φιλοσοφία

Ευθανασία

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Δημοσίευσηαπό Βαβυλώνιος » Πέμ Μαρ 24, 2005 6:37 am

Τότε το πρόβλημα δεν είναι η ευθανασία έψιλον. Είναι το τι πιστεύουμε ότι είναι καλό και τι όχι. Πιστεύουμε ότι είναι καλό να παρέχουμε ιατρική βοήθεια σε κάποιον που είναι 15 χρόνια σε κώμα. Η ευθανασία είναι άσχετη. Δεν θα υπήρχε τέτοιο ζήτημα, αν κάναμε πράγματι το σωστό.

Δυστυχώς δεν υπάρχει "ου διασωληνώσεις", αλλά η ιατρική πιστεύει ότι έχει θεϊκές ιδιότητες. Όπως και η βιολογία. Και άλλοι τομείς της σύγχρονης, πρωτόγονης, επιστήμης. Άρα θα πρέπει να ψάξουμε στα υπόλοιπα "ου".
Άβαταρ μέλους
Βαβυλώνιος
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 10:54 pm
Τοποθεσία: Βαβυλώνα

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μαρ 25, 2005 9:01 am

τελικά αυτός ο πύργος της βαβέλ, έτσι όπως τον έχουμε φτιάξει...
όσο ανεβαίνεις στενεύει. στο τέλος ή σταματάει, ή πέφτεις κι αυτός συνεχίζει με άλλους και άλλες καμπύλες, ή είσαι στην κατάλληλη στιγμή να βγάλεις φτερά. μα και τα φτερά λιώνουν στον ήλιο, γνωστός κι αυτος ο μύθος που δεν είναι μύθος. (΄... :wink: είναι θρύλος).
η ευθανασία έχει να κάνει και με την δεοντολογία
δεν ξέρω αν το έχω γράψει πουθενά
πριν πολλά πολλά χρόνια, συζήτησα το εξής: ήταν έγγυος 6 μηνών περίπου, και διαπιστώθηκε ότι το έμβρυο είχε μια πολύ σοβαρή καρδιοπάθεια και δε θα επιβίωνε αν έβγαινε στον κόσμο. της είπαν να κάνει έκτρωση. επιστημονικά και μάλιστα στην περίπτωσή της το είπαν 'διακοπή κυήσεως'. στην πράξη όμως αυτή η διακοπή κυήσεως σήμαινε: βγάζεις ένα πρόωρο μωρό έξω για να το οδηγήσεις πιο γρήγορα στο θάνατο.
η σκέψη της μάνας του ήταν: θα το βγάλω ζωντανό και τι θα το κάνω;
η σκέψη και η συζήτηση ήταν: ένας άρρωστος, έχει ανάγκη στοργής και ανθρώπινης συμπαράστασης; ένα άρρωστο έμβρυο έχει ανάγκη αγάπης ή δεν έχει; έχει ανάγκη συμπόρευσης ή δεν έχει; ή έχουμε ανάγκη συμπόρευσης μόνο εμείς οι επιζώντες, ό,τι κι αν έχουμε κάνει;
ας γνωρίσει αγκαλιά, που φυσικά είναι δική του. αν πεθάνει μετά, δε θα έχει πεθάνει σκοτωμένο και μόνο. ξέρετε τι είναι η μοναξιά του θανάτου;
δεν ξέρω αν ξέρω τελικώς, μα νομίζω πως ξέρω και φρίττω (προσωπικά τόση είμαι, να νομίζω ότι ξέρω, και να φοβάμαι μια στιγμή που τελικώς μάλλον δεν έζησα, βρέθηκα όμως πολύ-πολύ κοντά). εγώ ζήταγα τότε να μου βαστάνε το χέρι, μέσα στο λήθαργο. εγώ το νικ, το όνομα, που έχω κάνει στη ζωή μου διάφορα, και καμαρώνω και ντρέπομαι για μένα.
αυτό το παιδάκι δεν θα είχε δικαίωμα κάποιος να στέκεται κοντά του; εγώ η να μην πω τι, έχω δικαίωμα, κι αυτό όχι; επειδή είναι πιο μικρό;
η γυναίκα αποφάσισε φυσιλογική εξέλιξη, τοκετός την ώρα που θα ερχόταν μόνος του. το παιδάκι γεννήθηκε. οι γυναικολόγοι που ήξεραν την ιστορία το άφησαν εκτός θερμοκοιτίδας και δεν κάλεσαν παιδίατρο. ένας παιδίατρος φίλος που τον κάλεσαν τους είπε την αλήθεια. έξω από τη θερμοκοιτίδα θα πέθαινε σε λιγάκι. πώς να γίνει αυτό; πώς να μπορέσεις; ήρθε η θερμοκοιτίδα. η δοκιμασία βάστηξε 15 μέρες. μια αγάπη πολύ πονεμένη για όλους. το μωράκι πέθανε 16 ημερών. οι γονείς είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν. πέρασαν έλα λούκι τρομερό. όμως το παιδάκι ευτυχώς έφυγε με σεβασμό κι αγάπη. αυτά τα συναισθήματα δεν απευθύνονται ποτέ σε δεύτερο πρόσωπο. είναι μοίρα, είναι μοιρασιές, δεν γίνεται αλλιώς. δεν ξέρω τι μ' έπιασε και το'γραψα. με προκάλεσε το 'ου' του βαβυλώνιου.
είτε είσσαι χριστιανός είτε δεν είσαι, σίγουρο είναι πως οι νόμοι σου δεν μπορούν να είναι τα 'ου'.
κατάλαβες φίλε μου!!!
κοίτα ρε ποιος μιλάει για ού, που μας έχει φλομώσει στα όχι στη βία να πούμε... :wink:
θέμα σκέψης, ξέρω γω...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μαρ 25, 2005 9:07 am

Βαβυλώνιος έγραψε:Τότε το πρόβλημα δεν είναι η ευθανασία έψιλον. Είναι το τι πιστεύουμε ότι είναι καλό και τι όχι. Πιστεύουμε ότι είναι καλό να παρέχουμε ιατρική βοήθεια σε κάποιον που είναι 15 χρόνια σε κώμα. Η ευθανασία είναι άσχετη. Δεν θα υπήρχε τέτοιο ζήτημα, αν κάναμε πράγματι το σωστό.

Δυστυχώς δεν υπάρχει "ου διασωληνώσεις", αλλά η ιατρική πιστεύει ότι έχει θεϊκές ιδιότητες. Όπως και η βιολογία. Και άλλοι τομείς της σύγχρονης, πρωτόγονης, επιστήμης. Άρα θα πρέπει να ψάξουμε στα υπόλοιπα "ου".


καταλαβαίνω βαβυλώνιε τη θέση του συζύγου. πιστεύω πως αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του, όταν ζήτησε να πάψουν την υποστήριξη.
όπως επίσης συμφωνώ μαζί σου για τις πρωτόγονες επιστήμες. έχουμε πολλά μυστήρια στη ζωή μας και η κάθε απάντηση πρέπει ίσως να έχει την ταπείνωση να λέει ότι δεν είναι σωστή και δεν είναι μοναδική. πολλές συγκυρίες όδηγούν σ' αυτό που τέλικώς γίνεται...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τρί Μαρ 29, 2005 10:01 am

Σε όλους τους πολιτισμούς υπάρχει η βάση. Η βάση στην οποία στηρίζονται οι απόψεις ότι μία ενέργεια δεν πρέπει να γίνεται . Η βάση είναι πρωτόγονη. Από τον καιρό που ο άνθρωπος ζούσε στα σπήλαια, ήξερε ότι ήταν κακό να σκοτώνει.
Αυτά τα ''ου'', όσο ηλίθια κι αν ακούγονται, είναι μέρος αυτής της βάσης. Και σαν απόδειξη της μεγαλοφυΐας των ''ου'', είναι ότι ποτέ δεν κατάφερε κανένας μέσος άνθρωπος να τα τηρήσει. Κι ας φαίνονται ηλίθια.

15 μέρες "αγάπης" στην θερμοκοιτίδα, όχι δεν είχε δικαίωμα να το κάνει το ζευγάρι. Δεν πρέπει να βασανίζεις έναν άνθρωπο που θεωρείται καμένο χαρτί. Τον αφήνεις να πεθάνει αξιοπρεπώς. Κι αυτό δεν είναι ευθανασία, είναι φυσική εξέλιξη. Ευθανασία θέλουν αυτοί που βασανίζουν ανθρώπους, για να το παίξουν θεοί στην θέση του Θεού. Είναι πιο βάρβαρη η θερμοκοιτίδα από τον θάνατο που έρχεται γρήγορα και με έλεος. Να πεθαίνεις 16 μέρες είναι άτιμο και κανείς δεν αξίζει τέτοια τύχη. Αυτός που το κάνει αυτό είναι ο ίδιος βάρβαρος.

Τα περί μοναξιάς του θανάτου δεν θα τα σχολιάσω, γιατί κανένας πεθαμένος δεν μας έδωσε ακόμα τα απομνημονεύματά του. Δηλαδή μπορεί να είναι και καλός ο θάνατος. Τα περί μοναξιάς του θανάτου τα λένε οι ποιητές, αλλά να με συγχωρείτε εγώ δεν πιστεύω τίποτα.

Το παιδάκι δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα όταν πέθανε στις 16 μέρες, όπως δεν θα καταλάβαινε και τίποτα αν πέθαινε στις 2 ώρες. Ούτε αγάπη ένιωσε, ούτε στοργή, ούτε τίποτα. Αυτά για να σε προσγειώνω άτιμη ποιήτρια. Το ότι κάνανε ότι κάνανε, τις θεωρώ πράξεις των γονιών για τον εαυτό τους περισσότερο κι όχι για το παιδάκι. Για το τι ψυχή θα παραδώσουν αυτοί, γιατί το παιδάκι την είχε σίγουρη την δική του.

Επειδή εγώ λέω να μείνω άλλα 10.000 χρονάκια, όταν πάτε στον αγύριστο να μου πείτε αν νιώθατε μοναξιά, αγάπη, τσαντίλα, ηδονή, λαχτάρα, στεναχώρια, χαρά κλπ. Είμαι περίεργος να μάθω. Μόνο μη βρυκολακιάσεις epsilon, για να μην αναγκαστώ να σε παλουκώσω. Δεν πιάνεται για αμαρτία να σκοτώνεις πεθαμένους :P
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό alxhmisths » Κυρ Οκτ 16, 2005 5:28 pm

Είμαι υπέρ της ευθανασίας γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στην ζωή για την ζωή αλλά αλίμονο αν αυτό το δικαίωμα μας το μετέτρεπαν σε υποχρέωση..τότε η ζωή θα έχανε το πραγματικό της νόημα..
Άβαταρ μέλους
alxhmisths
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 70
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:51 am
Τοποθεσία: always-somewhere

Ξέρω και 'γω;

Δημοσίευσηαπό onMYnerves » Κυρ Οκτ 30, 2005 2:44 pm

Από τότε που έμαθα τι είναι ευθανασία πάντα αυτή την απορία είχα. :(
onMYnerves
onMYnerves
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 29, 2005 8:22 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Τρί Μαρ 14, 2006 2:44 am

Ευ-θανασία. Τι να σημαίνει άραγε? Έναν καλό τρόπο για να πεθάνεις ή έναν καλό τρόπο για να θανατώνεις? Και στις δύο περιπτώσεις είναι ένα θέμα που δεν μπορεί να συζητηθεί εφόσον το ευ- δηλ το καλό εξαρτάται από την ηθική και τα δεδομένα της κάθε εποχής. Οπότε το μόνο που μένει προς συζήτηση είναι το δεύτερο συνθετικό. –θανασία, μπα....., δεν μ’ αρέσει. Φόνος - θανάτωση. Αυτό είναι!
Η θανάτωση είναι ανεξάρτητη από την ηθική της κάθε εποχής. Αλλά για ποιο λόγο την ζητάνε? Και από ποιόν? Απ’ τους γιατρούς. Γιατί δεν την κάνουν οι ίδιοι? Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει κάποιον να κάνει μια θεραπεία αν ο ίδιος ή οι κηδεμόνες του δεν θέλουν. Μπλέχτηκα. Ας ανοίξω το λεξικό.... Ευθανασία = πρόκληση θανάτου με ανώδυνο τρόπο. Μπα? Υπάρχει ανώδυνος τρόπος για να πεθάνει κανείς? Α! Κατάλαβα. Ανώδυνο γι’ αυτόν που την κάνει όχι γι’ αυτόν που την δέχεται. Και γιατί ζητάνε να την κάνουν οι γιατροί? Μα για να είναι εντελώς ανώδυνο γι’ αυτούς. Ή από δειλία? Μάλλον το δεύτερο.
Και πότε λέει πρέπει να θανατώνεται κάποιος? -Όταν έχει μια ανίατη ασθένεια. Μα τότε πρέπει να θανατωθεί το 70% του πληθυσμού αν βάλεις μέσα στις ανίατες ασθένειες τον καρκίνο, το AIDS, τις αναπηρίες (νοητικές και κινητικές), τα νευροψυχικά νοσήματα,.......... Αλλά βέβαια και ο όρος «ασθένεια» εξαρτάται από την ηθική και τα δεδομένα της κάθε εποχής. Οπότε ούτε αυτό το ενδεχόμενο θανάτωσης μπορεί να συζητηθεί.
ʼλλος λόγος που πρέπει να θανατώνεται κάποιος? –Όταν χρειάζεται υποστηρικτικά μέσα για να ζήσει. Δηλ όταν χρειάζεται μονάδα εντατικής θεραπείας, να μην του παρέχεται.(Πρέπει να το ακούσει ο Υπουργός Οικονομικών, χαρές που θα κάνει!) Αυτό όμως δεν λέγεται θανάτωση, αλλά άρνηση παροχής βοήθειας. Ε και? Ο πρώτος που θα αφήσουμε αβοήθητο θα είναι? Εδώ η μισή Αφρική πεθαίνει αβοήθητη από AIDS και η άλλη μισή πεθαίνει αβοήθητη από την πείνα. Καλά ντε! Δεν είπαμε και όλους όσους χρειάζονται εντατική να τους αφήνουμε αβοήθητους, να βοηθάμε αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αλλά η διαβάθμιση της «ανάγκης» εξαρτάται από την ηθική και τα δεδομένα της κάθε εποχής. Οπότε ούτε και αυτό μπορεί να συζητηθεί.
Γι’ αυτόν τον λόγο έχει φροντίσει η κοινωνική λογική και έχει αντικαταστήσει την φράση «αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη» η οποία είναι αμφισβητήσιμη , με την φράση: «αυτούς που έχουν μεγαλύτερο πλούτο». Και αυτό γιατί ο πλούτος είναι ένας όρος που δεν αλλάζει ανάλογα με την ηθική και τα δεδομένα της κάθε εποχής. Οπότε οι εντατικές μονάδες έχουν βρει την λύση. Ρυθμιστικός παράγοντας παροχής βοήθειας είναι μια σταθερή διαχρονική κοινωνική αξία, η κατοχή πλούτου.
ʼλλος λόγος θανάτωσης? - Όταν κάποιος δεν κατανοεί το περιβάλλον του. Και πως κατανοούμε ότι κάποιος δεν κατανοεί το περιβάλλον του? Όποτε πρέπει να αλλάξει ο λόγος. –Όταν δεν κατανοούμε αν κάποιος κατανοεί το περιβάλλον του. Αυτός μάλιστα, είναι ένας πολύ καλός λόγος! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα μείνει μόνο ένας άνθρωπος πάνω στην γη, κι αυτόν τον τελευταίο τον κακομοίρη ποιος θα τον θανατώσει?

Υπέρ της «ευθανασίας» είναι ένα ποσοστό, περίπου 20%, του γενικού πληθυσμού, και ένα ποσοστό 0,1% των ανθρώπων που πάσχουν οι ίδιοι ή κηδεμονεύουν ανθρώπους που πάσχουν από χρόνια ανίατα νοσήματα και βρίσκονται σε προθανατιαία φάση. Από αυτήν την στατιστικά σημαντική διαφορά βγαίνει το επιστημονικότατο συμπέρασμα ότι όποιος είναι υπέρ της «ευθανασίας» δεν ασθενεί από χρόνια ανίατα νοσήματα ούτε ο ίδιος ούτε αυτοί που κηδεμονεύει.
Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι «όποιος είναι έξω απ’ την ορχήστρα παίζει πολλές αρμονίες». Όταν δηλ δεν ασθενεί κάποιος είναι υπέρ της «ευθανασίας», αλλά όταν ασθενήσει αλλάζει αμέσως γνώμη. Έχω υπόψη μου μερικά τέτοια περιστατικά αλλά βέβαια στην ιατρική δεν χωράει η περιπτωσιολογία.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τρί Μαρ 14, 2006 11:25 am

Αυτό που ξέρω, και το συζητούσαμε κάποτε και με το Κολλητήρι, είναι ότι αν βρεθώ με ανίατη και επώδυνη ασθένεια (μιλάμε να μη σε πιάνουν οι μορφίνες, να σφαδάζεις στους πόνους, να παραλογίζεσαι, να έχεις παραισθήσεις, να παρακαλάς, να ικετεύεις να σταματήσει το μαρτύριο) αν δεν μπορεί κάποιος να αναλάβει αυτό το θλιβερό ρόλο, να μου επιτρέψουν να το κάνω μόνη μου. Γιατί στο Θεό δεν μπορώ να υπολογίζω... Αυτό μόνο!

ʼρα για μένα ευ-θανασία είναι η επιλογή να τερματίσεις τη ζωή που σου δώθηκε, με ανθρώπινη (ανάλογη του βίου σου) αξιοπρέπεια...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τρί Μαρ 14, 2006 12:08 pm

Τι κολλημένο άτομο που είμαι, ε;

Μόνο το Κολλητηράκι θυμόμουν απ' αυτή τη συζήτηση...

Αλλά, για το λόγου το αληθές:

http://www.e-missos.gr/forum/phpBB2/viewtopic.php?t=1671&postdays=0&postorder=asc&start=0



















































Εσύ φιλ, απ' αυτή τη συζήτηση, χρωστάς ακόμη μια απάντηση.... κι εγώ τα ούζα...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Τρί Μαρ 14, 2006 3:51 pm

χαμίνι έγραψε:Αυτό που ξέρω, και το συζητούσαμε κάποτε και με το Κολλητήρι, είναι ότι αν βρεθώ με ανίατη και επώδυνη ασθένεια (μιλάμε να μη σε πιάνουν οι μορφίνες, να σφαδάζεις στους πόνους, να παραλογίζεσαι, να έχεις παραισθήσεις, να παρακαλάς, να ικετεύεις να σταματήσει το μαρτύριο) αν δεν μπορεί κάποιος να αναλάβει αυτό το θλιβερό ρόλο, να μου επιτρέψουν να το κάνω μόνη μου. Γιατί στο Θεό δεν μπορώ να υπολογίζω... Αυτό μόνο!

ʼρα για μένα ευ-θανασία είναι η επιλογή να τερματίσεις τη ζωή που σου δώθηκε, με ανθρώπινη (ανάλογη του βίου σου) αξιοπρέπεια...



Χαμογελώ αγαπητό χαμίνι (τι χαμόγελο δηλ κλαυσίγελος είναι) διότι προφανώς δεν γνωρίζεις. Ότι ο πόνος και η ελλάτωση της ποιότητας ζωής σε τέτοιες καταστάσεις δεν προέρχεται από τον Θεό ή την φύση (όπως θέλεις πες το) αλλά από την εμπλοκή του ανθρώπινου παράγοντα. Αν αφήσεις τις περισσότερες ασθένειες να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο, δεν υπάρχει σχεδόν κανενας πόνος. Πόνος υπάρχει στα μη θανατηφόρα νοσήματα.

Όσο για την εθελούσια έξοδο από την ζωή που αναφέρεις.... άστο καλύτερα. Θα μπορούσα να γράφω μια ζωή για παρόμοια περιστατικά. Όταν ζεις μέσα σε τέτοιες καταστάσεις καταλαβαίνεις και την μηδαμινότητα της ανθρώπινης φύσης.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron