονειρο του κρεατος! Τι παραξενη καταληξη να πρεπει να ειμαστε ονειρο κρεατος.
- Και σημειωσαμε ολοκληρο τον τομεα ακατοικητο.
- Ωραια. Συμφωνουμε, επισημως και ανεπισημως. Η υποθεση εκλεισε. Τιποτ' αλλλο; Τιποτα ενδιαφερον σε τουτη την πλευρα του γαλαξια;
- Μαλιστα, ενα μαλλον ντροπαλο αλλα χαριτωμενο νοημον συμπλεγμα πυρηνων υδρογονου σε ενα αστρο κλασης εννεα στη ζωνη G445. Ηταν σε επαφη δυο γαλαξιακες περιστροφες πριν, επιθυμουν αναθερμανση φιλιας παλι.
- Παντοτε καταφθανουν.
- Και γιατι οχι; Φανταζεσαι ποσο ανυποφορα, ποσο απεριγραπτα κρυο θα ηταν το Συμπαν αν καποιος ηταν ολομοναχος...

Τελος

ΣτΜ.1. Πρωτοδημοσιευτηκε στο Omni τον Απριλιο του 1991. Ηταν υποψηφιο για βραβειο Nebula.
ΣτΜ.2. Το μετεφρασα αποψε. Δεν γνωριζω αν εχει μεταφραστει στα ελληνικα και αν εχει δημοσιευτει πουθενα.
Αν ναι, θα με ενδιεφερε να μας ενημερωνε οποιος γνωριζει σχετικα.
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Φεβ 05, 2005 11:57 am

και γαμώ τα ζευγάρια




ήμασταν μονίμως άφραγκοι, μαζεύοντας τις εφημερίδες της Κυριακής από τους
σκουπιδοτενεκέδες της Δευτέρας (και μαζί τα επιστρεφόμενα μπουκάλια
από τ' αναψυκτικά).
μονίμως μάς έκαναν έξωση απ' το παλιό μας σπίτι
μα σε κάθε νέο διαμέρισμα θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή,
μονίμως τραγικά καθυστερημένοι στο νοίκι, το ραδιόφωνο
να παίζει θαρραλέα στο σπαραγμένο ηλιοβασίλεμα, ζούσαμε σαν εκατομμυριούχοι, σαν να ʽτανε ευλογημένες οι ζωές μας, και αγαπούσα τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της
και τα σέξι φορέματά της, κι ακόμη τον τρόπο της να γελάει μαζί μου
έτσι που καθόμουνα με τη σχισμένη μου φανέλα στολισμένη με
τρύπες απ' τα τσιγάρα: ήμασταν φοβερό ζευγάρι, η Τζέην κι εγώ, αστράφταμε μες
στην τραγωδία της φτώχιας μας σαν να ήταν αστείο, σαν να μη
μας ένοιαζε ? και δεν μας ένοιαζε ? μας έπνιγε μες στον λαιμό κι εμείς
πεθαίναμε στα γέλια.

λέγανε αργότερα πως
ποτέ δεν είχαν ακούσει να τραγουδάνε τόσο άγρια, να τραγουδάνε τόσο χαρούμενα
τα παλιά τραγούδια
και ποτέ
να ουρλιάζουνε τόσο και να βλαστημάνε ?
να σπάνε τα γυαλικά ?
τρέλα ?
οχυρωμένοι για τη σπιτονοικοκυρά και την αστυνομία (ήμασταν εξάλλου έμπειροι επαγγελματίες) να ξυπνάμε το πρωί με τον καναπέ, τις καρέκλες και την τουαλέτα
σπρωγμένα μπροστά στην
πόρτα.

μόλις ξυπνάγαμε
έλεγα πάντοτε: ?προηγούνται οι κυρίες??

κι η Τζέην θα έτρεχε στο μπάνιο για λίγα λεπτά κι ύστερα
θα ήταν η σειρά μου και

ύστερα, πίσω στο κρεβάτι, ν' αναπνέουμε κι οι δύο ήρεμα, ν' αναρωτιόμαστε
ποια
καταστροφή θα μας φέρει η νέα μέρα, να αισθανόμαστε παγιδευμένοι, πεθαμένοι,
ηλίθιοι, απελπισμένοι, να αισθανόμαστε ότι έχουμε ξοδέψει και την έσχατη τύχη μας,
βέβαιοι ότι τελικά δεν έχουμε
ούτε την ελάχιστη τύχη με το μέρος μας.

μπορεί να πιάσει βαθιές ρίζες η μελαγχολία όταν κάθε πρωί βρίσκεσαι αμέσως με την πλάτη στον τοίχο μα πάντα καταφέρναμε να βρούμε τρόπο και να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά.

συνήθως μετά από 10 ή 15 λεπτά η Τζέην θα έλεγε
?σκατά!? κι εγώ θα έλεγα
?ναι!?
κι ύστερα, άφραγκοι και χωρίς καμία ελπίδα θα βρίσκαμε έναν τρόπο για να
συνεχίσουμε, κι ύστερα με κάποιον τρόπο θα τα καταφέρναμε.

η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της.



μπουκοφσκακος :roll:





χάρηκα για τη γνωριμία κάρολε, δεν είχει τύχει να συναντηθούμε μέχρι τώρα.....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Σάβ Φεβ 05, 2005 3:37 pm

μη μου πεις οτι ειπες τον τσαρλς καρολο....
ετσι και σε παρει χαμπαρι την πατησες ...εξ'αλλου το αγαπημενο του ονομα ειναι το χενρυ...

καλα ρε ντιανα τωρα τον συναντησες τον πορνογερο ?
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ας γράψουμε ιστορίες

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron