φιλοσοφία

τι είναι για σας η ομορφιά;

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Δημοσίευσηαπό ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ » Δευτ Δεκ 13, 2004 10:23 am

epsilon έγραψε:στη γλώσσα μας,
....
τα δύο λάμδα με γοητεύουν.
εμμένουν.
επιμένουν.
σε τι; τι ειρωνεύονται σχεδόν στη ζωή μας;
ποια χαμένη προσωδία μας στέλνουν στο φούρνο μικροκυμάτων του εγκαταλελειμένου μυαλού μας;
μαγειρεύω ακόμη με ξύλα της φωτιάς εγώ
έχω μια χύτρα στο πιο ψηλό κλαδί ενός κυπαρισιού και το παρακαλώ να κατέβει, κάτω στην ζεστή άμμο έχει χόβολη, απίστευτη χόβολη. αναπαύομαι περιμένοντας. μ' αρέσει που για να τραφώ πρέπει ο κόσμος ν' αναποδογυρίσει...
:lol:
έτσι μπορεί να βρεθώ στον ουρανό από κει που είμαι!



Εψιλον,

η ολη σκηνη [χυτρα κρεμαμενη σε κυπαρισσι και συ απο κατω να παρακαλας γονατιστη "κυπαρισσι χαμηλωνε-χυτρα κατεβα κατω"] εχει μια μεταμοντερνα σημειολογια που με βαζει σε σκεψεις οφειλω να ομολογησω. Μπρρραβο εψιλον! (που θαλεγε κι ο ασπικ) :)

* και μιας και μιλαμε για "μεταμοντερνο" η παρακατω φραση με αφησε εξισου αφωνο και συλλογισμενο.
"(τα δύο λάμδα ) ...ποια χαμένη προσωδία μας στέλνουν στο φούρνο μικροκυμάτων του εγκαταλελειμένου μυαλού μας; :shock:
/\Y]{Oς

"Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".
Δ.Π.
Άβαταρ μέλους
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
full member
 
Δημοσιεύσεις: 113
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 06, 2004 12:24 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Δεκ 13, 2004 10:37 am

paλιόλυκε
μην κοροϊδεύεις τόσο!
άκου ρε, δεν παρακαλώ το κυπαρίσσι να κατέβει! αν θέλει, θα κατέβει μόνο του. επίσης θα κατέβει αν η χύτρα το βαραίνει, αν δεν αντέχει!
εγώ εκ πείρας :wink: το έχω πάθει.
άλλωστε και το κυπαρίσσι μπορεί να αγαπάει τη χόβολη. ξέρεις τι ωραία που εωδιάζει ένα κυπαρίσσι στη χόβολη;
τα λάμβδα, λάμδα, γιατί τους χώνω ένα βήτα ρε παιδί μου σχεδόν εκ συστήματος- σκασίλα μου
έχουν νόημα
σκέψου τη μουσική που κυλάει στο σώμα σου και το μυαλό σου, σκέψου την αίσθηση του χρόνου πόσο ριζική και ριζοσπαστική είναι στη ζωή σου: ακούς κάτι και σε σφραγίζει, κόβει το χρόνο σου εκείνη τήν ώρα κομμάτια σαν αντίδωρο. που μετά τα κουβαλάς μαζί σου για να ευλογούν τον υπόλοιπο χρόνο σου.
στη μουσική, είτε είσαι ο δημιουργός της είτε ο αποδέκτης της, ο χρόνος γίνεται τόσο απόλυτος που δίνει το χρόνο της και στις λέξεις του τραγουδιού, ή στην πνοή την ίδια με αραβουργήματα του αέρα πάνω μας,
τι στο διάλο πάω και γράφω,
΄στην ποίηση η γλώσσα πάντα είχε προσωδία τόσο επαναστατική που στ' αρχαία χρόνια η προσωδία έσπαγε τις λέξεις κι αύξανε το χρόνο της μουσικής μέσα στην ποίηση, είτε στη δική μας άκαφτη γλώσσα, πιο ψηλή από κυπαρίσσι σ' ένα πεδινό τοπίο, είτε σε άλλες... όπως τα ιταλικά, τα αραβικά... γλώσσες συνυφασμένες με μουσική...
τα δύο λάμβδα λοιπόν που τα προσπερνάμε έτσι στο τσάμπα το δικό μας, πώς ζούσαν τότε που το καλό δεν ήταν το ακατονόμαστο ηθικό, δηλαδή το διαχειριζόμενο ως αποδεκτό μέσα στην κοινωνία, αλλά τότε που το καλό ήταν το ωραίο...
το κάλλος και το καλό ήταν δηλαδή δυο πολύ κοντινές ουσίες
μια ριζικά ίδια πραγματικότητα
να αυτό το λίγο θέλω να πω τόση είμαι άντε πια, μάζεψε και μερικά ρο του έρωτα, χάρισέ τα χάρισέ τα μαζί με τα λάμδα στο σώμα σου ολόκληρο
έχεις την καλημέρα μου


έψιλον
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό ziller » Δευτ Δεκ 13, 2004 5:05 pm

πόθοι βγαλμένοι με φονικούς χαρτοκόπτες από ψυχές σωμάτων εξαντλημένων με νύχια σχίζουν τα υγρά σύννεφα και γεννούν βροχές,νοητικών παροξυσμών και αγνού θυμού.και αν ξεμαθαν οι πρωτόκλητοι το κάλλος-σα λωτοφάγοι επιρρεπείς στη φιλαυτία-και σαν σβηστοί ορίζοντες δεν ντράπηκαν την τυπική του κόσμου τάξη να ασφαλίσουν,απ΄τα βροχόνερα κανείς δε θα γλυτώσει(μαλλον..)

ομορφιά?
δεν έχω ιδέα τι πάει να πει
ομορφιά?(=αλήθεια?)ακόμα χειρότερα(η καλύτερα?)
ziller
new member
 
Δημοσιεύσεις: 16
Εγγραφή: Παρ Δεκ 03, 2004 6:52 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Δευτ Δεκ 13, 2004 5:43 pm

Συνήθως λένε ότι, άπαξ και πάψεις να βλέπεις κάτι, το ξεχνάς.

Η αλήθεια είναι, απεναντίας, ότι ξεχνάς εκείνο που βλέπεις διαρκώς μπροστά σου, δηλαδή στο βαθμό που ο πληθωρισμός το οδηγεί στην εξασθένηση, ενώ η ενόχληση που προέρχεται απ' αυτό γίνεται υποσυνείδητη και αόριστη.




Το μάτι έπαψε να τη βλέπει.



Πρέπει να εμπιστευθείς το αφτί.

Αλλά......

Το να ακούς τον βαθύτερο αντίλαλο των πραγμάτων θεωρείται αρρώστια.



Είναι ένας κακός μπελάς που δυσκολεύει αφόρητα στην επανάπαυση.





ΥΓ. Με το σύνθημα «Η ομορφιά ξεκινάει από μέσα», πέντ' έξι κοπέλες του μόντελινγκ, των οποίων το «μέσα», ως περιβάλλον εσωτερικής ζωής, δεν ξεπερνάει σε περιπλοκότητα την επιλογή επώνυμων εσωρούχων, κηρύσσουν εκστρατεία ενημέρωσης κατά της ασχήμιας.

Δεν πιστεύω ότι οι διαφημιστές είναι βλάκες.

Μπορείς μάλλον να ακούσεις σ' αυτό το σύνθημα την τρομακτική ευκολία με την οποία το μαύρο γίνεται άσπρο για να περάσει απαρατήρητο.

Είναι τόσο φανερό ότι ειδικά αυτές που επικαλούνται την εσωτερική ζωή είναι εσωτερικά άψυχες, ώστε ο συνειδητός νους έρχεται κάθετα αντιμέτωπος με μιαν αντίφαση πελωρίων διαστάσεων, γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την παραγραφή της.



Εκείνο λοιπόν που ακούς, όταν ακούς σε βάθος, είναι ο λόγος μιας παράδοξης φιλαλήθειας σαν αυτή του παιδιού ή του τρελού, απ' τους οποίους, καθώς λένε, μαθαίνεις εκείνο που οι άλλοι δεν ομολογούν.


Η πρωτοτυπία είναι ότι, στην περίπτωση που εξετάζουμε, δηλαδή αυτήν της σημερινής μας κατάστασης, δεν έχουμε να κάνουμε με το παιδί ή τον τρελό που είναι εκτάκτως φορείς της αλήθειας, αλλά με μια μοντέρνα αλήθεια που είναι η ίδια τέτοια, από τη φύση της: παιδική και τρελή.

Εντούτοις, πρέπει να την ακούσουμε.




























Πέτα τα γουόκμαν στα σκουπίδια.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό smarties » Δευτ Δεκ 13, 2004 5:55 pm

atomant έγραψε:Συνήθως λένε ότι, άπαξ και πάψεις να βλέπεις κάτι, το ξεχνάς.

Η αλήθεια είναι, απεναντίας, ότι ξεχνάς εκείνο που βλέπεις διαρκώς μπροστά σου, δηλαδή στο βαθμό που ο πληθωρισμός το οδηγεί στην εξασθένηση, ενώ η ενόχληση που προέρχεται απ' αυτό γίνεται υποσυνείδητη και αόριστη.




Το μάτι έπαψε να τη βλέπει.



Πρέπει να εμπιστευθείς το αφτί.

Αλλά......

Το να ακούς τον βαθύτερο αντίλαλο των πραγμάτων θεωρείται αρρώστια.



Είναι ένας κακός μπελάς που δυσκολεύει αφόρητα στην επανάπαυση.





ΥΓ. Με το σύνθημα «Η ομορφιά ξεκινάει από μέσα», πέντ' έξι κοπέλες του μόντελινγκ, των οποίων το «μέσα», ως περιβάλλον εσωτερικής ζωής, δεν ξεπερνάει σε περιπλοκότητα την επιλογή επώνυμων εσωρούχων, κηρύσσουν εκστρατεία ενημέρωσης κατά της ασχήμιας.

Δεν πιστεύω ότι οι διαφημιστές είναι βλάκες.

Μπορείς μάλλον να ακούσεις σ' αυτό το σύνθημα την τρομακτική ευκολία με την οποία το μαύρο γίνεται άσπρο για να περάσει απαρατήρητο.

Είναι τόσο φανερό ότι ειδικά αυτές που επικαλούνται την εσωτερική ζωή είναι εσωτερικά άψυχες, ώστε ο συνειδητός νους έρχεται κάθετα αντιμέτωπος με μιαν αντίφαση πελωρίων διαστάσεων, γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα την παραγραφή της.



Εκείνο λοιπόν που ακούς, όταν ακούς σε βάθος, είναι ο λόγος μιας παράδοξης φιλαλήθειας σαν αυτή του παιδιού ή του τρελού, απ' τους οποίους, καθώς λένε, μαθαίνεις εκείνο που οι άλλοι δεν ομολογούν.


Η πρωτοτυπία είναι ότι, στην περίπτωση που εξετάζουμε, δηλαδή αυτήν της σημερινής μας κατάστασης, δεν έχουμε να κάνουμε με το παιδί ή τον τρελό που είναι εκτάκτως φορείς της αλήθειας, αλλά με μια μοντέρνα αλήθεια που είναι η ίδια τέτοια, από τη φύση της: παιδική και τρελή.

Εντούτοις, πρέπει να την ακούσουμε.




























Πέτα τα γουόκμαν στα σκουπίδια.
η αγάπη ίσως ξέρει πού είναι το μαγικό κλειδί.
Άβαταρ μέλους
smarties
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 434
Εγγραφή: Τετ Σεπ 15, 2004 9:09 pm
Τοποθεσία: mesa sth guala mazi me to xrusopsaro

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy666 » Δευτ Δεκ 13, 2004 10:22 pm

"η ομορφια ξεκιναει απο μεσα"

Εικόνα

σαφως!
wpleftyboy666
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Δεκ 15, 2004 2:30 pm

μπορεί να ξεκινάει, αλλά η ομορφιά φαίνει. φαίνεται. βγαίνει δηλαδή. όταν υπάρχει, οδηγείται από μόνη της ή κάπως αλλιώς προς τα έξω. σωπαίνοντας ακόμα κι αν τραγουδάει και φωνάζει, αλλά μ' έναν τρόπο τόσο δικό της που είναι σιωπή για τους άλλους.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Ιαν 08, 2005 9:24 am

η ομορφιά

χτες πήγα στην ανηψιά μου τη γιάννα
μαζί με τα παιδιά μου, που δεν την ξέρουν και πολύ, γιατί με συγγενείς δεν έχω πολλά πάρεδώσε, αλλά αγάπη υπάρχει
τα πήρα και πήγαμε γιατί υπήρχε λόγος πέραν του 'γιόρταζε'. αν ο πατέρας έτρωγε πολύ ξύλο μικρός και τώρα το βγάζει με λουρίδα τρομερή στα 13χρονα παιδιά του, δεν είναι πολύ σοβαρός λόγος; νόμιζα πως είναι.
ήλπιζα πως ο πατέρας που την είχε κοπανήσει από το σπίτι, θα είχε βρει κάποια γκόμενα και το σπίτι θα είχε ησυχάσει από δαύτον μια και καλή. φευ όμως, ο τρομερός πατέρας, μετά από 14η άδεια στο πουθενά, είχε γυρίσει και ήταν εκεί.
η ατμόσφαιρα ανάμεσα στο ζευγάρι, ε, όσοι είμαστε ενήλικες, την παίρνουμε πρέφα χωρίς περιγραφές: η ενοχή και η σκληράδα να αλληλοτροφοδοτούνται στον πατέρα, η ανικανοποίητη εκδίκηση και η πασιφανής στυφίλα να φαίνεται ακόμη και στα πολλά αστεία της νοικοκυράς μητέρας, και στις συζητήσεις των δυο παιδιών να αναγνωρίζεις εύκολα το μένος εναντίον του πατέρα.
φρίκη.
αλλά όχι μόνο.
η γιάννα ήταν πιο όμορφη από ποτέ.
σίγουρα πιο όμορφη από τότε που είχε έρθει σπίτι μας με τη μάνα της όταν αυτός την είχε κοπανήσει.
εν τω μεταξύ, όποιος έμπαινε, φίλοι, κουμπάροι, ελάχιστοι συγενείς, αρχίζανε τα υπονοούμενα για 'αλληλουποχωρήσεις' και άλλες συναφείς μαλακίες, που έφερναν στην ίδια άκαμπτη αμυνόμενη θέση τον τύπο με τη λουρίδα και το χοντρό πρόβλημα.
τον έβλεπα κι έβγαζα φωτιές κι εγώ.
θα ήθελα να μην τον βλέπω, να μην είναι εκεί, να τους έχει αφήσει μια για πάντα, γιατί την ιστορία την ξέρω χρόνια.
όμως ήταν εκεί, και μου απηύθυνε το λόγο.
:twisted:
φάγαμε όλοι μαζί, και με το τρόπο τον σκωπτικό και ντιρέκτ, του ζήτησα να πει κάτι καλό για τη μαγειρική της γυναίκας του. δε μίλησε, κι εγώ τον κάλυψα, θαυμάζοντας την σκληρότητά του 'δεν ενδίδεις πάντως, που τόση ώρα όλοι σου λέμε 'κάνε ένα κομπλιμέντο ρε, τίποτε εσύ'... φύγαμε σχετικά βιαστικά όταν χτύπησε το κινητό μου και μας περίμεναν κάτω για να μας πάνε σπίτι μας, προς απελευθέρωση των παιδιών
ένιωθα απέναντι σ' αυτόν τον τύπο που συχαινόμουνα, ότι όλα τα βλέματα, επικριτικά εναντίον του, ήταν ένα πολύ μεγάλο φορτίο...
πού να κουνηθεί έτσι...
σκεφτομαι πως μέλλον δε θα μπορέσει ποτέ να κουνηθεί...
σκέφτομαι τη γιάννα και το γιο του,
μακάρι οι γονείς τους να χώριζαν, θα ήταν πιστεύω καλύτερα.
κι η ξαδέλφη μου, που η ζωή της είναι κομμάτια, ανάμεσα στα πήγαιν' έλα του τύπου και τις φωνές των παιδιών, και την ανικανότητά της να πάρει αποφάσεις, ή να δει τι της γίνεται...
όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε, ο τύπος ήρθε κοντά
είδα στα μάτια του κάτι που άφησε έτσι, εκείνη την ώρα, να βγει, σαν να έλεγε: ΔΕΣ.
τι κουβάλαγε κι αυτός ο ίδιος εκεί μέσα. ενοχή και πόνος εις την νιοστή.
κι η ξαδέλφη μου τότε για μια στιγμή, στο ευχαριστώ, ζεστασιά χωρίς τ' άλλα
πω πω
τι ήταν αυτό
γιατί τα'γραψα εδώ
γιατί η ομορφιά έχει σχέση μ' αυτά;
μάλλον όχι
όμως, ίσως
μειρκές φορές η ομορφιά είναι εκτυφλωτική.
δηλαδή 'τα της νυκτερίδος όμματα', που λεγε κείνος ο αρίστος ο αρχαίος, δεν μπορούν να δουν το φέγγος το μεθ' ημέραν, καθάπερ δια της γνώσεως νήφει μεν ο συνετός, μεθύσκεται δε ο ασύνετος, που λεγε κείνος ο άλλος ο παππούς, πολύ αργότερα, κάνοντας τον μεταφραστή απ' αλλού...
γνώση και ομορφιά εξηγούν το κάλλος;
ή μήπως το ρήμα εξ-ηγώ είναι παρ-εξηγημένο, βλακείες μπορεί ενδεχομένως να λέω,
όμως,
μήπως,
μέτρο της ομορφιάς για τα έξω και για τα μέσα είναι κάτι που να μοιάζει με την κατανόηση;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό escobar » Πέμ Απρ 06, 2006 12:22 pm

εσυ είσαι εκτυφλωτική
σκοτεινή πολυγραφούσα ε...
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Απρ 18, 2006 10:27 pm

άρα,
μήπως,
η ομορφιά είναι η απλότητα;
η απέριττη γύμνια;
η αλήθεια τελικά.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron