φιλοσοφία

Queer Theory

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Queer Theory

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Μαρ 23, 2006 9:51 am

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στο athens.indymedia.org από τον χρήστη k.queer στις 22 Μαρ, 2006 και αποτελεί μετάφραση διάλεξης που δόθηκε από την Mary Klages στο πανεπιστήμιο του Colorado, στο Boulder το 1997 και θα το βρείτε εάν κάνετε ΚΛΙΚ ΕΔΩ.



Queer Theory

Τι μας φέρνει στο νου η λέξη queer; Ας ξεκινήσουμε καταγράφοντας μερικούς ελεύθερους συνειρμούς.

Η λέξη queer στην queer theory προκαλεί από μόνη της κάποιους συνειρμούς, κυρίως μέσω της σύνδεσής της με τις ιδέες περί ομοφυλοφιλίας. Η queer theory είναι ένας απόλυτα καινούριος επιστημονικός κλάδος∙ δεν είχε ονομαστεί ως ξεχωριστό πεδίο μελέτης έως το 1991. Προήλθε από τις gay/λεσβιακές μελέτες, έναν εξίσου καινούριο επιστημονικό κλάδο, που δεν υπήρχε σε οποιαδήποτε οργανωμένη μορφή μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80. Οι gay/λεσβιακές μελέτες προήλθαν με τη σειρά τους από τις φεμινιστικές μελέτες και τη φεμινιστική θεωρία. Ας μιλήσουμε λίγο για την ιστοριά αυτή.(Είναι άξια κάθε ενδιαφέροντος, καθότι λαμβάνει χώρα κυριολεκτικά κάτω απ’ τη μύτη μας, στις αίθουσες διδασκαλίας, αυτή τη στιγμή, και, επιπλέον, μέσω αυτής μπορούμε να εξετάσουμε το πως θεωρητικά κινήματα ή σχολές προέρχονται από άλλες σχολές).

Η φεμινιστική θεωρία, από τα μέσα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70, έβλεπε το γένος (αρσενικό ή θηλυκό) σαν ένα σύστημα συμβόλων ή σημαινόντων, που αναφερόταν σε σεξουαλικά διμορφικά σώματα, με σκοπό να αναδειχθούν οι κοινωνικοί ρόλοι και σημασίες που θα μπορούσαν να έχουν τα σώματα αυτά. Η φεμινιστική θεωρία, κατ’ αυτό τον τρόπο, υποστήριξε πως το γένος ήταν κοινωνικό κατασκεύασμα, πως σχεδιάστηκε, υλοποιήθηκε και διαιωνίστηκε από κοινωνικούς οργανισμούς και δομές, παρά κάτι απλά «αληθινό» ή ενυπάρχον στη λειτουργία των σωμάτων σε βιολογικό επίπεδο. Εξ αυτού, η φεμινιστική θεωρία είχε δύο πολύ σημαντικές συνεισφορές. Η πρώτη είναι ότι διαχώρισε το κοινωνικό από το βιολογικό, επιμένοντας πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτό που είναι προϊόν των ανθρώπινων ιδεών και άρα ασταθές και ευμετάβλητο, και σε αυτό που είναι προϊόν της βιολογίας και άρα (συγκριτικά) σταθερό και αμετάβλητο. Η δεύτερη συνεισφορά σχετίζεται με την πρώτη: διαχωρίζοντας το κοινωνικό από το βιολογικό, το κατασκευασμένο από το έμφυτο, η φεμινιστική θεωρία επέμεινε πως το γένος δεν ήταν «θεμελιώδες» για την ταυτότητα ενός ατόμου.

Η λέξη «θεμελιώδες» θα χρησιμοποιηθεί πολύ στο δεύτερο μισό του κειμένου, καθώς θα εστιάσουμε σε θεωρίες που περιγράφουν το πως κατασκευάζονται οι ατομικές ταυτότητες μέσα στους κοινωνικούς οργανισμούς. Η ανθρωπιστική ιδέα για την ταυτότητα ή τον εαυτό, επικεντρώνεται στην αντίληψη πως η ταυτότητά σου είναι μοναδική για σένα, πως προέρχεσαι από έναν εσωτερικό πυρήνα, κάποιες αμετάβλητες οπτικές ή σημάδια, που βρίσκονται στην καρδιά ή το κέντρο του «εαυτού σου». Οι οπτικές αυτές συνήθως συμπεριλαμβάνουν το φύλο (είμαι άντρας ή γυναίκα), το γένος (είμαι αρσενικού ή θηλυκού γένους), τη σεξουαλικότητα (είμαι ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος), τις θρησκευτικές πεποιθήσεις (είμαι Χριστιανός, Εβραίος, Βουδιστής) και την εθνικότητα (είμαι Αμερικάνος, Ρώσσος, Βιετναμέζος)—στην πραγματικότητα κάθε δήλωση σου που αρχίζει με «είμαι» και ακολουθείται από ένα ουσιαστικό χωρίς τη μεσολάβηση κάποιου άρθρου («είμαι _»∙ όχι «είμαι ένας _») είναι πιθανότατα μία δήλωση για τη βαθύτερη αίσθηση της ταυτότητάς σου. Στην ανθρωπιστική σκέψη, αυτές οι κεντρικές όψεις της ταυτότητας θεωρούνται οι «ουσίες», πράγματα σταθερά και αμετάβλητα, πράγματα που σε κάνουν αυτό που είσαι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, άσχετα από αυτά που σου συμβαίνουν. Η ιδέα αυτή ενός θεμελιώδους εαυτού διαχωρίζει τον «εαυτό» από όλα όσα βρίσκονται έξω από αυτόν—όχι απλώς από το «άλλο», αλλά επίσης από όλα τα ιστορικά γεγονότα, όλα τα πράγματα που υπόκεινται σε αλλαγές. Μπορείς να σκεφτείς την ανθρωπιστική αντίληψη του θεμελιώδους εαυτού με όρους επιβίωσης: ο εαυτός βρίσκεται μέσα σε ένα θωρακισμένο καταφύγιο, όπου τίποτα από όσα συμβαίνουν στον έξω κόσμο δεν μπορεί να τον αγγίξει. Εντάξει, ο εαυτός μπορεί να τραντάζεται ή να ταρακουνιέται από τις εκρήξεις στον έξω κόσμο, οι οποίες βροντούν τις πόρτες του καταφυγίου, αλλά δε μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά από ό,τι συμβαίνει απέξω. (Μπορεί, πάραυτα, να καταστραφεί. Αλλά αυτές είναι οι μοναδικές πιθανότητες—ο θεμελιώδης εαυτός μπορεί να υπάρχει σε μία αμετάβλητη κατάσταση ή να καταστραφεί, τίποτα ενδιάμεσο).

Η φεμινιστική θεωρία, αμφισβητώντας την αντίληψη πως το γένος είναι μέρος αυτού του θεμελιώδους εαυτού, προκάλεσε μια ρωγμή, μια ρήξη, αποκαλύπτοντας το επίπλαστο αυτού του φυσικού εαυτού. Από τη ρήξη αυτή προήλθε η μεταστρουκτουραλιστική ιδέα του εαυτού ως οικοδόμημα μη «φυσικά» παραγόμενο από τα σώματα ή από τη γέννηση. Ο εαυτός, στη μεταστρουκτουραλιστική θεωρία, γίνεται «υποκειμενικότητα». Η αλλαγή στους όρους είναι μια αναγνώριση πως, πρώτα απ’όλα, η ανθρώπινη ταυτότητα διαμορφώνεται από τη γλώσσα, με το να γίνεται υποκείμενο στη γλώσσα (όπως βλέπουμε και στο Λακάν). Η αντικατάσταση της λέξης «εαυτός» από τη λέξη «υποκείμενο» σηματοδοτεί, επίσης, την ιδέα πως τα υποκείμενα είναι προϊόντα συμβόλων ή σημαινόντων, τα οποία γεννούν τις ιδέες μας περί ταυτότητας. Οι εαυτοί είναι σταθεροί και θεμελιώδεις∙ τα υποκείμενα είναι κατασκευασμένα, και άρα προσωρινά, μεταβαλλόμενα, πάντα αντικείμενα επανεξέτασης και ανακατασκευής. Οι εαυτοί, μ’ αυτή την έννοια, συνιστούν σημαίνοντα μέσα σ’ ένα άκαμπτο σύστημα με παγιωμένες έννοιες∙ τα υποκείμενα, από την άλλη, είναι σημαίνοντα ενός περισσότερο ευέλικτου συστήματος, με μεγαλύτερη πολλαπλότητα εννοιών.

Με τη συμβολή της φεμινιστικής θεωρίας στη διάρρηξη της ανθρωπιστικής ιδέας μίας σταθερής ή θεμελιώδους προσωπικότητας, και ειδικότερα της ιδέας μιας σταθερής ή θεμελιώδους ταυτότητας του γένους, και με την αντικατάστασή της με τη μεταστρουκτουραλιστική ιδέα της ταυτότητας του γένους ως ένα σύνολο μεταβαλλόμενων σημαινόντων, άλλες θεωρίες άρχισαν να αμφισβητούν μερικές ακόμη «θεμελιώδεις» αντιλήψεις της ταυτότητας. Όπως θα δούμε, η ιδέα της φυλής ως κάτι έμφυτο, θεμελιώδες, ή βιολογικό έγινε αντικείμενο εξονυχιστικής εξέτασης (ιδιαίτερα μέσα στους φεμινιστικούς κύκλους, καθώς η φεμινιστική θεωρία στη δεκαετία του 70 αναφερόταν στο θηλυκό υποκείμενο αποκλειστικά σαν να ανήκει στη λευκή φυλή και στη μεσαία τάξη). Ομοίως, η ιδέα της σεξουαλικότητας ως έμφυτη ή θεμελιώδης, άρχισε να γίνεται αντικείμενο επανεξέτασης. Έτσι ξεκίνησαν οι gay/λεσβιακές μελέτες στις αρχές της δεκαετίας του 80, ως επιστημονικός κλάδος και ως θεωρητικός βραχίονας ενός ευρύτερου πολιτικού κινήματος.

Είναι, ίσως πιο δύσκολο απ’ ότι με το γένος, το να δεις τη σεξουαλικότητα ως κοινωνική κατασκευή, παρά ως βιολογική. Κοιτάζοντας γύρω μας, παρατηρούμε πως το γένος «κάμπτεται» σε πολλά πεδία—ο Michael Jackson, ο Boy George και ο Dennis Rodman είναι μόνο μερικά παραδείγματα, τα οποία κάμπτουν την ιδέα του γένους ως θεμελιώδες και ορισμένο από το φύλο (οι άντρες είναι αρσενικά, οι γυναίκες θηλυκά) επιχειρώντας προσωπικούς συνδυασμούς αυτών που συνήθιζαν να καλούνται αρρενωπό και θηλυκό στυλ. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε ρόλους και σύμβολα που σχετίζονται με το γένος να μεταλλάσονται καθημερινά: για παράδειγμα, πόσες γυναίκες πριν δέκα χρόνια είχανε τατουάζ σε ορατά σημεία και πόσοι άντρες επιδείκνυαν piercing στα αυτιά ή σε άλλα σημεία σου σώματος; Αναλογιζόμενος τις αλλαγές αυτές (και μπορείς να σκεφτείς και δικά σου παραδείγματα εύκαμπτων ή μεταβαλλόμενων κατασκευών του γένους) είναι σχετικά εύκολο να δεις το γένος ως ένα σύστημα σημαινόντων.

Με τη σεξουαλικότητα, όμως, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, εν μέρει εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο ο πολιτισμός μας μας δίδαξε να αντιλαμβανόμαστε τη σεξουαλικότητα. Ενώ το γένος μπορεί να είναι ζήτημα στυλ ή ντυσίματος, η σεξουαλικότητα μοιάζει να έχει να κάνει με τη βιολογία, με τη βασική λειτουργία των σωμάτων. Αυτή η ιδέα προέκυψε όταν κάποια στιγμή μιλούσαμε για το γένος και κάποιος ρώτησε για τα ζώα, των οποίων η σεξουαλική συμπεριφορά φαίνεται να είναι ισχυρά συνδεδεμένη με το ένστικτο της αναπαραγωγής. Ο πολιτισμός μας τείνει να ορίζει την σεξουαλικότητα με δύο τρόπους: με όρους ζωικών ενστίκτων, με συμπεριφορές προγραμματισμένες από ορμόνες ή εποχιακούς κύκλους, πάνω στα οποία η ελεύθερη βούληση δεν έχει κανένα έλεγχο, και με όρους ηθικής, με συμπεριφορές, δηλαδή, που ορίζονται ως «καλές» ή «κακές», ηθικές ή ανήθικες, και πάνω στις οποίες υποτίθεται πως πρέπει να ασκούμε απόλυτα (ή σχεδόν απόλυτα) αυστηρό έλεγχο. Σύμφωνα με την πρώτη θεώρηση της σεξουαλικότητας, τα σεξουαλικά κίνητρα είναι σχεδόν απόλυτα βιολογικά: ανταποκρινόμαστε σεξουαλικά, βάσει αυτών που είναι καταγεγραμμένα στα γονίδια και στις ορμόνες μας κι αυτό σχεδόν πάντα προσδιορίζεται με όρους αναπαραγωγικής συμπεριφοράς. (Αυτή η οπτική προέρχεται από την εξελικτική θεωρία, κατά την οποία πρωταρχικό καθήκον κάθε μέλους ενός είδους είναι να το συντηρεί καθώς και να μεταφέρει τα γενετικά του χαρακτηριστικά στις επόμενες γενεές). Η θεωρία αυτή ισχυρίζεται πως καταλαβαίνοντας τη σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων καταλαβαίνουμε και την ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά.

Το πρόβλημα μ’ αυτή την θεώρηση είναι πως η ανθρώπινη σεξουαλικότητα δε λειτουργεί όπως η σεξουαλικότητα των ζώων. Αν ήταν έτσι, τα θηλυκά θα είχαν οίστρο σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, και τα αρσενικά θα προσπαθούσαν μανιωδώς να ζευγαρώσουν μαζί τους κατά τις περιόδους αυτές∙ όλη η σεξουαλική δραστηριότητα θα ρυθμιζόταν από την αναπαραγωγή και θα λάμβανε χώρα αποκλειστικά στις περιόδους του οίστρου. Προφανώς η ανθρώπινη σεξουαλικότητα λειτουργεί διαφορετικά. Στην πραγματικότητα, η ανθρώπινη σεξουαλικότητα μοιάζει ελάχιστα με τη σεξουαλικότητα των ζώων. Είμαστε (νομίζω, και διορθώστε με αν κάνω λάθος) το μόνο είδος που ζευγαρώνει λίγο πολύ κατά βούληση, χωρίς να παίρνει υπ’ όψιν του τη γονιμότητα και τους ορμονικούς κύκλους, και αυτό από μόνο του διαχωρίζει τη σεξουαλική συμπεριφορά από την αναπαραγωγή στους ανθρώπους. Επίσης, έχουμε τεράστια γκάμα σεξουαλικών συμπεριφορών και δραστηριοτήτων, εκ των οποίων μόνο μερικές συνδέονται με την αναπαραγωγή, κάτι που διαχωρίζει ακόμα περισσότερο τις δύο κατηγορίες. Και—το πιο σημαντικό—η ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά συνδέεται με την ευχαρίστηση, ευχαρίστηση που περνά μέσα απ’ όλα τα πολιτισμικά επίπεδα.

Ναι, θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε για τη σεξουαλικότητα των ζώων και το κατά πόσο μοιάζει με των ανθρώπων—οι εμπειρίες μου με τον σκύλο μου να προσπαθεί να πηδήξει το πόδι μου σίγουρα εγείρουν ερωτήματα για το κατά πόσο η σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων συνδέεται μόνο με την αναπαραγωγή—αλλά το θέμα είναι πως η σύνδεση τη ανθρώπινης σεξουαλικότητας με τη σεξουαλικότητα των ζώων χρησιμοποιείται για να κατασκευαστεί η σεξουαλικότητα με συγκεκριμένο τρόπο. Αν δεις τους ανθρώπους κατά μεγάλο μέρος τους σαν ζώα, τότε βλέπεις και τη φύση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας ως, κατά μεγάλο μέρος της, αναπαραγωγική, στην ουσία—και επομένως κάθε συμπεριφορά που δε συνδέεται με την αναπαραγωγή καθίσταται «αφύσικη». Το οποίο μας οδηγεί στο δεύτερο τρόπο με τον οποίο ο πολιτισμός μας ορίζει τη σεξουαλικότητα: με όρους ηθικής, με όρους σωστών ή λανθασμένων συμπεριφορών.

Οι αντιλήψεις του δυτικού πολιτισμού για τη σεξουαλικότητα προέρχονται από πολλά πεδία—για παράδειγμα, από την επιστήμη (και ειδικότερα από την εξελικτική θεώρηση της σεξουαλικότητας ως ζωώδη, ενστικτώδικη συμπεριφορά), από τη θρησκεία, από την πολιτική και από την οικονομία. Μια σημείωση: αυτές οι κατηγορίες σεξουαλικής κωδικοποίησης μελετώνται από τον Michel Foucault στους τόμους του έργου «Η ιστορία της σεξουαλικότητας». Η σεξουαλικότητα ορίζεται από την πολιτική και την οικονομία όταν, για παράδειγμα, έθνη ή κοινωνικοί οργανισμοί ανησυχούν για τον πληθυσμιακό έλεγχο και παροτρύνουν τους ανθρώπους να μην αναπαράγονται—και επιβάλλουν ακόμα και εκτρώσεις ή έλεγχο των γεννήσεων ή στειρώσεις για να το διασφαλίσουν∙ ένα αντίστροφο παράδειγμα του πως η σεξουαλικότητα ορίζεται από την πολιτική και την οικονομία είναι οι χώρες ή μειονότητες που παροτρύνουν τα μέλη τους να γεννούν πολλά παιδιά, ώστε μία ομάδα να αποκτήσει μεγαλύτερο πληθυσμό από μία άλλη.

Οι αντιλήψεις αυτές, περί σεξουαλικότητας συχνά παίρνουν τη μορφή ηθικών διακηρύξεων για το ποιες μορφές σεξουαλικότητας είναι «σωστές» ή καλές ή ηθικές και ποιες είναι «λανθασμένες», κακές και ανήθικες. Οι κατηγορίες έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, ένα ακόμη στοιχείο που μας δείχνει πως η σεξουαλικότητα δεν είναι «θεμελιώδης», αιώνια, ή έμφυτη, αλλά κοινωνικό οικοδόμημα, κάτι που μπορεί να μεταβάλλεται και να παραποιείται. Σίγουρα έχουμε δει τέτοιες αλλαγές τα τελευταία δέκα χρόνια, όχι μόνο σχετικές με την ομοφυλοφιλία και την ετεροφυλοφιλία, αλλά και με τις αντιλήψεις περί ασφαλούς σεξ και την παρεμπόδιση σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων: στο σημερινό πολιτισμό, (σε μερικούς κύκλους) περισσότερο ανήθικη θεωρείται η σεξουαλική πράξη όταν δε συμπεριλαμβάνει τη χρήση προφυλακτικού ή άλλης μεθόδου προφύλαξης, παρά όταν απλώς δεν εμπλέκεται στην αναπαραγωγική διαδικασία.

Στις προηγούμενες γενεές, όπως και σήμερα, οι τρόποι αυτοί για να οριστεί η σεξουαλικότητα (μέσω της βιολογίας, της θρησκείας, της πολιτικής και της οικονομίας) παρήγαγαν καθαρές κατηγορίες αυτού που είναι σωστό και αυτού που είναι λάθος, οι οποίες συνήθως συνδέονταν με τις ιδέες περί αναπαραγωγής και την οικογενειακή ζωή. Αυτό μας δείχνει και το άρθρο της Gayle Rubin με τα διαγράμματα που παρουσιάζει. Ότι δηλαδή, η δομή των αντιλήψεων περί σεξουαλικότητας περιγράφεται με δίπολα, των οποίων ο ένας πόλος είναι το θετικό, το καλό, το ηθικό και το σωστό, ενώ ο άλλος είναι το αρνητικό, το κακό, το ανήθικο και το λάθος.

Η Rubin υποστηρίζει πως τα δίπολα αυτά πρέπει να διαλυθούν∙ στην πραγματικότητα, υποστηρίζει πως πρέπει να διαχωρίσουμε ολοκληρωτικά κάθε μορφή σεξουαλικής συμπεριφοράς από κάθε είδος ηθικής κρίσης. Σ’ αυτό το σημείο πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να συμφωνήσουν μαζί της (ή με άλλους σεξουαλικά ριζοσπαστικούς). Δε φαίνεται λογικό κάποια είδη σεξουαλικής συμπεριφοράς να είναι λάθος; Αν όχι, ποια θα έπρεπε να είναι η γνώμη μας για το σεξ κατά το οποίο ασκείται σωματική βία, για το σεξ που δεν είναι ομόφωνο, για το σεξ ανάμεσα σε κάποιον που έχει εξουσία και σε κάποιον που δεν έχει; Αυτές οι ενστάσεις δείχνουν δύο πράγματα: πρώτον, ότι η σεξουαλική συμπεριφορά, στον ανθρώπινο πολιτισμό, έχει σχεδόν πάντα να κάνει με περισσότερα πράγματα από την ευχαρίστηση και την αναπαραγωγή: συχνά (όπως με το σκύλο μου να πηδάει το πόδι μου) σχετίζεται με μορφές εξουσίας και υποταγής. Το άλλο που μας δείχνουν οι ενστάσεις αυτές, είναι το πόσο ισχυροί είναι οι δεσμοί ανάμεσα στις σεξουαλικές δραστηριότητες και τις ηθικές αντιλήψεις. Και ο δεσμός προέρχεται, εν μέρει, περισσότερο από τον ορισμό της σεξουαλικότητας ως μέρος της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, παρά ως μια δραστηριότητα στην οποία συμμετέχει κάποιος κατα βούληση. Συνεπώς, αν έχεις γενετήσια σεξουαλική επαφή με άτομο του ίδιου φύλου, δεν κάνεις απλώς ομοφυλοφιλικό σεξ, αλλά ΕΙΣΑΙ ομοφυλόφιλος. Και στη συνέχεια η ταυτότητα αυτή συνδέεται με μια ηθική κρίση για τις ομοφυλοφιλικές πράξεις καθώς και τις ομοφυλοφιλικές ταυτότητες. Για περισσότερα πάνω στη διάκριση μεταξύ σεξουαλικών πράξεων και σεξουαλικών ταυτοτήτων, δες την «Ιστορία της σεξουαλικότητας» του Foucault.

Οι gay/λεσβιακές μελέτες—απ’ όπου εν μέρει προέρχεται το άρθρο της Gayle Rubin—εξετάζουν όλους τους τύπους των κοινωνικών δομών και κοινωνικών οικοδομημάτων τα οποία καθορίζουν τις ιδέες μας για τη σεξουαλικότητα ως πράξη, και τη σεξουαλικότητα ως ταυτότητα. Ως ακαδημαϊκός κλάδος, οι gay/λεσβιακές μελέτες εξετάζουν το πως έχουν οριστεί ιστορικά οι αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία—και φυσικά, εξ αυτού, το πως έχει οριστεί ο αντίθετος πόλος, η ετεροφυλοφιλία. Οι gay/λεσβιακές μελέτες αναφέρονται, επίσης, στον τρόπο με τον οποίο διαφορετικοί πολιτισμοί, ή διαφορετικές περίοδοι έχουν επιβάλλει ιδέες για το ποια είδη σεξουαλικότητας είναι φυσιολογικά και ποιά είναι αφύσικα, ποιά είναι ηθικά και ποιά ανήθικα. Το άρθρο του Watkins πάνω στον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονται τα ομοφυλοφιλικά σώματα στην εποχή του AIDS, βρίσκεται στο κέντρο της θεωρίας αυτής, μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο οι νόρμες και οι παρεκκλίσεις από αυτές δημιουργούνται κι έπειτα μεταβάλλονται, καθώς και τη λειτουργία του πολιτισμού που αυτές οι ιδέες και εικόνες εξυπηρετούν.

Το άρθρο του Watkins, εξετάζοντας τις σημασίες των εικόνων gay αντρών με AIDS και το πως οι εικόνες αυτές λειτουργούν στην ενίσχυση της αντίληψης της ομοφυλοφιλίας ώς αφύσικη, παρεκκλίνουσα και κακή, μπορεί να θεωρηθεί τμήμα της gay/λεσβιακής κριτικής της λογοτεχνίας. Η gay/λεσβιακή κριτική της λογοτεχνίας, ένα υποσύνολο των gay/λεσβιακών μελετών, ασχολείται με τις απεικονίσεις της σεξουαλικότητας και τις ιδέες περί πρότυπης και παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, με ποικίλους τρόπους: εντοπίζοντας gay/λεσβίες συγγραφείς των οποίων η σεξουαλικότητα έχει αποκρυφθεί ή διαγραφθεί από την ιστορία και τη βιογραφία τους• μελετώντας κείμενα gay/λεσβίων συγγραφέων με σκοπό την ανακάλυψη συγκεκριμένων φιλολογικών μοτίβων, τεχνικών και οπτικών που προέρχονται απ’τη ζωή ενός ομοφυλόφιλου σε έναν ετεροφυλόφιλο κόσμο• μελετώντας κείμενα—gay ή straight συγγραφέων—που απεικονίζουν την ομοφυλοφιλία και την ετεροφυλοφιλία, ή που εστιάζουν στη σεξουαλικότητα ως κατασκευασμένη (και όχι θεμελιώδη) έννοια∙ τέλος, εξετάζοντας πως τα λογοτεχνικά κείμενα (από gay ή straight συγγραφείς) λειτουργούν παράλληλα με μη λογοτεχνικά κείμενα προμηθεύοντας έναν πολιτισμό με τρόπους αντίληψης της σεξουαλικότητας.

Οι gay/λεσβιακές μελέτες, ως πολιτικός σχηματισμός των ακαδημαϊκών, αμφισβητούν, επίσης, την αντίληψη των κανονιστικών σεξουαλικοτήτων. Όπως αναφέρει η Rubin στο άρθρο της, όταν ορίζεις μια κατηγορία ως «κανονική», αυτόματα ορίζεις και το αντίθετό της, μια κατηγορία ως «παρεκκλίνουσα», και οι ειδικές πράξεις ή ταυτότητες που εμπίπτουν στις κατηγορίες αυτές, στη συνέχεια συνδέονται με άλλες μορφές κοινωνικών πρακτικών και με μεθόδους κοινωνικού ελέγχου. Όταν κάνεις κάτι στο οποίο ο πολιτισμός σου δίνει την ετικέτα «παρεκκλίνον», καλείσαι να τιμωρηθείς γι αυτό: με το να σε συλλάβουν, να σε ντροπιάσουν, να σε κάνουν να νιώσεις βρώμικος, με το να χάσεις τη δουλειά σου, την άδειά σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα, τον αυτοσεβασμό σου, την ασφάλισή σου. Οι gay/λεσβιακές μελέτες, όπως και οι φεμινιστικές μελέτες, βοηθούν να καταλάβεις πως οι κατηγορίες αυτές του κανονικού και του παρεκκλίνοντος κατασκευάζονται, πως λειτουργούν και πως επιβάλλονται, ώστε να παρέμβεις αλλάζοντάς τις ή δίνοντάς τους τέλος.

Πράγμα που μας οδηγεί—τελικά—στην queer theory. Η queer theory αναδύεται από την προσοχή που δίνουν οι gay/λεσβιακές μελέτες στην κοινωνική οικοδόμηση των κατηγοριών της κανονικής και παρεκκλίνουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς. Αλλά ενώ οι gay/λεσβιακές μελέτες, όπως υποννοείται από το όνομα, εστίασαν κυρίως σε ερωτήματα περί ομοφυλοφιλίας, η queer theory επεκτείνει το πεδίο της έρευνας της. Η queer theory εξετάζει και ασκεί πολιτική κριτική σε οτιδήποτε εμπίπτει σε κανονικές και παρεκκλίνουσες κατηγορίες, και ειδικότερα στις σεξουαλικές δραστηριότητες και ταυτότητες. Η λέξη «queer», όπως εμφανίζεται στα λεξικά, έχει κυρίως τη σημασία του «παράξενου», του «εκκεντρικού», του «ασυνήθιστου». Η queer theory ασχολείται με όλες τις μορφές της σεξουαλικότητας που χαρακτηρίζονται «queer» με αυτή την έννοια—και στη συνέχεια, ως προέκταση αυτού, με τις κανονικές συμπεριφορές και ταυτότητες οι οποίες ορίζουν τι είναι «queer» (όντας τα αντίθετά τους). Έτσι, η queer theory επεκτείνει το πεδίο ανάλυσής της σε όλα τα είδη συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων αυτών που κάμπτουν το γένος, καθώς κι αυτών που περιλαμβάνουν «queer», μη κανονικές μορφές σεξουαλικότητας. Η queer theory επιμένει πως όλες οι σεξουαλικές συμπεριφορές, όλες οι θεωρήσεις που συνδέουν τις σεξουαλικές συμπεριφορές με τις σεξουαλικές ταυτότητες, και όλες οι κατηγορίες κανονικών και περεκκλίνοντων σεξουαλικοτήτων, είναι κοινωνικά κατασκευάσματα, σύνολα σημαινόντων που γεννούν συγκεκριμένους τύπους κοινωνικής σημασίας. Η queer theory ακολουθεί την φεμινιστική θεωρία και τις gay/λεσβιακές μελέτες στην απόρριψη της ιδέας ότι η σεξουαλικότητα είναι θεμελιώδης κατηγορία, ότι ορίζεται δηλαδή από τη βιολογία ή ότι κρίνεται από σταθερές αρχές ηθικής και αλήθειας. Για τους queer θεωρητικούς, η σεξουαλικότητα είναι ένα πολύπλοκο σύστημα κοινωνικών κωδικών και δυνάμεων, μορφές ατομικών δραστηριοτήτων και θεσμικών εξουσιών, τα οποία αλληλεπιδρούν για να σχηματίσουν τις ιδέες του κανονικού και του παρεκκλίνοντος σε κάθε χρονική στιγμή, και τα οποία στη συνέχεια λειτουργούν στο όνομα του «φυσικού», του «βιολογικού» και του «θεόσταλτου».
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Μαρ 23, 2006 11:23 am

Δεν ξέρω ακόμα γιατί αλλά είμαι ενάντια σε queer η φεμινιστικές λογικές η θεωρίες.




Δικαιώματα των αναπήρων, δικαιώματα των παιδιών, δικαιώματα των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των Αλβανών, των τσιγγάνων και ούτω καθεξής, όλα αυτά φέρνουν στο προσκήνιο το μέγεθος της προκατάληψης που υποτίθεται ότι περιορίζουν ή καταπολεμούν.

Αν τα μέλη τέτοιων ομάδων θεωρούνταν, δηλαδή αυτονοήτως, φυσιολογικά ανθρώπινα όντα, τα περί δικαιωμάτων θα περίττευαν.

Στερημένη από συναίσθημα, η ίδια η συναίνεση, όπου ρυμουλκούνται οι πληθυσμοί Β' κατηγορίας, αποτελεί απλούστατα τον περιφραγμένο τόπο όπου τους αποδέχονται τυπικά, δηλαδή ένα γκέτο.

Αντί για το άστρο του Δαβίδ στο περιβραχιόνιο των Εβραίων επί Χίτλερ, τους υποχρεώνουν τώρα να διαλαλούν το εμπόρευμά τους με όλους τους αστείους ή ανορθόδοξους τρόπους, επομένως τρόπους καθησυχαστικούς, κάτι που έγινε λυπηρά προφανές στην Παραολυμπιάδα.

Στο βαθμό που τους απεχθάνονται, και θα δούμε στη συνέχεια τι είδους απέχθεια είναι αυτή, τους φορτώνουν με δικαιώματα, θέλοντας να δείξουν περί τίνος πρόκειται και για πόσο τρανταχτές γελοιογραφίες είναι ικανοί αυτοί οι άνθρωποι, αρχής γενομένης από τις παρελάσεις των gay σε πόλεις σαν το Σαν Φραντσίσκο, όπου το προϊόν διαφημίζεται με όρους εμπορικού φεστιβάλ ή καρναβαλιού.

Η κατάθλιψη των transsexual με τα εξωτικά ντυσίματα έρχεται στο προσκήνιο σαν το αποτέλεσμα αυτού του καταιγισμού δικαιωμάτων.

Οι λεγόμενοι διαφορετικοί, έχουν τώρα το δικαίωμα να βεβαιώσουν την ασύγκριτη έλλειψη σοβαρότητας και βαθέων συναισθημάτων, για την οποία τους καυτηρίαζαν εκ γενετής.

Γίνονται νούμερα.


Έτσι, εξοικειώνονται με τις ευτελέστερες δυνατότητες του μέσου όρου και παντρεύονται στα δημαρχεία όπως ο Νορβηγός υπουργός με τον φίλο του, ομολογώντας πως ένας τέτοιος γάμος δεν μπορεί παρά να τελείται για τους πιο αποκαρδιωτικούς λόγους, π.χ. για τη ρύθμιση του φόρου κληρονομιάς.


Αφού η αγάπη, από μόνη της, δεν θα είχε κανένα συμφέρον να καταφύγει στον γάμο και να ζητήσει έναν τύπο νομιμοποίησης συνδεδεμένο με τη σχέση δύο εραστών βιολογικά συμβατών, οι εραστές αυτοί την αποποιούνται αρκεί να υπογράψουν έγγραφα που τους εξομοιώνουν με τους πολλούς.

Όπως συνέβη με τις γυναίκες που ονόμασαν «απελευθέρωση» τον ματαιόδοξο σφετερισμό των αντρικών προνομίων, καταλήγοντας ανοργασμικές υποδιευθύντριες μεγάλων εταιρειών με πομπώδη λογότυπα, οι ομοφυλόφιλοι πέτυχαν να απελευθερωθούν αρκετά ώστε πλέον να τους ανήκει ό,τι πιο βαρετό έχει να επιδείξει η straight κοινωνία στις βιτρίνες της.


Ξεκινώντας από τη θρησκόληπτη προσκόλληση στο lifestyle της τηλεοπτικής αισχρότητας, gay και straight συμφωνούν ότι η μεταξύ τους διαφορά θα μπορούσε να λυθεί απλώς με το να εκλείψει φαινομενικά.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

ξώφαλτσα

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Πέμ Μαρ 23, 2006 6:36 pm

Έχεις μια τάση άτομαντ να βλέπεις τους ανθρώπους σαν υποχείρια της τηλεόρασης, της διαφήμισης, του λάιφ στάιλ, ανθρωπάκια που ζούν σε ένα σατανικό κόσμο που τους κατατρώει.
Σε λίγο θα μας πεις ότι ο ομοφυλόφιλος είναι προιόν κάποιας (στρέιτ?) εταιρίας.
Δεν ξέρω αν όλες οι παρελάσεις είναι εμπορικές επειδή εκείνη του σαν φρανσίσκο, για παράδειγμα, είναι, αλλά ακόμα κι έτσι να ναι τα πράγματα ποιο το πρόβλημα? Μόνο οι στρέιτ παρελάσεις μπορούν να έχουν εμπορικό χαρακτήρα?
Όπως και οι γάμοι μεταξύ ομοφυλόφιλων που μπορεί να γίνονται για χίλιους δυο λόγους, ακόμα και οικονομικούς, μειώνει σε κάτι αυτό το γεγονός το δικαίωμά τους στην ίση αντιμετώπισή τους από το νόμο?
Και γιατί κάποιος που φοράει εξωτικά ρούχα και είναι μάλιστα και ομοφυλόφιλος ή ακόμα χειρότερα καταθλιπτικός (καλό κι αυτό) τρανσέξουαλ γίνεται νούμερο όταν με αυτό τον τρόπο διεκδικεί καταρχήν το να γίνει ορατός και να αναγνωριστεί από τους υπόλοιπους?
Γιατί δηλαδή να πρέπει να αλλάξουν εκείνοι και να συμμορφωθούν με τους ηθικούς και αισθητικούς κανόνες που έχω εγώ και να μην αλλάξει η δική μου συμπεριφορά και αισθητική απέναντί τους?
Όπως και να χει δεν κάνουν μόνο γλέντια τα κινήματα των ομοφυλόφιλων. Αυτό προβάλλει η τηλεόραση γιατί αυτό πουλάει. Ποιο το νόημα της μεταπώλησης?

(Σπόντα : προκειμένου να αποφύγουμε τη ρετσινιά του πολιτικά ορθού περνάμε στο απέναντι άκρο, λες και δεν υπάρχουν ενδιάμεσα.)

Τα κινήματα δικαιωμάτων ζητούν να πάψουν οι άλλοι να βλέπουν την επιφανειακή διαφορά των ανθρώπων (μουνί, πούτσος, ομοφυλόφιλος, μαύρος, κίτρινος, άσπρος, ξένος κτλ) και να δουν την ουσιαστική.

Η θεωρία που παρέθεσε ο φίλκουτ τονίζει την κοινωνική κατασκευή του φύλου και της σεξουαλικότητας. Προσπαθεί να αποδομήσει τη φυσικότητα που δόθηκε στις έννοιες «άντρας» και «γυναίκα» και τα στερεότυπα απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Τα πράγματα όμως είναι δύσκολα.

Όσο θα υπάρχουν άντρες που θα μιλούν για ανοργασμικές (υπο)διευθύντριες και γυναίκες που θα ντρέπονται να βρίσουν πατόκορφα μεταμοντέρνους σεξιστές (ε μα ναι!) που προβάλουν το πουλί τους πάνω σε μια κλειτορίδα θα υπάρχουν κινήματα γυναικών, ομοφυλόφιλων, στρέιτ, γκέυ, λεσβιών και άλλων πολλών queer ανθρώπων.

Bording the prophet has spoken.

Πάω για ζέσταμα.
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Re: ξώφαλτσα

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Μαρ 23, 2006 9:13 pm

de bording morning έγραψε:Και γιατί κάποιος που φοράει εξωτικά ρούχα και είναι μάλιστα και ομοφυλόφιλος ή ακόμα χειρότερα καταθλιπτικός (καλό κι αυτό) τρανσέξουαλ γίνεται νούμερο όταν με αυτό τον τρόπο διεκδικεί καταρχήν το να γίνει ορατός και να αναγνωριστεί από τους υπόλοιπους?





Ακριβώς επειδή με αυτόν τον τρόπο (φορώντας εξωτικά ρούχα),διεκδικεί να γίνει ορατός και να αναγνωριστει από τους άλλους,για αυτό είναι και νούμερο.
ʼν απλώς τα φόραγε επειδή του άρεσαν τότε θα ήταν μιά χαρά.Αυτός όμως στρατεύει την αισθητική του,στοχεύοντας στις οποιεσδήποτε κοινωνικές επιδιώξεις του,καταλήγοντας να έχει ο ίδιος ρατσιστική συμπεριφορά από την αντίθετη με όποιους αυτός θεωρεί <νορμάλ>.
Σου φωνάζει δηλαδή υστερικά πώς εμείς οι ομοφυλόφιλοι φοράμε εξωτικά ρούχα και όταν συμφωνήσεις μαζί του πώς εντάξει εσείς οι ομοφυλόφιλοι φοράτε εξωτικά ρούχα,τότε σου λέει πώς είσαι ρατσιστής που λές ότι οι ομοφυλόφιλοι φοράνε εξωτικά ρούχα.
Ρε δέν πάνε να γαμηθούνε επιτέλους και οι ομοφυλόφιλοι και τα εξωτικά τους ρούχα.
Θυμίζει την γυναίκα η οποία όταν πείς ότι θέλω να δώ τον θεό,σου λέει πώς η κλειτορίδα της είναι ο θεός και όταν λοιπόν συμφωνήσεις και πείς εμπάσει περιπτώσει τότε θέλω να δώ την κλειτορίδα σου,σε λέει μεταμοντέρνο σεξιστή (έ άμα πιά και εσύ ρε ανηψιέ).

Εν ολίγοις όλες αυτές οι ομάδες,με σεξουαλικό ή άλλο χαρακτήρα,ουσιαστικά δέν ξέρουν τι θέλουν.Μιλάνε για απελευθέρωση και ισότητα,αλλά είναι οι ίδιοι που με τον φανατισμό τους και την μικρονοικότητα τους πράττουν τα αντίθετα.
Όσο για την θεωρία τους,μου μοιάζει σάν να προσπαθούν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι ή να τραβήξουν τα πράγματα να τα φέρουν στα μέτρα τους,αλλά και που τα μέτρα τους ακόμη δέν τα ξέρουν με συνέπεια να πεφτουν σε αντιφάσεις και αδιέξοδα (στο κείμενο του φίλ,τουλάχιστον εγώ διέκρινα δυό τρείς τέτοιες αντιφάσεις μεταξύ <εαυτών και υποκειμένων>.
Εμπάσει περιπτώσει αυτές οι καινούργιες θεωρίες μου θυμίζουν τις σύγχρονες αυτοκινητοβιομηχανίες,οπου κάθε εξάμηνο αλλάζουν και μοντέλο.
Και όπου βέβαια η μιά κλεβει την άλλη για να προλάβει την αγορά,και όπου πιά όλα τα αυτοκίνητα μοιάζουν μεταξύ τους,κάνοντάς σε να αναπολείς με νοσταλγία ένα ντεσεβώ,ένα λάντσια φούλβια,μιά άλφα τζούλια και άλλα θρυλικα μοντέλα του παρελθόντος.
Με λίγα λόγια δηλαδή,πολύ τογιότα γιάρις αυτές οι καινούργιες θεωρίες ρε παιδιά.
Κατά τα άλλα συμφωνώ με τον άτομαντ που τα είπε μιά χαρά.
Με τον ανηψιό δέν συμφωνώ σε τίποτα γιατί τον βρίσκω πολύ κοινότοπο τελευταία,αναπαράγοντας τις απόψεις της μόδας.
Με τον φίλ όταν μας πεί τις δικές του απόψεις τότε θα ξέρω άν συμφωνώ ή όχι.
Και εμπάσει περιπτώσει,συμφωνώ ή διαφωνώ,βαρέθηκα πιά να συζητάμε τα ίδια θέματα και άντε γαμηθείτε όλοι σας.





















































ʼντε γαμήσου και εσύ για κενό,σε βαρέθηκα και εσένα.

ΒΥ Τελικά μάλλον είναι μεγάλη παπαριά να λέμε πώς τα ζώα κάνουν σέξ για αναπαραγωγή.Αυτό το λέμε εμείς,τα ίδια όμως καμμιά ιδέα δέν έχουν πώς όταν γαμηθούν μεταξύ τους θα αποκτήσουν απογόνους.
Προφανώς το κάνουν από απόλαυση.
Το ίδιο και την τροφή τους την αναζητούν λόγω της απόλαυσης που θα πα΄ρουν από αυτήν.Δέν το ξέρουν πώς έτσι επιβιώνουν.
Για αυτό ουσιαστικά και σε αυτή την καινούργια θεωρία του φίλ,διαχωρίζοντας την σεξουαλικοτητα των ζωων από των ανθρώπων,όσον αφορά την αναπαραγωγή και την απόλαυση,ουσιαστικά απλώς αναφερόμαστε στον διαχωρισμό που κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι.Για αυτό και οδηγούμαστε σε αντιφάσεις.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

intensive care

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Πέμ Μαρ 23, 2006 11:56 pm

Μαλακίες λες θείο. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Γενικεύεις με αοριστολογίες και ψάχνεις να βρεις τα μειονεκτήματα των ομοφυλόφιλων ομάδων σε λάθος δρόμο. Μπερδεύεις επίσης την κοινωνική ακαδημαική θεωρία με την όποια κινηματική πρακτική.

Δεν είπε κανείς ότι όλα τα τέτοια κινήματα έχουν απόλυτα σωστές προτάσεις και δράσεις. Δεν είπε κανείς ότι κάποιος επειδή είναι ομοφυλόφιλος είναι το σούπερ άτομο προς μίμηση.
Δεν επιβάλει κανείς την ομοφυλοφιλία ως τον κανόνα που πρέπει να αντικαταστήσει εκείνον της ετεροφυλοφιλίας. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο, μην μπερδεύεσαι και μη φοβάσαι. Δεν απειλείσαι έτσι κι αλλιώς από κανέναν. Ιδιαίτερα μάλιστα σε μια εικονική συζήτηση.

Το ζητούμενο αυτών των θεωριών, που καθόλου καινούργιες δεν είναι, βρίσκεται στο να αποκαλυφθούν οι παράγοντες που καθιστούν «φυσικό», δηλαδή, καθολικό κανόνα την ετεροφυλοφιλία και καθορίζουν τις έμφυλες σχέσεις και ρόλους. Να αποκαλύψουν τις κοινωνικές εκείνες συνθήκες που σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο και σε συγκεκριμένο τόπο χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο «άντρα», «γυναίκα», «αδερφή», «πούστη», «λεσβία», «ομοφυλόφιλο», «ανώμαλο», «νορμάλ» και άλλα πολλά.


Bording the one who knows everything has spoken again.
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Μαρ 24, 2006 12:29 am

Και εγώ απλά και καθόλου με γενικεύσεις και αοριστολογίες όπως μου λές ανηψιέ,απάντησα πώς κατα την γνώμη μου δέν υπάρχουν ομοφυλοφιλοι και γυναίκες που καταπιέζονται και μαύροι κίτρινοι τσιγγάνοι ή ότι άλλοι,αλλά απλώς και μόνο υπάρχουν καταπιεσμένοι άνθρωποι (όλοι εξάλλου από δώ ή από κεί σε κάποια μειωνοτική ομάδα ανήκουμε,άσε που εν δυνάμει είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι).
Και όποιος δέν το βλέπει και περιχαρακώνεται σε ομάδες,αυτός είναι που φοβάται και όχι εγώ.
Τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες για να φέρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό,εις ώφελος της εξουσίας.
Διότι αυτό που πρέπει να μας νοιάζει πρωτίστως είναι αυτές οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες αλλά και συγκυρίες που φέρνουν το άδικο και όχι το πού συμπτωματοποιούνται κατα καιρούς.
Είπαμε,είμαστε της ολιστικής αντίληψης.....





































....ή θα σωθούν ΟΛΑ,ή θα τα φάει το μαύρο σκοτάδι πάλι ΟΛΑ.

ΒΓ Η περιχαράκωση σε ομάδες (ομοφυλόφιλοι,φεμινίστριες,μετανάστες και λοιπά) και η φανατική διεκδίκηση αποκλειστικά και μόνον των δικών τους δίκιων,οδηγεί σε ταξικές διαστρωματώσεις και περισσότερο άδικο συνολικά.ʼκου το θείο,που είναι αγρότης και τα ξέρει αυτά.ʼν εξασφαλίσουμε καλύτερες συνθήκες σε ένα είδος θα αναπτυχθεί υπέρμετρα και θα πνίξει τα άλλα.
Πρέπει να υπάρχει ισσοροπία.
Δέν σου κάνει εντύπωση,στον αποκλεισμό που θέτουν τον εαυτό τους αυτοβούλως όλες αυτές οι ομάδες,από άλλους κοινωνικούς αγώνες και περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στα δικά τους;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Παρ Μαρ 24, 2006 12:30 am

Κατ αρχήν πιστεύω πως τελευταία είστε όλοι τσιτωμένοι. Φωνάζατε για σεξ, σας έφερα ότι πιο τρεντυ και κινκυ να προβληματιστουμε κι αντ' αυτου... πίτσες μπλε!

Δε βαριέσαι, αντε να ξαναβρω το... ήθος μου πάλι.

Το μονο σωστό μέχρι στιγμής που είπες σ αυτο το θρεντ ασπικ είναι αυτό για τον μόνιμο κι ανικανοποιητο έρωτά μου με τη λαντσια φούλβια. Επειδή όμως σ αρέσουν τα αμφιφυλόφυλα συμπλέγματα αλλά μέσα σου κρύβεται η ομοφυλόφυλη περιέργεια έχω να αντιτάξω τα ακόλουθα:

Η Lancia Fulvia ξεκίνησε την παραγωγή το 1963 και σταμάτησε το 1976. Βασικά παρήχθησαν 4 μοντέλα. Η Berlina, το Coupe, το Coupe HF και η Sport.

H Berlina ήταν το οικογενειακό να πούμε μοντέλο, μια μαλακία και μισή, γέλιο είχε αλλά από αισθητική κλαφτα χαράλαμπε γι αυτό και δεν ασχολούμαστε μαζί της.

Την βλέπετε απο κάτω
Εικόνα

Διάσημη όμως έγινε η Fulvia για τις εκδόσεις Coupe και Coupe HF κι αυτές λατρεύει ο αγροτο-παλαιοντολόγος. Ητανε να πούμε τα "κανόνια" της εποχής, το όνειρο κάθε μικροαστού "γρήγορου" νεανία και -πράγματι- επρόκειτο για όμορφο σχεδιαστικά, αισθητικά και μηχανολογικά αυτοκίνητο. Αλλωστε τότε η αισθητική πραγματικά δημιουργούσε και δεν αναπαρήγαγε.

Εδώ η Coupe HF
Εικόνα

Δυστυχώς όμως, οι λάτρεις του Coupe, απέστρεφαν το βλέμμα τους από τον έτερο καππαδόκη της παρέας,τη Sport. Ετσι, ενω η σπορτ ήταν ελαφρύτερη, καλύτερη, γρηγορότερη, μόνο οι τελειωμένοι της εποχής στεκόντουσαν μπροστά της.

ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑΤΙ?
Γιατι η Σπορτ φάνταζε QUEER.
"Διαφορετική", μη αποδεκτή, μη "κανονική" για φούλβια.

Κι εδώ η Sport
Εικόνα

Κι ετσι βεβαια δεν μοσχοπούλησε. Αλλά έμεινε εκεί, στα παρασκήνια, αφού το coupe επισκίαζε τα πάντα.

Γι αυτό λοιπόν κι επειδή ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΑΚΟΜΑ ΓΡΙ να τα πω με δικά μου λόγια.

Η παραπάνω θεώρηση-κείμενο καταλήγει στο εξής:
Η queer theory επιμένει πως όλες οι σεξουαλικές συμπεριφορές, όλες οι θεωρήσεις που συνδέουν τις σεξουαλικές συμπεριφορές με τις σεξουαλικές ταυτότητες, και όλες οι κατηγορίες κανονικών και περεκκλίνοντων σεξουαλικοτήτων, είναι κοινωνικά κατασκευάσματα, σύνολα σημαινόντων που γεννούν συγκεκριμένους τύπους κοινωνικής σημασίας. Η queer theory ακολουθεί την φεμινιστική θεωρία και τις gay/λεσβιακές μελέτες στην απόρριψη της ιδέας ότι η σεξουαλικότητα είναι θεμελιώδης κατηγορία, ότι ορίζεται δηλαδή από τη βιολογία ή ότι κρίνεται από σταθερές αρχές ηθικής και αλήθειας. Για τους queer θεωρητικούς, η σεξουαλικότητα είναι ένα πολύπλοκο σύστημα κοινωνικών κωδικών και δυνάμεων, μορφές ατομικών δραστηριοτήτων και θεσμικών εξουσιών, τα οποία αλληλεπιδρούν για να σχηματίσουν τις ιδέες του κανονικού και του παρεκκλίνοντος σε κάθε χρονική στιγμή, και τα οποία στη συνέχεια λειτουργούν στο όνομα του «φυσικού», του «βιολογικού» και του «θεόσταλτου».


Με άλλα λόγια, η "κανονικότητα" πάει περίπατο και -όπως πολλοί συχνά έχουμε συμφωνήσει όλοι εδώ- οι συμπεριφορές μας και οι ταυτότητές μας είναι προιόντα κοινωνικά και καθόλου "φυσικά".

Αλλά τι πείραξε τον άτομαντ και τον ασπικ που να ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ το παραπάνω κείμενο?
Μα βέβαια το ομοφυλόφυλο, το queer, το σεξουαλικά παρεκλίνων. Και δεν κοίταξαν μέσα τους να δουν πως πιθανά ΚΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ QUEER είναι, πιθανά όχι σεξουαλικά μα ιδεολογικά, ως άνθρωποι, γι αυτό και μας ψυχοπλακώνουν με QUEER ιδέες κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία.

(Κι εδω να θυμήσω πως για τους μουλτιδες, queer είμαστε. Ενω οι ιδιοι για μας αντιπροσωπευουν τη κανονικότητα των απανταχου φορουμ.)

Διότι ασπικ και ατομαντ, όσο "φιλ"ελεύθεριακοί και να το "παίζουμε", μόλις κάποιος πατήσει τη σεξουαλικότητά μας γινόμαστε "τούρκοι".
Αλλωστε ασπικ, αυτό δεν εκμεταλεύεσαι κι εσύ για να "πατήσεις" τις ιδέες σου και να ισχυροποιήσεις την άποψή σου?
Αυτό δεν κάνω κι εγώ γράφοντας πορνογραφήματα που -σε μορφή σοκ- περνούν τα μηνύματα που θέλω?
Σάμπως το μπινελίκι του λεφτυ αυτό δεν εξυπηρετεί?
Για να μη πιασω τον ανηψιο σου που "χαριεντίζεται" τριβόμενος συνεχώς σε γυναικείες παρέες.
Τωρα να θυμισω τον τζακ, τον ταντον, ποιον να πιασω και ποιον να αφησω...

Δυστυχώς -ΚΑΙ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ- είμαστε ΟΜΟΦΟΒΙΚΟΙ αλλά δεν το έχουμε ακόμα κατανοήσει (τουτο σημαινει πως η γαμημενοι η κοινωνια εχει δουλεψει καλυτερα το ρόλο μας πραγμα που -επισης- δειχνει πως τετοιου ειδους θεωρίες έχουν βάση).
Γι αυτό κι η κοροιδία πάει πακετάκι με την υποκρισία μας.
Κι αν με ρωτήσεις αν ενστερνίζομαι τέτοιες θεωρίες θα σ απαντήσω πως, πράγματι, κοιτάζουν ένα κομμάτι της ζωής, εμβαθύνουν εκει και ξεχνούν όλα τα υπόλοιπα.
Ελα όμως που κοιτάζοντας ακόμα και τους εικονικούς QUEER εαυτούς μας, αυτό που βλέπω είναι τη σεξουαλικότητα ως ΟΠΛΟ επιβολής αντί ως ΑΝΑΓΚΗ ελευθερίας.

ΥΓ 1
Τη μαλακία με το πηδημα των ζωων και την αντιστοιχία με το πηδημα των ανθρώπων προκειμένου να καταλήξουμε στο "φυσικό", ξεχάστε την. Είναι για τελειωμένους ομοφοβικούς δαρβινικούς.

ΥΓ 2
Προς τον εκδότη-δελτίων-Ρύπου: Εσύ μπορεί να διαφωνείς με τον ανηψιο σου, εκεινος ομως γενικά συμφωνει με σένα (μιλώ για τη γενικότερη μεταμοντέρνα αντίληψή σας). Αυτο γίνεται επειδή εκείνος βλέπει το "διαφορετικό" κι εντάσσει μέσα του οτιδήποτε τον φοβίζει προσπαθώντας να βρει τρόπους να το αποδεχθεί. Αντίθετα εσύ ορίζεις τη διαφορετικότητα εντάσσοντας μέσα της αυτά που εσύ αποδέχεσαι και νομίζεις πως έτσι το προσεγγίζεις (κάνεις αυτό που λέμε τρούπες στο νερό). Τα μη αποδεκτά για σένα απλά δεν... υπάρχουν!

ΥΓ 3
Τα εξωτικά ντυσίματα, τα πάρτυ κι οι "γάμοι" είναι ο αφρός και το λαιφσταιλ. Νομίζω μπρε μερμυγκα πως -εσυ τουλαχιστον- μπορεις να κοιτάξεις βαθύτερα. :wink:

ΥΓ 4 (και τελευταίο)
Η πίσω μερια της Sport ήταν αυτό που την έκανε μη αποδεκτή (αλλά κατ εμέ προκλητική!)
Εικόνα
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Μαρ 24, 2006 12:54 am

ʼει γαμήσου φίλ,και φόρα μετά και ρούχα εξωτικά να πετύχεις και την αναγνώριση.
Τελικά δέν είναι να πείς την γνώμη σου σε τέτοια θέματα και αμέσως θα σε πούν ομοφοβικό.
Αυτό δέν είναι αντίθετος ρατσισμός;
Τέλος πάντων φίλγκουντ,την άποψή μου την εξήγησα πιο απλά στον ανηψιό που με είπε και αυτός ομοφοβικό, λίγο πρίν στείλεις το δικό σου μύνημα που μου τη λές και εσύ.Πιο απλά δέν μπορώ να απαντήσω.Σάν πρόσωπα τους ομοφυλόφιλους,τους τσιγγάνους,τους μαύρους και τους κόκκινους τους αγαπώ και τους σέβομαι όπως όλους,διαφωνώ όμως με την σύσταση των ιδεολογικών τους ομάδων έτσι όπως την εκφράζουν.Μου φαίνονται πολύ ψεύτικα όλα αυτά.
Αλλά τέλος πάντων αυτό που θέλω να σε ρωτήσω μιάς και είσαι ειδικός από ότι φαίνεται,είναι γιατί η λάντσια φούλβια η παλιά του εξήντα τρία,είναι ίδια ολόιδα με την άλφα ρομέο τζούλια;
Όπως και να χει πάντως,εγώ είμαι γενικώς με το αυτοκίνητο του λαού.


































Με το φίατ το πεντακοσαράκι δηλαδή.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Παρ Μαρ 24, 2006 1:08 am

Δεν μου λες φιλ, εγώ σε ποιο αμαξάκι αντιστοιχώ; :roll:
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Jack » Παρ Μαρ 24, 2006 5:56 am

Esy Kallioph , xoris thn paramikrh amfivolia , anhkeis sthn kathgoria ntalikas.

Logo ogkou afenos, kai parousiastikou afeterou...

























































Kai epeidh mallon psaxneis genikotera gia thn taytothta sou, sou leo na mhn adikeis ton eayto sou katatasontas ton ston kosmo ton mhxanon....

Esy Eyanthia mou eisai mia aerinh klania...

Poios na se piasei kardoula mou?
O n I m U s H a
(rules)
Jack
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 05, 2005 7:22 am

Επόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron