φιλοσοφία

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο.... ΘΕΟΣ;

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Δημοσίευσηαπό Maurice25 » Κυρ Σεπ 04, 2005 9:44 pm

Λέφτυ,

βγάλε αυτό το σιχαμερό πράμα που έχεις σαν αβατάρ και που σκιάζομαι όταν το βλέπω και θα την βρεις!
Με δίκοπους τους στίχους σου
χαράκωσα την ψυχή μου
Με δίκοπα φιλήματα
μάτωσα τη ζωή
Μέσα στ' αφόρητα ποιήματα
κρύφτηκα της ερήμου
κι αποχαιρέτησα τη γη.
Άβαταρ μέλους
Maurice25
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 39
Εγγραφή: Τρί Ιούλ 26, 2005 1:38 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Δευτ Σεπ 05, 2005 10:14 pm

ααααα! μωρις πρεπει να με δεχτεις οπως ειμαι ...με το ανθρωπινο συκωτι στο στομα ! αυτη θα ειναι μια αληθινη αγαπη!

(το διαβασες το στορυ με τον bub ε?)
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό Maurice25 » Πέμ Σεπ 08, 2005 10:46 pm

Ε, όχι δα.
Με δίκοπους τους στίχους σου
χαράκωσα την ψυχή μου
Με δίκοπα φιλήματα
μάτωσα τη ζωή
Μέσα στ' αφόρητα ποιήματα
κρύφτηκα της ερήμου
κι αποχαιρέτησα τη γη.
Άβαταρ μέλους
Maurice25
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 39
Εγγραφή: Τρί Ιούλ 26, 2005 1:38 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Παρ Σεπ 16, 2005 1:44 pm

Τί είναι ο θεός ?
.........................

Είναι ενας τύπος πολυ τσαντίλας.

Τα παίρνει ευκολα στο κρανιο με εμας τους ανθρώπους
και τότε αρχίζει τα μπινελίκια και δεν καταλαβαίνει χριστό..
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι τυχεροί όσοι δεν βρίσκονται στο δρόμο του.






Πάντως σήμερα για κάποιο λόγο ήταν στις καλές του, ή μπορεί και να ήταν στις καλές του μόνο μαζί μου....








ΤΕΛΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Σάβ Σεπ 17, 2005 2:00 am

Ενδιαφέρον άσχετη.

Ανθρωποκεντρικό, για να μην πω προσωποκεντρικό σύστημα όσον αφορά τη θρησκεία
Ο θεός υπάρχει μόνο και μόνο για να περιστρέφεται η ύπαρξη του γύρω απο την ανθρώπινη ζωή.

Αν και έχω περάσει στην μεριά του αθεισμού εδώ και καιρό (οχι του αγνωστικισμού που θρησκευτικώς και εβραικώς παντρεύει "τα καλα και συμφέροντα" της ανάγκης για μεταθέσεις και ορθολογισμού )
μου ξεμένει μόνο μια απορία που μόνο ένας ένθεος μπορεί να μου απαντήσει:

ας κάνουμε την παραδοχή ότι υπάρχει θεός..
πως θα αντιδρούσαν οι ένθεοι εαν αποδεικνυόταν ότι ο θεός αυτός έχει παντελώς χεσμένο το ανθρώπινο είδος και την τύχη του;; (αδιάφορος θεός)

υπάρχει και η παραλλαγή του θεού -ερευνητή με πειραματόζωο τον ανθρωπο-γαιοσκώληκα...αλλά και πάλι πέφτουμε στη λούμπα του ανθρωποκεντρισμού..
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Σεπ 17, 2005 5:51 am

skiaxtro έγραψε:ας κάνουμε την παραδοχή ότι υπάρχει θεός..
πως θα αντιδρούσαν οι ένθεοι εαν αποδεικνυόταν ότι ο θεός αυτός έχει παντελώς χεσμένο το ανθρώπινο είδος και την τύχη του;; (αδιάφορος θεός)

υπάρχει και η παραλλαγή του θεού -ερευνητή με πειραματόζωο τον ανθρωπο-γαιοσκώληκα...αλλά και πάλι πέφτουμε στη λούμπα του ανθρωποκεντρισμού..


skiaxtraki καλημέρα
άθεος : αυτός που δεν αποδέχεται την έννοια του θεού. αυτό είναι; νομίζω ναι.
εγώ ας πούμε δεν νομίζω πως ανήκω σ' αυτήν την κατηγορία (συνεπώς είμαι καλό παιδί και θα πάω ατον παράδεισο!, έτσι δεν είναι; -απάντα! :? )
όμως ανατρίχιασα όταν διάβασα την λέξη που υποτίθεται ότι είναι η αντίθετη του 'άθεος': 'ένθεος'. ναι, ανατρίχιασα, γιατί τέλος πάντων, σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου, ένιωσα πως ενώ Τον ήθελα κοντά μου, εγώ είχα φύγει μακριά Του... εν μέρει θυμάσαι πότε.
μα κι αυτό που γράφω εγώ τώρα, όπως κι αυτό που γράφεις εσύ, για τον θεό αδιάφορο ή ερευνητή, είναι τελείως ανθρωπομορφικές καταστάσεις.
για να φτάσεις στο θεό, πρέπει να υπερβείς (το δεύτερο πρόσωπο είναι γενικότροπο, αφορά και εσένα και εμένα) τα εσκαμμένα όχι μόνο της λογικής (που είναι κάθε φορά το πείραμα της πραγματικότητας), αλλά και τα εσκαμμένα της λεγόμενης ηθικής (τουλάχιστον ο θεός στο ευαγγέλιο αποκαλύπτεται με θεολογικούς όρους στην πόρνη, -σαμαρείτιδα-, στον διαπλεκόμενο τελώνη, στον ταπεινό και τυφλό ή στον γνώστη της παιδείας χωρίς διάκριση) και τα εσκαμμένα της ίδιας της έννοιας 'ζωή-θάνατος'.
η ιδέα 'ο θεός τιμωρεί ή ανταποδίδει' είναι ανθρώπινη και πατερναλιστική. η ιδέα ο θεός αγαπά, είναι πατρική, δες παραβολή ασώτου, το θεό να χαίρεται το ίδιο, αλλά με ισχυρότερη έκφραση γι' αυτόν που πρώτα τον απορρίπτει και μετά τον πλησιάζει.
τελικά για να γίνεις ένθεος όπως λες, χρειάζεται αγάπη και όχι απλώς πίστη. φωτιά που καίει και όχι εγκεφαλική πάγια τακτική λογικής 'πιστεύω στο θεό - δεν πιστεύω στο θεό'. που λέει κι ο γιώργος :wink: 'λόγια για λόγια κι άλλα λόγια, αγάπη πού' ναι η εκκλησιά σου, βαρέθηκα πια τα μετόχια'
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Σεπ 17, 2005 10:36 am

Ο Θεός είναι οι προαιώνιοι νόμοι που επαληθεύονται στη ζωή.


:roll:
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Σάβ Σεπ 17, 2005 2:32 pm

.....κυρία Ε μου μπήκαμε σε βαθιά νερά μιας και έξυπνα αποπροσανατόλισες την κουβέντα προς φύση του θεού ενω εγω απλά ρώτησα απο την πλευρά του ένθεου (η λέξη "θρησκευόμενος" μου φάνηκε πιο στυφή) που αντιμετωπίζει έτσι ακριβώς -ανθρωπόμορφη- την υπέρτατη γι αυτόν δύναμη.Δεν ρώτησα Ντιάνα "τι είναι Θεός" ρώτησα πως απο την ανθρώπινη βαση βλέπουμε το θεό και αν άλλαζαν τα δεδομένα ο τρόπος που θα αντικρυζε κάποιος ενθεος το θεό θα άλλαζε;;

Μην ξεχνάμε ότι ολόκληρη η χριστιανική φιλοσοφία εχει στηθεί με ενα τρόπο που ο θεός να σκιαγραφείται με ανθρώπινα χαρακτηριστικά για λόγους οικειότητας,για λόγους εύκολης προσέγγισης του.
Θα προτιμούσα να αναφέρει κανείς (το οποίο ειναι επιχείρημα της μοδός) οτι η σχέση με το θεό είναι απορροια προσωπικής εμπειρίας,ότι είναι θέμα βιώματος παρά το ότι η προσεγγιση του θεου ειναι ζήτημα αγάπης.

Μιας και
όταν εξέπεσε ο θεός στις συνειδήσεις κάποιων ,εξέπεσε και η έννοια της αγάπης κυρία Εψιλον μου.Η μάλλον δε γνωρίζω ποιου η αξία πήρε πρώτη πτωτική τάση μα σίγουρα ήταν αποτέλεσμα μιας όχι λογικής μα συναισθηματικής διαδικασίας που καμμια σχέση δεν είχε με την απουσία ώφελους απο τη μεριά μιας υπέρτατης δύναμης (Τον ήθελα αλλά δεν ήταν εκεί).

Είμαστε εγωιστικά,αφόρητα εγωιστικά όντα που συνδυαλεγόμαστε με τον περιβάλλοντα κόσμο μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε το σαρκίο μας και όλες τις ανάγκες και τους φόβους που ντύνει αυτό το σαρκίο.Ακόμα και η πιο μικρή αγαπητική κίνηση δεν πάυει να έχει ως κινητηρια δύναμη το προσωπικό ώφελος.
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό fbl » Σάβ Σεπ 17, 2005 4:22 pm

O Fontenelle (ισως καποιοι τον θυμοσαστε ) ειχε πει καποτε σκωπτικα:
η φιλοσοφια προυποθετει δυο πραγματα, περιεργο πνευμα και οραση κακη-για τουτο οι φιλοσοφοι περνουν τη ζωη τους μη πιστευοντας οσα βλεπουν και ψαχνοντας να μαντεψουν οσα δε βλεπουν , ενω το αντιθετο θα ηταν το σωστο:να μην ασχολουνται με οσα δε βλεπουν και να πιστευουν μονο οτι βλεπουν.............




Απο καμμια θρησκεια δε λειπει η μαγικη διαθεση , η πιστη στο μυστηριο και στο θαυμα . Αν η σκεψη του πιστου κινειται ανετα μεσα στις υπερβασεις που δεν προχωρουν εως τις συνεπειες τους , γιατι περιπαιζοντας το νομο της αντιφασης αποληγουν σε παραδοχες που με την αντιθεση τους προς την αφετηρια δε γεννουν καμμια απορια , ειναι γιατι η ψυχη του πιστου
, προς την αγιοτητα στραμμενη , εχει βαθεια διαποτιστει απο το μυστηριο κ το θαυμα.
Ο ανθρωπος της επιστημονικης γνωσης μπορει να αναπτυξει ολη τη δεινοτητα της σοφιας του για να πεισει το πιστο οτι το μυστηριο ειναι παραλογο και το θαυμα απιθανο.. καμια αποδεικτικη δυναμη δεν εχουν τα επιχειρηματα του για το ισχυρο θρησκευτικο φρονημα.
Της επιστημης οι αληθειες ειναι για τον θρησκευτικο ανθρωπο παρα πολυ απλες και περισσοτερο ακομη ξηρες δε μπορουν λοιπον να χωρεσουν
και να ξεδιαλυνουν τα μυστικα του κοσμου κ τις αγωνιες της ζωης.....


Αν ο σοφος ειρωνευεται τον αγιο για τους παραλογισμους του ,
αυτος τον λυπαται και πονει βλεποντας ποσο η σοφια μωραινει τον υπερηφανο ανθρωπο .........................
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό Mythos » Σάβ Σεπ 17, 2005 6:28 pm

fbl έγραψε:Αν ο σοφος ειρωνευεται τον αγιο για τους παραλογισμους του ,
αυτος τον λυπαται και πονει βλεποντας ποσο η σοφια μωραινει τον υπερηφανο ανθρωπο .........................


Υποθετω οτι μιλας απο την σκοπια του παρατηρητη ως τριτου, ισταμενου σε αποσταση "ασφαλειας" απο τον Αγιο και τον Σοφο ετσι ωστε η αντικειμενικοτητα των λεγομενων σου να ειναι εξασφαλισμενη.

Υποθετωντας λοιπον οτι μιλας σαν παρατηρητης, ειλικρινα αναρωτιεμαι πως εισαι σε θεση να γνωριζεις και κυριως να καταδηλωνεις και να πιστοποιεις την λυπη και τον πονο που υποτιθεται οτι νοιωθει ο Αγιος ενωπιον της μωριας που εχει επιφερει η σοφια (γνωση; ) του υπερηφανου (αλλαζονα, εννοεις ισως; ) ανθρωπου;

Τι μας εμποδιζει να υποθεσουμε οτι ο αγιος υποκρινεται λυπη, για να μασκαρεψει την χαρα του, μπροστα στην ταπεινωτικη μωρια του σοφου που τολμησε να ειρωνευτει και να χλευασει τους μεταφυσικους παραλογισμους του αγιου;
Το γεγονος οτι ειναι αγιος δεν τον θετει υπερανω πασης υποψιας, γιατι ακομα κι αν η εννοια της αγιοτητας του, την οποια πιθανον και να εχει μεσω μακρας ασκησης ως ενα βαθμο κατακτησει, συνηγορει υπερ της ανυστεροβουλιας του, παραμενει δεσμιος της αξεπεραστης ανθρωπινης υποστασης του που τοσο απο ιδεαλιστικης οσο και απο υλιστικης φιλοσοφικης θεωρησης υποφερει απο ατελεια, καλοδεχουμενη και θεωρουμενη σαν πηγη και αφετηρια της δημιουργικοτητας για τους δευτερους, ενοχικα υπολογης πηγης αμαρτιας και αποστασιοποιησης απο το θειο καταρχην για τους πρωτους. Με αλλα λογια ο Αγιος οντας ανθρωπος, εχει απωλεσει το τεκμηριο της αθωοτητας, εξ ορισμου δεν μπορει εν ζωη να το επικαλειται και η λυπη του οσο βαθεια και ειλικρινης και να δεχτουμε οτι ειναι, διατηρηρει βαθμο ατελειας ασυμβατο με την "κρινουσα αγιοτητα" αλλα κυριως μετριαζει την πνευματικη του οραση του, λιγο η πολυ δεν ενδιαφερει, αρκετα παντως για να μη του επιτρεπεται να "βλεπει" και να κρινει την μωρια του αλλαζονα ανθρωπου, με την απολυτη σιγουρια που διακρινει παντοτε τον θεολογικο λογο.

Μολονοτι βρισκω και τις δυο εκδοχες, την ειρωνια του σοφου και την λυπη του αγιου εντελως υποθετικες, προσωπικα διακρινω, μεσα στην λυπη και στον πονο που επιφυλασσει ο αγιος για τον μωρο ανθρωπο, ακριβως την ιδια εμπαθεια που υποτιθεται οτι αποπνεει η ειρωνια του υπερηφανο σοφου. Θα ελεγα μαλιστα οτι θεωρω την ειρωνια αισθητικα και φιλοσοφικα πιο ενδιαφερουσα και "λυτρωτικη" απο την λυπη και τον πονο.

Το καλλιτερο που θα ειχε να κανει ο αγιος θα ηταν να μειωσει την λυπη του και να αντικαταστησει μερος του πονου του με την σοφια της διορατικοτητας και την ταπεινοφροσυνη της αμφιβολιας οτι τα πραγματα που "βλεπει" μπορει και να μη ειναι ακριβως ετσι.

Να απορριψει δηλαδη την αμαρτωλη και κραυγαζουσα αλλαζονια οτι εφτασε στον θεο ή οτι ανακαλυψε το μοναδικο και σιγουρο μονοπατι που οδηγει σ' αυτον. Μοναχα αρνουμενος διαρκως την υπαρξη του θεου, ο αγιος εχει ελπιδες να προσεγγισει το στοχο του και κυριως να "νικησει" την ευλογη δυσπιστια του σοφου ειτε οτι δεν τελει σε πλανη ειτε οτι δεν εχει αδηλες επιδιωξεις εντελως ασχετες με αυτο που διακηρυσει.
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron