φιλοσοφία

The train

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

The train

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Αύγ 10, 2006 11:07 pm

www.omhroi.gr έγραψε:"Πάλι απόδραση οργανώνεις;" μου είπες αδερφέ, "Πολύ θα ήθελα να μάθω τι ψιθυρίζεις κάθε φορά που είσαι αλλού, αλλά δε μου περισσεύουν 35 χρόνια για να μάθω Ελληνικά."
"Δεν υπάρχουν Ελληνικά τραγούδια που υμνούν τη φυγή", πίστευε και μη ερεύνα, "μόνο την επιστροφή".
"Ώστε είναι ξένο;"
"Δεν είναι ξένο αδερφέ", σου αποκρίθηκα, "απλά δεν είναι Ελληνικό".

Once on a cold gray morning
I was walking home alone.
The traffic lights in the falling rain,
the unanswered phone.


Μαύρη cordura τέλη Μαίου με 30 βαθμούς, αλλά ποιός να σε σταματήσει;

Χτυπημένα ρουλεμάν μπροστινού πριν την Πάτρα ακόμα; Δε βαριέσαι, έχει και η Ιταλία ανταλλακτικά. Μάλλον. Όταν είσαι κουρασμένος στα 26 σου, επείγει να πανικοβληθείς. Σταματάς μόνο για στρόφαλο.

Καινοφανείς σκέψεις στη θέα του πλοίου που παλεύει να δέσει στην Πάτρα, 120 φορτηγατζήδες κι εσύ, "ναι, καταλαβαίνω πως με επιστροφή είναι μόνο οριακά ακριβότερο από το απλό, αλλά εξακολουθώ να μην ενδιαφέρομαι. Με ακούς καν;" Χαμόγελο επιδεικτικό στον τελωνειακό που σε στέλνει στα γραφεία της ναυτιλιακής για κάρτα επιβίβασης γνωρίζοντας πως είναι κλειστά: τελευταία φορά με τρέχεις φίλε, απόλαυσέ το.

Και μετά;

Μετά η μνήμη θολώνει. Τα χιλιόμετρα γίνονται νότες, παίζεις μουσική σε γεωγραφία πιό ανάγλυφη κι απ'τον Κούρο. Σύραγγες που συνδέουν ζωές, σταθμοί βενζίνης μεγαλύτεροι απ'όσο χωράει το μάτι, περιφερειακοί που αγκαλιάζουν χώρες ολόκληρες. Δεν συνάντησες μοτοσυκλέτα που να μην χαιρέτησε, δεν είδες σύνορα πουθενά, κανείς δε σου ζήτησε κάρτα επιβίβασης. Είδες λιοντάρια στην πόλη των 1000 ετών ("Είναι μία καλή αρχή!"), πλωτά σπίτια σε ομόκεντρους κύκλους, έβρεχε σκληρά και κοίταξες τον ουρανό στα μάτια.

Αναμνημονεύοντας, είχα χίλιους λόγους για να φύγω. Προσωπικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς, επιχειρήματα αμέτρητα που πεισματικά αρνούνται να συνταχθούν. Χίλιους και κανέναν, αφορμές για να συγκαλύψω αυτό που τώρα γνωρίζω, πως θα έφευγα έτσι κι αλλιώς, ήταν η μοίρα μου. Και αυτό μου ηχεί αστείο, καθώς είμαι πολύ "επιστήμονας" για να πιστεύω στο πεπρωμένο, αλλά το γεγονός είναι πως ποτέ στη ζωή μου δε νοιώθω τόσο ζωντανός όσο όταν φέυγω. Δεν έχει σημασία για πού ή πόσο, αν σκοπεύω να γυρίσω, έχω πρόσκληση ή χρήματα ή κοιμηθεί τις τελευταίες 3 ημέρες, μόνο η φυγή καθ'αυτή, από οπουδήποτε προς οπουδήποτε. Η πράξη που προσπάθησαν επί τόσο καιρό, με τόσους τρόπους να με κάνουν να φοβάμαι.

Αλλαγή.

Η έννοια που προσπάθησαν επί τόσο καιρό, με τόσους τρόπους να με κάνουν να φοβάμαι.

Ναι, αλλάζουν ρουλεμάν στην Ιταλία και χαμογελούν και τα λένε "cuzinetti".

I was so sad and lonely
on a lonesome avenue.
So sad and lonely,
what could I do?


"Νομίμως απέχων του στρατεύματος" τότε, "νομίμως απέχων του στρατεύματος" και τώρα και με δύο χρόνια ανυποταξίας στο αναμεταξύ, η υπόθεση της στρατιωτικής σου "υποχρέωσης" ροκανίζει μόνιμα τις σχέσεις σου με την Ελλάδα, τον προσωπικό σου χρόνο και την πρώτη σου συζήτηση με κάθε καινούρια γνωριμία.

"Μα πως μπορούν σε υποχρεώνουν ένα χρόνο αμισθί;" Αν σου πω πως μέχρι πρόσφατα ήταν 18 μήνες;

"Μετά τα 45; Τι θα σε κάνουν 45 χρονών στρατιώτη;" Αν σου πω πως μέχρι πέρυσι ήταν 50;

Είναι αδιανόητα πράγματα σε χώρες που συντηρούν αυστηρά επαγγελματικό στρατό.

Είναι αδιανόητα και σε χώρες με υποχρεωτική στράτευση, εδώ που τα λέμε. Αλλά στην Ελλάδα το αδιανόητο γίνεται σιωπηλά αποδεκτό - για την πατρίδα.

Τι είν' η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είν' το FIR των Αθηνών;

Η πατρίδα είναι ένα παράξενο πράγμα που δε δύναται να οριστεί. Υφίστανται όμως οι εξείς ενδείξεις:

* Η πατρίδα είναι κάτι προς το οποίο έχεις εγγενείς υποχρεώσεις, ενώ αυτό δεν έχει καμμία υποχρέωση απέναντί σου.
* Η πατρίδα είναι κάτι για το οποίο μπορεί και να πεθάνεις.
* Η πατρίδα είναι κάτι που όλοι έχουν, αλλά κάθε πατρίδα είναι καλύτερη απ'όλες τις άλλες πατρίδες.
* Η πατρίδα είναι ο λόγος που ο Bush Jr. βομβαρδίζει αμάχους, ο Hitler μπήκε στην Πολωνία, τα gulag έκαναν χρυσές δουλειές.

Για την πατρίδα ρε γαμώτο!

Έψαξα λοιπόν σκληρά και νομίζω πως έμαθα τη χρησιμότητα της πατρίδας. Και μου φαίνεται πως το να έχεις πατρίδα είναι κάτι απευχές. Και με βάση αυτά που ξέρω πλέον, αποφάσισα πως δέ θέλω να έχω πατρίδα. Είναι δυνατόν κύριε νομοθέτη; Αν δε γίνεται, μπορεί τουλάχιστον να αλλάξει η πατρίδα; Σε μία που δεν απαιτεί μόνο αλλά και παραχωρεί; Που δεν εκμεταλλεύεται μόνο τους πολίτες της, αλλά και υποστηρίζει; Που κρίνει δίκαια, που ακούει στη λογική; Που ζει στο παρών, σχεδιάζει το μέλλον και δε ζει ασθενικά στο παρελθόν; Αν σας παρακαλέσω πολύ πολύ;

ΟΚ, αλλά φάτε, θ'αργήσω.

Once I opened a drawer
in a room of a strange hotel.
I saw a photograph of you.


Είχες κανένα πρόβλημα με το στρατό; Δε θυμάμαι κάτι τέτοιο.

Έφυγες γιατί παρουσιάστηκε η ευκαιρία. Γράπωσέ την, ή μετάνιωνέ το όλη σου τη ζωή. Πώς θα αντίκρυζες τους γονείς σου αν την έχανες;

Μπορούσες να μαζεύεις γόπες στο Λαγό επί 18 μήνες βάφοντας ό,τι είναι ακίνητο και χαιρετώντας ό,τι κινείται, ή μπορούσες να κάνεις το διδακτορικό που κυνήγησες με δύο υποτροφίες. Δεν ήταν δύσκολη απόφαση.

Πέρασε ο καιρός με εμπειρίες πρωτόγνωρες. Γεύτηκες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε φιλικά τραπέζια, χτύπησε το τηλέφωνό σου μέσα στη νύχτα, έμαθες να προβάλλεις τις ιδέες σου σε εκατό εκατομμύρια ανθρώπους, ερωτεύτηκες παράφορα, απάνθρωπα τον μεγάλο κόσμο.

- Όπου έχεις δικαιώματα και τα γνωρίζεις ανά πάσα στιγμή.

- Όπου είσαι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

- Όπου δεν χρειάζεται λόγος για να αντιμετωπιστείς πολιτισμένα.

- Όπου είσαι άξιος επένδυσης.

- Όπου το "αλλού" και "αλλιώς" συζητιώνται με ενδιαφέρον και αγάπη, όχι με φόβο και μίσος.

Και ξαφνικά, σα το θρόισμα ενός φύλλου στην πρώτη πνοή μιας φθινοπωρινής καταιγίδας, δεν ήσουν ίδιος...


Το "ξαφνικά" διάρκεσε χρόνια, δε μπορώ να μετρήσω πόσα. Πόσες ανταύγειες είχαν οι μπούκλες της Kim Wilde στα 28 της;

Με εξέπληξε η Ελλάδα που δεν άλλαξε μαζί μου. Που περιμένει να δεχτώ τοις μετρητοίς τα πράγματα που δεχόμουν κάποτε. Δεν πρόσεξε πως άλλαξα; Δε νοιάζεται; Είναι προσβλητικό.

Αλλοπρόσαλλα, διφορούμενα συνθήματα, "εθνική κυριαρχία" νομίζω και κάτι τέτοια, σας Αμερικάνικη ταινία. ʼνθρωποι που με κοιτούν εχθρικά στο δρόμο - τι τους έκανα;

Καφές στο Θησείο, ακριβότερο από το Quartier Latin, και ένα συμπονετικό βλέμμα στο πρόσωπο όσων ακούν την περίληψη, "Έλα τώρα, σχεδόν τελείωσες, πέρασε κι αυτό." Και μετά: "Τι σημαίνει δε θα γυρίσεις;"

Πρέπει να βγαίνω αγκαλιά με το Μπαμπινιώτη στο μέλλον.

"Πως μπορώ να θέλω να γυρίσω;" Σιωπή. Ξαφνικά, ανήκω στο "αλλιώς".

Δε θέλω να περάσει αυτό, αυτή είναι η ζωή μου. Είναι η ζωή που επέλεξα, όχι η ζωή που μου κληρώθηκε και τώρα προσπαθώ να υποστηρίξω για να αισθανθώ καλύτερα.

Αποφάσισα να ανοίξω τα μάτια μου και να δεχτώ ό,τι δω. Να ανοίξω την αγκαλιά μου σε όσους δε με βαθμολογούν βάσει χρησιμότητας. Να προσφέρω όλη μου την ενέργεια, κάθε ώρα, κάθε ημέρας, σε έναν κόσμο που ασφυκτιά και παραπαίει από την ανασφάλεια, την ξενοφοβία, τον αυταρχισμό. Να πολεμήσω για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία, την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη.

Πώς είναι δυνατόν πια να πάω στρατιώτης;

You looked so sad and lonely
on a lonesome avenue.
So sad and lonely,
what could I do?


Ήσουν πολύ καιρό στρατιώτης. Πολέμησες χίλιες μάχες κι έμαθες να φοβάσαι τον πόλεμο. Ακόμα κι όταν κέρδιζες, ο εχθρός ήταν εκεί. Ακλόνητος, αήττητος κι εσύ αναλωμένος. Τραύματα που τραβούν ακόμα τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Δεν τα ζήτησες, δεν τα θέλεις, απέδειξες πως δεν είναι αναγκαία και η ζωή είναι καλύτερη χωρίς αυτά. Και ακόμα επιμένουν.
ʼλλαξες προσπαθώντας να ξεχάσεις.

Θυμάσαι να απορείς με το πατρονάρισμα στο σχολείο; Την ωραιοποίηση, τις ανακρίβειες, τα σιωπηλά υπονοούμενα; Θυμάσαι 12 χρόνια θρησκευτικών;

Θυμάσαι πώς ξετρύπωσες την κρυφή συνέντεύξη για τις υποτροφίες; Θυμάσαι ποιοί τις κέρδισαν;

Θυμάσαι περηφάνεια που δε συντελούσες στο κυκλοφοριακό, τη μόλυνση, την ηχορύπανση; Θυμάσαι να φορολογείσαι βαριά γι'αυτό; Θυμάσαι να βρίσκεις το 250 ξάπλα και όλοι να σε κοιτούν σαν εγκληματία;

Θυμάσαι πόσο προσπάθησες να περάσεις μαθήματα στα ίσα; Και έβλεπες τους σκονάκηδες να μαζεύουν πτυχία;

Θυμάσαι τρέξιμο απο γραφείο σε γραφείο για να βγάλεις άκρη; Που πλήρωνες τα λάθη και την άγνοια των "υπεύθυνων"; Θυμάσαι εκατοντάδες ώρες στις ουρές;

Θυμάσαι που περίμενες πεισματικά το φανάρι να γίνει πράσινο; Θυμάσαι πόσο τιμωρήθηκες γι'αυτό;

Θυμάσαι τα υποτιμητικά βλέμματα στην αναφορά της ανακύκλωσης, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της προστασίας της βιόσφαιρας;

Θυμάσαι δύο υπουργούς σερί να χαμογελούν στο γυαλί και να ψεύδονται πως "το πρόβλημα της ανυποταξίας έχει λυθεί οριστικά";


Είμαι πολύ καιρό στρατιώτης. Με κούρασαν οι πόλεμοι και έμαθα να τους αποφεύγω. Να επιλέγω τις μάχες, όχι αυτές που μπορώ να κερδίσω αλλά αυτές που έχει νόημα να κερδίσω. Πώς αλλιώς θα αξιοποιήσω τον πεπερασμένο μου χρόνο σε έναν άπειρο κόσμο; Υπάρχουν καταστάσεις που δε μαζεύονται, ας διαιωνιστούν. "Η διακριτικότητα είναι το καλύτερο μέρος του θάρρους", κάτι ξέρουν και οι ʼγγλοι. Αν έβαζαν και κερκίδες στο Donington...

ʼλλαξα επειδή θυμάμαι.

Θυμάμαι το Γιάννη με μάτια βουρκωμένα να μας χαιρετάει στο τέλος του επισκεπτηρίου.

Θυμάμαι το παλληκάρι στον Περισσό να σκαλίζει το FZR με 8 δάχτυλα: είχε αφήσει 2 σε μια ερπύστρια. Τι εννοείς "καταλογισμός ευθύνης";

Θυμάμαι το σκιτσάκι στο παιχνιδιάρικο γράμμα του Λάζαρου: ένας φαντάρος κρεμασμένος μπροστά στη σκοπιά.

Θυμάμαι την τρομερή ερώτηση που έκαναν στο Μίλτο: "Φίλους έχεις;"

Θυμάμαι τον Απόστολο να γυρνάει από τη Ρόδο με τη μέση του κομμάτια: 4 φαντάροι έφτιαξαν ένα δρόμο σε 1 ημέρα. Ποιός να κάνει μήνυση, αναφορά, το παιδί είχε 6 μήνες ακόμα. Δε θα έβγαινε ζωντανός.

Θυμάμαι μία φράση από το ημερολόγιό του ακόμα: "I think I will commit suicide".

Θυμάμαι τα οργισμένα λόγια του Γιώργου: "Το ξέρεις πως έχω άσπρους κρόταφους;"

Θυμάμαι το Δημήτρη, 2 χρόνια μετά την απόλυση περπάτησε ίσια.

Θυμάμαι τον πατέρα μου τον ίδιο, 30 χρόνια δημόσιος υπάλληλος χωρίς μία μέρα αναρρωτικής, να μου λέει φορτισμένα (με αφορμή το περιστατικό με το ελικόπτερο στα Ίμια) "Γιατί πέθαναν τα παλληκάρια χωρίς λόγο; Αν μπορείς να μην πας, μην πας."

Θυμάμαι και τι του είπε ο καραβανάς στο Ρουφ, βλέποντας χαρτί από κρατικό πανεπιστήμιο: "Δε μπορώ να σας δώσω αναβολή, αλλά βλέπω πως το παιδί κάνει κάτι σοβαρό. Να μην έρθει."

Θυμάμαι όλους μου τους φίλους να απολύονται 20 χρόνια γερασμένοι. Την κούραση σε κάθε τους κίνηση, τον ενθουσιασμό τους νεκρό, καμμία όρεξη για ζωή. Τη φλόγα στα μάτια τους ένα σωρό στάχτες μετά τη βροχή. Ποιές σπουδές, τι σχέδια, ποιά δημιουργία; Μία δουλίτσα, ένα σπιτάκι και reality TV ως τον τάφο. Ρε ξεχάσατε 12 ώρες στη σέλλα ανάμεσα στις αστραπές, Ράδιο Ελλάδα και πως θα μπαλώσουμε την τρύπα στον ουρανό; "Δεν έχεις πάει στρατό."

Once in a railway station,
in the city where I live,
the windows were like mirrors
in this train,


Επέλεξες να μην πας στρατιώτης, είναι ένα μέρος του δικού σου πολέμου. Σου αποσπά όλο σου το είναι, και έτσι πρέπει: δεν έχει νόημα να εμπλακείς με οτιδήποτε αν δε τα δώσεις όλα. Αγνοείς τα φαντάσματα που αξιώνουν τη προσοχή σου. Δε πιστεύεις σε έθνη, πατρίδες, θρησκείες, αυθεντίες, φύλα, πολιτικούς χώρους, όλα θλιβερά απομεινάρια ενός παρελθόντος στο οποίο οι άνθρωποι βρίσκουν μία ψευδή αίσθηση ασφάλειας - σε κάποιες χώρες περισσότερο από άλλες. Shin jin rui, αλλά με ξίφος και περιωπή ασορτί.

Και ξέρεις καλά πλέον πως μπορούμε να προλάβουμε τον τεχνολογικό μας πολιτισμό που προηγείται του πνευματικού μας κατά 2000 χρόνια. Να ζήσουμε χωρίς "κακούς" ή εχθρούς. Χωρίς να μας ενοχλούν ή έστω ξενίζουν διαφορετικές γλώσσες, συνήθειες, γνώμες. Χωρίς να βιάζουμε το περιβάλλον μας, σε αρμονική συμβίωση με τον πλανήτη. Σαν αυτοκράτορες όλοι, κάθε μας επιθυμία ικανοποιήσιμη. Δουλεύοντας ελάχιστα, ερευνώντας τον αποικισμό του ηλιακού συστήματος και παραπέρα. Προβλήματα, στόχοι με λύσεις ορατές, βατές, βιώσιμες, υλοποιήσιμες. Για κάποιο λόγο, το να βαράς προσοχές 8 το πρωί στα τσιμέντα του Πεύκου ακουγεται ξένο...

Μπορείς να συγκρίνεις γνωστά μεγέθη με άγνωστα; Έχει νόημα η σύγκριση;

Πόσες κάμψεις θα έκανες στα 45' που σου πήρε Μόναχο-Νυρεμβέργη; Θα ίδρωνες το ίδιο;

Ακούς σε 12 μήνες στρατού τόσες Ιρλανδικές αναφορές όσες βλέποντας το The weir στο Λονδίνο;

Θα σε κέρναγαν καφέ στον πύργο ελέγχου της Τρίπολης όπως στο control room του Assen;

Με ποιού γαλονά την ιστορία θα γελούσες όσο με αυτή για το εξώφυλλο του 99 red balloons στο Βερολίνο;

Μπορεί μια σημαία να σε συγκινήσει όπως η θέα του τελευταίου δειλινού της Ευρώπης κάθε μέρα;

Είναι σκηνάκια στον Έβρο συγκρίσιμη εμπειρία με το να τζαμμάρεις με τον Henk στην Ουτρέχτη;

Νοιώθεις στη σκοπιά τόσο λυπημένος και μόνος όσο χάνοντας το 1000 στο Brno?

Μπορεί να κερδίζεις ή και να χάνεις. Υπολόγισες τη διαφορά; Ξέρεις;

Δε μπορώ να πάω στρατιώτης, είναι μια συνθήκη του δικού μου πολέμου. Φαντάσματα δεν υπάρχουν, δεν υφίσταται ικανή απόδειξη. Αν πιστέψω σ'αυτά, θα εμφανιστούν; Πολύ θα ήθελα να μάθω πως είναι η τυφλή πίστη, αλλά δε μου περισσεύουν 12 μήνες για να ξεχάσω να σκέφτομαι. Δεν αρκούν, πια.

Και θα πήγαινα με χαρά στρατιώτης για την ουσιώδη εμπειρία. Να μάθω να δένω όπλο, σκοποβολή, γυμναστικούλα και πού τελικά κρύβονται οι Ελληνικές αγελάδες γιατί ποτέ μου δεν τις έχω δει παρά μόνο στα Tetra-pak.

Χρήσιμα πράγματα για το άτομο και το σύνολο.

Ακόμα και να ανεχτώ την πλαστή μεν, βολική δε δήθεν απειλή της Τουρκίας, από την οποία η Ελλάδα ουδένα κίνδυνο διατρέχει (μη βαράτε τον αγγελιοφόρο, ο ʼκης το είπε). Γι'αυτά τα πράγματα αρκεί ένας μήνας. ʼντε δύο. Και μπορώ να τα κάνω απογεύματα, βράδυα, Σαββατοκύριακα. Στο ψυγείο μπαίνουν αυγά, όχι ζωές.

Αλλά δε θα χαραμίσω 12 μήνες από τη ζωή μου για να δώσω λόγο ύπαρξης σε 40.000 κατά τ'άλλα άχρηστους βαθμοφόρους. Ας πάνε αλλού να κάνουν κάτι χρήσιμο.

Δε θα ξοδέψω τον καρπό πρωτότυπης και χρήσιμης εργασίας για να συντηρηθούν κατά τ'άλλα μη βιώσιμες μικροκοινωνίες. Ας διαλυθούν ή ας αναδιοργανωθούν.

Δε θα αδρανήσω για τη διατήρηση ενός εικονικού ποσοστού ανεργίας ώστε να κλείνουμε συλλογικά τα μάτια μας στο πραγματικό πρόβλημα. Υπάρχουν λύσεις και εφαρμόζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Δε θα θέσω τη σωματική μου υπόσταση στην απόλυτη διάθεση και βουλή ενός κατεστημένου που "δικαιολογεί" 2% απώλειες χωρίς τον παραμικρό πολιτικό ή κοινωνικό έλεγχο.

Μπορώ να τά'χω καλά με την πολιτεία στην οποία έτυχε να γεννηθώ, ή μπορώ να τά'χω καλά με τον εαυτό μου. Δεν είναι δύσκολη απόφαση.

Μπορεί να κερδίζω ή και να χάνω. Έκανα τις επιλογές μου και δεν τις προδίδω. Η ιστορία δεν είναι ακριβής επιστήμη και μας προστατεύει από το να μάθουμε αν ήταν οι σωστές. Ή όχι. Ξέρω μόνο τι σκέφτομαι και πώς νοιώθω. Και τι κάνω με τη ζωή μου.

"Hey what you're doing with your life?"

Πολεμάω σκληρά, αδερφέ.
Πολεμάω κάθε μέρα.


--
Συμεών Χαραλαμπίδης (μαθητευόμενος κοσμοπολίτης)
(Στίχοι: Henk Hofstede)


το κείμενο το βρηκα στο indymedia και δημοσιευθηκε την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2003 στο www.omhroi.gr
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό alexis » Τετ Αύγ 23, 2006 12:59 pm

< Η ηθική αρετή των ανθρώπων αναφέρεται στις χαρές και στις πίκρες που νιώθουν από τη δράση τους…
Γι’ αυτό είναι ανάγκη να έχει κανείς οδηγηθεί σε άσκηση αρετής από τα νιάτα του, όπως έχει γράψει ο Πλάτων, ώστε να χαίρεται ή να λυπάται με δραστηριότητα που προκαλεί χαρά ή λύπη. Και αυτό είναι το νόημα της ορθής παιδείας>.
Αριστοτέλη Η.Ν.
alexis
super member
 
Δημοσιεύσεις: 227
Εγγραφή: Τρί Ιαν 21, 2003 7:23 pm


Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron