φιλοσοφία

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΑΪΝΣΤΑΪΝ - ΦΡΟΫΝΤ

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΑΪΝΣΤΑΪΝ - ΦΡΟΫΝΤ

Δημοσίευσηαπό Davatzis » Τετ Μαρ 01, 2006 7:49 am

Παραθέτω δύο αυθεντικές επιστολές, του Αινστάιν και του Φρόυντ τις οποίες είχαν ανταλλάξει μεταξύ τους μετά απο πρόσκληση της Κοινωνίας των Εθνών τον περασμένο αιώνα.

Το θέμα της αλληλογραφίας των δύο σοφών είναι η δυνατότητα απελευθέρωσης του ανθρώπου απο τον φόβο του πολέμου.

Οι επιστολές αυτές που γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1932, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον γιατί το θέμα του πολέμου δεν είναι ούτε χθεσινό, ούτε σημερινό – είναι αιώνιο.

Έτυχε να είμαι παρών, πριν πάρα πολλά χρόνια, στο πατρικό του+ πατέρα μου στα Καλάβρυτα όπου πήγαινε σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, σε συζήτηση που είχε με δύο φίλους του(τους δημοσιογράφους + Ανδρουλιδάκη και +Ζαφειρόπουλο) οι οποίοι πολλές φορές τον επισκεπτόντουσαν, όλοι για να ξεφύγουν απο την κόλαση της Αθήνας. Η συζήτηση πάνω στο θέμα των επιστολών είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον γι’αυτό ζήτησα και αντέγραψα αυτές, απο χειρόγραφη μετάφραση την οποίαν είχαν, θεωρώντας το κείμενό τους εξαιρετικής σπουδαιότητας μιά και προήρχετο από τους μεγαλύτερους σοφούς
του 20ου αιώνα.

Πριν λίγο καιρό ξεκαθαρίζοντας το αρχείο μου βρήκα αυτές τις επιστολές, και στην σημερινή αντιγραφή μετέφερα το κείμενο όπως ήταν γραμμένο τότε χωρίς να περιλάβω πνεύματα και τόνους λόγω μη δυνατότητας του υπολογιστή μου, με σκοπό να το διαθέσω σε φίλους και γνωστούς.

Ντόγκεν Ολλανδίας 18 Οκτωβρίου 2002

X.K.K.





Η επιστολή του Αινστάιν
----------------

30 Ιουλίου 1932
Πότσδαμ


Αγαπητέ κ.Φρόυντ,

Η πρόταση , η οποία μου έγινε από την Κοινωνία των Εθνών και από το «Διεθνές Ινστιτούτο Πνευματικής Συνεργασίας» των Παρισίων, να επιλέξω κάποιον για μιά ανταλλαγή απόψεων σε ένα θέμα της εκλογής μου, μου προσφέρει την ευκαιρία να συζητήσω μαζί σας ένα ερώτημα, το οποίο, υπό τις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες, εμφανίζεται από τα πιό επείγοντα που αντιμετωπίζει ο πολιτισμός.

Το ερώτημα είναι : υπάρχει τρόπος να απαλλαγούν οι άνθρωποι από την μοίρα του πολέμου; Είναι πιά γνωστό ότι με την πρόοδο της σύγχρονης επιστήμης, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει γίνει ζήτημα ζωής ή θανάτου για τον πολιτισμό. Εν τούτοις, παρά την καλή μου θέληση, όλες οι προσπάθειες δεν έχουν καταλήξει σε τίποτα το συγκεκριμένο.

Έχοντας απαλλαγή απο εθνικιστικές προκαταλήψεις, έχω έναν απλό τρόπο αντιμετωπίσεως της εξωτερικής όψεως, δηλαδή της οργανωτικής, του προβλήματος : τα κράτη να δημιουργήσουν ενα νομοθετικό και δικαστικό όργανο, το οποίο να αναλάβη την εξομάλυνση όλων των διαφορών που αναφύονται μεταξύ τους. Σήμερα, όμως στερούμεθα αυτού του υπερεθνικού οργάνου, το οποίο, θα ήταν σε θέση να εκδίδη αδιαφιλονίκητες αποφάσεις και να επιβάλλη δυναμικά την εκτέλεση των αποφάσεών του.

Φθάνω έτσι στο πρώτο μου αξίωμα : Προκειμένου να εξασφαλισθή η διεθνής ειρήνη, επιβάλλεται όπως κάθε κράτος παραιτηθή, μέσα σε λογικά όρια, από μερικά των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Αυτός είναι αναμφισβήτητα ο μόνος δρόμος για να φθάσουμε σε παρόμοια ειρήνη.





ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

Η αποτυχία, παρά τις προσπάθειες που κατεβλήθησαν την τελευταία δεκαετία προς αυτή την κατεύθυνση, μας πείθει ότι επεμβαίνουν ισχυροί ψυχολογικοί παράγοντες, οι οποίοι παραλύουν κάθε προσπάθεια.
Μερικοί από τους εν λόγω παράγοντες είναι προφανείς. Η δίψα της εξουσίας της κρατούσης τάξεως είναι, σε όλα τα κράτη, αντίθετη πρός κάθε περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας.
Αυτή η υπέρμετρη επιθυμία πολιτικής εξουσίας συμβαδίζει με τους στόχους εκείνων, οι οποίοι αποβλέπουν μόνο σε οικονομικά πλεονεκτήματα.
Αναφέρομαι, κυρίως, σε αυτή την περιωρισμένη, αλλά αποφασιστική ομάδα, η οποία, δραστήρια σε κάθε κράτος και αδιάφορη προς κάθε «κοινωνικό περιορισμό», βλέπει στον πόλεμο, δηλαδή στην κατασκευή και πώληση πυρομαχικών, απλώς και μόνο μιά ευκαιρία προωθήσεως των ατομικών της συμφερόντων. Πώς είναι δυνατόν αυτή η μειονότητα να κατορθώνη να υποδουλώνη στην απληστία της την μάζα του λαού, η οποία το μόνο που περιμένει από ένα πόλεμο είναι να υποφέρη και να χάση;

Μια λογική απάντηση θα ήταν ότι η μειονότητα, η οποία εκ περιτροπής κατέχει την εξουσία, εξουσιάζει πριν απ’όλα το σχολείο και τον Τύπο και, επί πλέον, τις θρησκευτικές οργανώσεις. Αυτό της επιτρέπει να κατευθύνη και να παραπλανά τα αισθήματα της μάζας, καθιστώντας την όργανο της πολιτικής της.

Ωστόσο, και αυτή η απάντηση δεν δίνει μιά ωλοκληρωμένη εξήγηση και προκαλεί ένα επόμενο ερώτημα : Πώς είναι δυνατόν η μάζα να αφήνεται να εξάπτεται με τα μέσα που αναφέραμε, φθάνοντας στο πάθος και το ολοκαύτωμά της;



Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

Στο ερώτημα αυτό υπάρχει μιά δυνατή απάντηση: Γιατί στόν άνθρωπο είναι έμφυτη η ευχαρίστηση του μίσους και της καταστροφής.

Υπό ομαλές συνθήκες, το πάθος αυτό παραμένει εν υπνώσει και και αφυπνίζεται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. Είναι εύκολο όμως το πάθος αυτό να μεταβληθή σε ομαδική ψύχωση. Φθάνουμε έτσι στό τελευταίο ερώτημα: Είναι δυνατόν να καθοδηγηθή η ψυχολογική ανάπτυξη των ανθρώπων σε τρόπο ώστε να καταστή ικανός να αντισταθή στην ψύχωση του μίσους και της καταστροφής;

Δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στις λεγόμενες αμόρφωτες μάζες. Η πείρα αποδεικνύει ότι εκείνη που υποκύπτει πρώτη σε αυτές τις ομαδικές καταστρεπτικές
υποβολές, είναι η λεγόμενη «διανόηση». Γιατί ο διανοούμενος δεν έχει άμεση επαφή με την σκληρή πραγματικότητα, την οποία ζη μέσα από την πιό εύκολη συνοπτική μορφή της: την τυπωμένη σελίδα.

Καταλήγω: Αναφέρθηκα έως τώρα σε πολέμους μεταξύ κρατών, δηλαδή σε διεθνείς πολέμους. Έχω όμως πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι το επιθετικό ένστικτο ενεργεί και υπό άλλες συνθήκες: αναφέρομαι στους εμφυλίους πολέμους π.χ., τους οφειλόμενους κάποτε σε θρησκευτικό φανατισμό και κάποτε, όπως σήμερα σε κοινωνικούς παράγοντες, ή ακόμη στις φυλετικές καταστάσεις μειονοτήτων.

Ξέρω ότι στα βιβλία σας μπορούμε να βρούμε σαφείς ή έμμεσες απαντήσεις σε όλα τα ερωτηματικά αυτού του προβλήματος. Που είναι και επείγον και απαράγραπτο. Θα ήταν ωστόσο πάρα πολύ χρήσιμο σε όλους μας, αν μας εκθέτατε το πρόβλημα της παγκοσμίου ειρήνης υπό το φώς των τελευταίων ανακαλύψεών σας, γιατί αυτό θα μας δείξη τον δρόμο για νέους και αποτελεσματικούς τρόπους δράσεως.


Εγκάρδια δικός σας

ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

-----------


Η επιστολή του Αινστάιν
----------

Βιέννη Σεπτέμβριος 1932

Αγαπητέ κ. Αινστάιν,

Αρχίζετε με τη σχέση μεταξύ νόμου και δυνάμεως. Μπορώ να αντικαταστήσω τη λέξη «δύναμη» με την πιό σκληρή και ωμή λέξη «βία»; Δίκαιο και βία αποτελούν για μας όρους εκ διαμέτρου αντίθέτους.

Είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι το ένα ανεπτήχθη από το άλλο. Και, άν ανατρέξουμε στην αρχαιότητα για να επαληθεύσουμε ότι αυτό ίσχυε ανέκαθεν, η λύση του προβλήματος δεν θα είναι δύσκολη.

Οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων λύονται κατ’ αρχήν με τη χρήση βίας. Αυτό συμβαίνει σε όλο το ζωικό βασίλειο, στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος. Στον άνθρωπο, όμως, θα πρέπει, για την αλήθεια, να προσθέσουμε και τις ιδεολογικές συγκρούσεις οι οποίες , προκειμένου να είναι αποφασιστικές απαιτούν μιά άλλη τακτική. Αυτό όμως συνέβη αργότερα, όπως θα δούμε συνέχεια.

Αρχικά, σε μιά μικρή ανθρώπινη ομάδα, η μεγαλύτερη μυική δύναμη αποφάσιζε σε ποιόν θα ανήκε κάτι, ή τίνος η θέληση θα επικρατούσε. Σύντομα όμως η μυική δύναμη αντικατεστάθη από την χρήση οργάνων: νικούσε όποιος είχε το καλύτερο όπλο, ή το χρησιμοποιούσε με περισσότερη επιτηδειότητα.

Με την εμφάνιση των όπλων, η πνευματική υπεροχή αρχίζει και παίρνει τη θέση της κτηνώδους μυικής δυνάμεως, παρ’ όλο ότι ο τελικός σκοπός του αγώνος παραμένει ο ίδιος: το ένα από τα δύο μέρη υποχρεώνεται να παραιτηθή από τις διεκδικήσεις του, ή τις αντιρρήσεις του.

Αυτό επιτυγχάνεται κατά τρόπο ριζικώτερο, όταν η βία εξουδετερώνει οριστικά τον αντίπαλο, δηλαδή τον σκοτώνει. Το σύστημα αυτό έχει δύο πλεονεκτήματα: ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να επαναρχίση τις εχθροπραξίες και ότι η τύχη του αποθαρρήνει τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Καμμιά φορά, όμως, την απόφαση του φόνου ανατρέπει η σκέψη ότι ο εχθρός μπορεί να χρησιμοποιηθή σε υπηρετικά καθήκοντα, εάν τρομοκρατηθή και του χαρισθή η ζωή.
Στην περίπτωση αυτή η βία περιορίζεται να κάνη υποχείριο της αντί να τον σκοτώση.
Αλλά ο νικητής θα έχει στο εξής να αντιμετωπίζη την μανία της εκδικήσεως του ηττημένου, ο οποίος θα βρίσκεται σέ συνεχή αναμονή.

Το δικαίωμα της αντιθέσεως στη βία
---------
Αυτή, λοιπόν, ήταν αρχικά η κατάσταση: η επικράτηση του ισχυροτέρου, της κτηνώδους βίας, ή της βίας που την στήριζε η ευφυία.
Γνωρίζουμε ότι αυτό το καθεστώς μετεβλήθη στην διάρκεια της εξελίξεως, ότι ένας δρόμος οδήγησε από την βία στο δίκαιο, στο νόμο. Ποιός, όμως;

Κατά την γνώμη μου, εκείνος ο δρόμος που περνούσε από την διαπίστωση ότι η μεγαλύτερη δύναμη του ενός μπορούσε να αντιμετωπισθή από την ένωση των περισσοτέρων αδυνάτων.
Η ισχύς εν τη ενώσει.
Η βία καταπολεμείται από την συνένωση των πολλών και η δύναμη αυτών που συνενώθηκαν εκπροσωπεί τώρα το δικαίωμα της αντιθέσεως στην βία του ενός.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το δίκαιο είναι η δύναμη μιας κοινότητος. Η οποία παραμένει πάντα βία, έτοιμη να εκδηλωθή εναντίον εκεινού που της αντιτίθεται, ενεργεί με τα ίδια μέσα, ακολουθεί τους ίδιους σκοπούς.
Στην πραγματικότητα, η μόνη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν θριαμβεύει πια η βία του ενός αλλά η βία της κοινότητος.

Αλλά για να πραγματοποιηθή αυτό το πέρασμα της βίας στο νέο δίκαιο, πρέπει να εκπληρωθή μια ψυχολογική προυπόθεση.
Η ένωση των πολλών θα πρέπει να είναι μόνιμη, σταθερή.
Εάν πραγματοποιηθή μονο προς τον σκοπό να καταπολεμηθή ο προπέτης για να διαλυθή μετά την ήττα του, δεν επιτυγχάνεται τίποτα.
Ο πρώτος που θα θεωρούσε τον εαυτό του ισχυρότερο, θα φιλοδοξούσε εκ νέου να κυριαρχήση δια της βίας, και το παιχνίδι θα επαναλαμβανόταν χωρίς τέλος.

Η κοινότητα οφείλει να παραμένη συνεχώς ηνωμένη, να προδιαγράψη τους κανόνες που θα προλαμβάνουν τις ανταρσίες, να διορίση τα όργανα τα οποία θα αγρυπνούν για την τήρηση των κανόνων, των νόμων, και τα οποία όργανα θα προνοούν για την εκτέλεση των νομίμων πράξεων βίας.
Σε μιά παρόμοια κοινότητα συμφερόντων δημιουργούνται μεταξύ των μελών μιάς ηνωμένης ανθρώπινης ομάδος συνεσθηματικοί δεσμοί, κοινά αισθήματα στα οποία στηρίζεται η πραγματική της δύναμη.


Σε τι χρησιμεύουν οι νόμοι
----------
Το πράγμα είναι απλό, σε όσο διάστημα η κοινότητα αποτελείται από ωρισμένα άτομα εξ ίσου ισχυρά, οι νόμοι αυτής της «ομάδος» καθορίζουν μέχρι ποιού σημείου θα πρέπει να περιορισθή η ελευθερία του κάθε ατόμου να χρησιμοποιή την δύναμη του κατά τρόπο βίαιο, ώστε να καταστή δυνατή μιά ασφαλής κοινή ζωή.
Ένα όμως παρόμοιο ειρηνικό καθεστώς είναι νοητό μόνο θεωρητικά Γιατί στην πραγματικότητα, οι περιστάσεις περιπλέκονται, για τον λόγο ότι η κοινότητα, ευθύς εξ αρχής, περιλαμβάνει εξ ίσου δυναμικά, άνδρες και γυναίκες, γονείς και παιδιά, και σύντομα, συνεπεία του πολέμου και των καθυποτάξεων, νικητάς και ηττημένους, οι οποίοι μεταβάλλονται σε κυρίους και σκλάβους.
Το δικαίωμα της κοινότητος καθίσταται τότε έκφραση της σχέσεως ανίσων δυνάμεων στο εσωτερικό της, οι νόμοι γίνονται από, και γιά εκείνους, που διοικούν, οι οποίοι παραχωρούν ελάχιστα δικαιώματα σε αυτούς που καθυπέταξαν.

Από την στιγμή εκείνη υπάρχουν στην κοινότητα δύο πηγές ανησυχίας, αλλά καί
τελειοποιήσεως του νόμου.
Πρώτον, η προσπάθεια του ενός ή του άλλου ατόμου για να υψωθή υπεράνω των περιορισμών που ισχύουν γιά όλους για την επιστροφή συνεπώς από την βασιλεία του νόμου σε εκείνη της βίας και, δεύτερον την συνεχή προσπάθεια των υπηκόων για την απόσπαση περισσότερης εξουσίας και νομιμοποιήσεως αυτών των μεταβολών, δηλαδή από την ισότητα των νόμων γιά όλους, στην ισότητα των νόμων γιά μερικούς.

Αυτή η εξελικτική διαδικασία καθίσταται ιδιαίτερα σημαντική όταν εκδηλώνωνται μετατοπίσεις της εξουσίας στο εσωτερικό της κοινότητος, όπως μπορεί να συμβή λόγω ιστορικών αιτίων.

Το δίκαιον, ο νόμος, μπορεί προσαρμοσθή βαθμιαίως στις καινούργιες σχέσεις της εξουσίας ή, πράγμα που συμβαίνει συχνότερα, η κυρίαρχη τάξη να μη είναι έτοιμη να αντιμετωπίση αυτή την μεταβολή, οπότε φθάνουμε στην εξέγερση, στον εμφύλιο πόλεμο, δηλαδή σε μια προσωρινή κατάλυση του νόμου και σε νέες εκδηλώσεις βίας, μετά τις οποίες εγκαθιδρύεται μιά νέα τάξη δικαίου.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και στούς κόλπους μιάς κοινότητας δεν αποφεύγεται η βίαια λύση των οικονομικών συγκρούσεων. Αλλά οι ανάγκες και η ταυτότητα των συμφερόντων, που προκύπτουν από την ζωή, ευνοούν μιά γρήγορη λύση αυτών των αγώνων, ενώ η πιθανότητα ειρηνικής λύσεως αυτών των καταστάσεων αυξάνει συνεχώς.

Μια ματιά στην ιστορία της ανθρωπότητος, θα μας δείξη μιά αδιάκοπη σειρά συγκρούσεων μεταξύ μιάς κοινότητος και μιάς άλλης, ή μεταξύ πολλών, μεταξύ πόλεων, χωρών, φυλών, λαών, κρατών, οι οποίες γίνονται σχεδόν πάντα δια της προσφυγής στην βία του πολέμου.

Οι πόλεμοι αυτοί καταλήγουν ή σε λεηλασίες ή σε απόλυτη υποταγή του ενός από τον άλλον. Οι κατακτητικοί πόλεμοι δεν μπορούν να κριθούν συνολικά. Μερικοί, όπως των Τούρκων και των Μογγόλων, δεν προκάλεσαν παρά μόνο δυστυχία, ενώ άλλοι αντίθετα, συνετέλεσαν στην μετατροπή της βίας σε νόμο, δημιουργώντας μεγαλύτερες μονάδες, μέσα στις οποίες η δυνατότητα προσφυγής στην βία εξουδετερώνετο, ενώ μια νέα νομοθετική τάξη συνεβίβαζε τις διαφορές.
Όπως οι κατακτήσεις των Ρωμαίων έδωσαν στις μεσογειακές χώρες το πολύτιμο
«Πάξ Ρομάνα».


Ο πόλεμος ώς μέσον «αιώνιας ειρήνης»
---------------

Η απληστία των Γάλλων βασιλέων να επεκτείνουν τα κτήματά τους δημιούργησε μια Γαλλία ηνωμένη, ευημερούσα. Όσο κι’άν αυτό μπορή να φανή παράδοξο, θα πρέπει ωστόσο να παραδεχθούμε ότι ο πόλεμος δεν θα ήταν ένα ανάρμοστο μέσον για την εγκαθίδρυση της «αιώνιας» ειρήνης, γιατί επιτρέπει την δημιουργία αυτών των μεγάλων μονάδων μέσα στις οποίες μιά ισχυρή κεντρική εξουσία καθιστά αδύνατο τον πόλεμο.
Ωστόσο, δεν το κατορθώνει, γιατί οι επιτυχίες της κατακτήσεως κατά κανόνα δεν διαρκούν.
Γιά ότι αφορά την εποχή μας ωδηγούμεθα στο ίδιο συμπέρασμα, στο οποίο καταλάβατε και εσείς από συντομώτερο δρόμο.
Μιά ασφαλής πρόληψη του πολέμου είναι δυνατή μόνο εάν οι άνθρωποι συμφωνήσουν για την σύσταση μιάς κεντρικής εξουσίας, στις οποίας την κρίση θα υποβάλλωνται όλες οι διαφορές.
Στην πρόταση αυτή περιέχονται δύο διαφορετικές ανάγκες: η δημιουργία ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου και να εξασφαλισθή η απαιτουμένη εξουσία.
Η πρώτη χωρίς την δεύτερη δεν θα ωφελούσε σε τίποτα.




Δύο αντίθετες παρορμήσεις
-------------

ʼς εξετάσουμε τώρα μιά άλλη από τις προτάσεις σας.
Απορείτε ότι είναι τόσο εύκολο να παρασυρθούν οι άνθρωποι στον πόλεμο και υποθέτετε ότι μέσα τους υπάρχει πράγματι μια παρόρμηση προς το μίσος και την καταστροφή.
Συμφωνώ μαζί σας απόλυτα.

Πιστεύουμε πράγματι στην ύπαρξη αυτού του ενστίκτου και τα τελευταία χρόνια προσπαθήσαμε να μελετήσουμε τις εκδηλώσεις του.

Θα μου επιτρέψετε να εκθέσω μέρος της θεωρίας των ενστίκτων, στην οποίαν φθάσαμε έπειτα από πολλά λάθη και δισταγμούς.

Εικάζουμε ότι οι παρορμήσεις του ανθρώπου είναι δύο ειδών: αυτές που τείνουν να διαιωνίσουν και να ενώσουν και τις οποίες αποκαλούμε ερωτικές και σεξουαλικές, και εκείνες που τείνουν να καταστρέψουν και να σκοτώσουν.
Την τελευταία αυτή την αποκαλούμε «επιθετικά ή καταστρεπτικά έστικτα».

Και οι δύο αυτές παρορμήσεις είναι εξ ίσου απαραίτητες, γιατί το φαινόμενο της ζωής εξαρτάται από την συμφωνία και την αντίθεσή τους.

Φαίνεται όμως ότι ουδέποτε μιά παρόρμηση του ενός τύπου μπορεί να δράση μεμονωμένως. Συνδέεται πάντοτε, ή, όπως λέμε, συμμιγνύετε, με ένα ποσοστό της άλλης, το οποίο ποσοστό τής μεταβάλλει τους σκοπούς, ή, αναλόγως των περιπτώσεων, επιτρέπει έτσι την επίτευξή τους. Έτσι, π. χ., το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως είναι ασφαλώς ερωτικό, χωρίς αυτό να εμποδίζη να προσφεύγει στην επιθετικότητα για να εκπληρώση τον σκοπό της.

Οι ανθρώπινες πράξεις αποκαλύπτουν και μιά επιπλοκή διαφορετικού είδους.
Σπανίως η πράξη είναι έργο ενός μόνο παρορμητικού κινήτρου, το οποίο, εξ άλλου, πρέπει να είναι συνδυασμός έρωτα και επιθετικότητος. Κανονικά, πρέπει να συντρέξουν πολλά παρόμοια κίνητρα γιά να καταστήσουν δυνατή την δράση.

Γι’ αυτό, όταν οι άνθρωποι παρακινούνται στον πόλεμο, μεσολαβεί μέσα τους μιά ολόκληρη σειρά από συναίτια κίνητρα, ευγενή και χυδαία.
Τα κίνητρα αυτά δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσουμε. Σε αυτά περιλαμβάνεται πάντα η ικανοποίηση της επιθέσεως και της καταστροφής.
Αναρίθμητες ωμότητες της ιστορίας και της καθημερινής ζωής επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και τη την δύναμή τους.
Η ανάμιξη αυτών των καταστρεπτικών παρορμήσεων μέ άλλες παρορμήσεις, ερωτικές και ιδεολογικές , διευκόλυνε φυσικά την εκπλήρωσή τους.

Ξεκινώντας από το δόγμα των παρορμήσεων, φθάνουμε σε ένα τύπο γιά να προσδιορίσουμε τους έμμεσους δρόμους της καταπολεμήσεως του πολέμου.
Εάν η ροπή πρός τον πόλεμο είναι προιόν της καταστρεπτικής παρορμήσεως, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε για να την καταπολέμησουμε στην ανταγωνιστική της παρόρμηση: στον έρωτα. Ό,τι προκαλεί συναισθηματικούς δεσμούς στούς ανθρώπους, θα πρέπει να ενεργή έναντι του πολέμου.

Και τώρα θα ήθελα να συζητήσω ένα πρόβλημα, το οποίο δεν θίγετε στην επιστολή σας, και το οποίον με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Γιατί αγανακτούμε τόσο εναντίον του πολέμου; Γιατί δεν τον βλέπουμε σαν ένα από τους τόσους και αλγεινούς ολέθρους της ζωής;

Ο πόλεμος φαίνεται να ταυτίζεται με την φύση, απόλυτα δικαιολογημένα και στην πραγματικότητα να θεωρήται αναπόφευκτος.
Μη σας προξενεί φρίκη η ερώτηση. Η απάντηση υπάρχει: γιατί κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ζωή του, γιατί ο πόλεμος καταστρέφει ανθρώπινες ζωές, θέτει τα άτομα υπό ατιμωτικές συνθήκες, τα υποχρεώνει , παρά την θέλησή τους, να σκοτώνουν άλλα άτομα, καταστρέφει πολύτιμες υλικές αξίες, προιόντα της ανθρώπινης εργασίας και πολλά άλλα.

Επί πλέον ο πόλεμος υπό την σημερινή του μορφή, δεν δίνει καμμιά ευκαιρία εκπληρώσεως του παλαιού ηρωικού ιδεώδους, ενώ ο αυριανός πόλεμος λόγω της τελοιοποιήσεως των μέσων καταστροφής, θα σημαίνει την έξόντωση του ενός, ή και των δύο, αντιπάλων. Όλα είναι τόσο αληθινά και αδιαφιλονίκητα, που μας εκπλήττει το γεγονός ότι η προσφυγή στον πόλεμο δεν έχει ακόμη καταργηθή, βάσει μιάς γενικής συμφωνίας της ανθρωπότητος.
Από αμνημονεύτων χρόνων, η ανθρωπότητα υποβάλλεται στην διαδικασία του εκπολιτισμού.
Σε αυτό οφείλονται όλα τα δεινά μας.
Τα αίτια είναι σκοτεινά, η έκβαση αβέβαιη.
Ίσως οδηγεί στην εξαφάνιση του ανθρωπίνου είδους, αφ’ ενός γιατί τρέφει τόσες προκαταλήψεις απέναντι στην σεξουαλική λειτουργία, και αφ’ ετέρου γιατί σήμερα πολλαπλασιάζονται δυσανάλογα οι αμόρφωτες μάζες και τα καθυστερημένα στρώματα του πληθυσμού, εν σχέσει με τους μορφωμένους καί προωδευμένους.

Ίσως αυτή η διαδικασία να μπορή να συγκριθή με την εξημέρωση ωρισμένων ζώων. Η οποία αναμφίβολα, επιφέρει φυσικές αλλοιώσεις.
Δεν έχουμε ακόμη συνηθίσει στην ιδέα ότι η εξέληξη του πολιτισμού είναι μιά παρόμοια οργανική διαδικασία


Πότε θα γίνουμε όλοι ειρηνόφιλοι ;
--------------

Από τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του πολιτισμού, δύο φαίνονται τα πιό ασήμαντα : η ενίσχυση της νοήσεως, η οποία αρχίζει να κυριαρχή των παρορμήσεων και η ενδοστρέφεια της επιθετικότητος, με όλα τα πλεονεκτήματα και τους κινδύνους που επακολουθούν.

Όμως ο πόλεμος έρχεται σε πλήρη αντίφαση προς τον ψυχικό μας κόσμο, όπως τον διαμόρφωσε ο πολιτισμός.
Δέν τον ανεχόμαστε πιά.
Δέν πρόκειται μόνο γιά μιά πνευματική .
Γιά μας τους ειρηνόφιλους ο πόλεμος είναι αφόρητος εξ ιδιοσυγκρασίας.

Πόσο πρέπει να περιμένουμε ώστε και οι άλλοι να γίνουν ειρηνόφιλοι;
Δέν μπορούμε, ή δεν ξέρουμε.
Ίσως όμως να μή αποτελή μιά ουτοπιστική ελπίδα ότι η επιρροή δύο παραγόντων, ή όλο και πιό πολιτισμένη μας στάση και ο δικαιολογημένος φόβος
των συνεπειών ενός ολοκληρωτικού πολέμου, θα τερματίση τον πόλεμο στο προσεχές μέλλον.

Με ποιό τρόπο, δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Στό μεταξύ, όμως, μπορούμε να πούμε : Όλα όσα συντελούν στήν εκπολιτιστική ανάπτυξη, εργάζονται εναντίον του πολέμου.
Σάς χαιρετώ εγκάρδια. Και σας ζητώ συγνώμη που οι παρατηρήσεις μου σας απεγοήτευσαν.


Δικός σας

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΥΝΤ
Αργότερα αργότερα πλακώσανε δυό κότερα..!!

Sort time 100 $, All night 500 $, fulltime 920 $

call 992560667598666
Davatzis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 29
Εγγραφή: Τετ Φεβ 22, 2006 5:36 pm
Τοποθεσία: Όλοι οι οίκοι ανοχής

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Μαρ 01, 2006 4:14 pm

"Ξεκινώντας από το δόγμα των παρορμήσεων, φθάνουμε σε ένα τύπο γιά να προσδιορίσουμε τους έμμεσους δρόμους της καταπολεμήσεως του πολέμου.
Εάν η ροπή πρός τον πόλεμο είναι προιόν της καταστρεπτικής παρορμήσεως, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε για να την καταπολέμησουμε στην ανταγωνιστική της παρόρμηση: στον έρωτα. Ό,τι προκαλεί συναισθηματικούς δεσμούς στούς ανθρώπους, θα πρέπει να ενεργή έναντι του πολέμου. "


Τα βλέπετε; Ας δημιουργήσουμε λοιπόν συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ μας (έστω και μίσους δηλαδή;) ώστε να μην φτάσουμε να πολεμήσουμε ο ένας τον άλλον...

Μα γιατί αντιστέκεστε; Τόσο πολύ λοιπόν είστε πρωτόγονοι και απολίτιστοι; Όλα με τη μυϊκή δύναμη θέλετε να τα κατακτήσετε; Υπάρχουν και "λάφυρα" που κατακτούνται με το συναίσθημα. Και με τον έρωτα (σ' εσένα το λέω κε. Νταβατζή...) που αφήσατε ξεκρέμαστο εκείνο το τόπικ για το σεξ και δεν μας εξηγήσατε καν τι θέλατε να πείτε.

Σιγά μη μιλάμε και στον Ενικό... Μιλείστε πρώτα κι ύστερα βλέπουμε...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό Davatzis » Τετ Μαρ 01, 2006 7:10 pm

Τα βλέπεις αγαπητό χαμίνι, παρά την προσπάθεια αυτών που τους κάλεσε η τότε αποτυχημένη Κοινωνία των Εθνών να δώσουν τα φώτα τους στους άλλους, όχι μόνο δεν μπόρεσε ο άνθρωπος να απαλλαγή απ΄το φόβο του πολέμου, αλλά τον μετέτρεψε σε μια πολύπλοκη και επικίνδυνη μηχανή, με τις ευλογίες του τωρινού αποτυχημένου
Ο.Η.Ε. με τις πλέον απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες…αψηφώντας τις όποιες γνώμες των σύγχρονων σοφών ειρηνιστών.

Το "πανίσχυρο σύστημα" δεν αφήνει περιθώρια για ελπίδες….

Πάντως ευχάριστο είναι ότι δεν πέρασαν απαρατήρητες αυτές οι επιστολές και μάλλον σου δημιούργησαν ερωτηματικά.
Αργότερα αργότερα πλακώσανε δυό κότερα..!!

Sort time 100 $, All night 500 $, fulltime 920 $

call 992560667598666
Davatzis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 29
Εγγραφή: Τετ Φεβ 22, 2006 5:36 pm
Τοποθεσία: Όλοι οι οίκοι ανοχής

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Μαρ 02, 2006 12:31 am

χαμίνι έγραψε:"Ξεκινώντας από το δόγμα των παρορμήσεων, φθάνουμε σε ένα τύπο γιά να προσδιορίσουμε τους έμμεσους δρόμους της καταπολεμήσεως του πολέμου.
Εάν η ροπή πρός τον πόλεμο είναι προιόν της καταστρεπτικής παρορμήσεως, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε για να την καταπολέμησουμε στην ανταγωνιστική της παρόρμηση: στον έρωτα. Ό,τι προκαλεί συναισθηματικούς δεσμούς στούς ανθρώπους, θα πρέπει να ενεργή έναντι του πολέμου. "


Τα βλέπετε; Ας δημιουργήσουμε λοιπόν συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ μας (έστω και μίσους δηλαδή;) ώστε να μην φτάσουμε να πολεμήσουμε ο ένας τον άλλον...

Μα γιατί αντιστέκεστε; Τόσο πολύ λοιπόν είστε πρωτόγονοι και απολίτιστοι; Όλα με τη μυϊκή δύναμη θέλετε να τα κατακτήσετε; Υπάρχουν και "λάφυρα" που κατακτούνται με το συναίσθημα. Και με τον έρωτα (σ' εσένα το λέω κε. Νταβατζή...) που αφήσατε ξεκρέμαστο εκείνο το τόπικ για το σεξ και δεν μας εξηγήσατε καν τι θέλατε να πείτε.

Σιγά μη μιλάμε και στον Ενικό... Μιλείστε πρώτα κι ύστερα βλέπουμε...




Ναι χαμίνι,αλλα ο φρόυντ λέει επίσης πώς αυτές οι δύο παρορμήσεις,ερωτική και καταστροφική είναι σύμμικτες.Και μάλιστα πολλές φορές όπως λέει,αναλόγως τα ποσοστά που καταλαμβάνουν μεταβάλουν και τον σκοπό.Και έτσι,το υποθέτω εγώ αυτό εκ των γραφομένων του,μιά ερωτική παρόρμηση μπορεί να καταλήξει σε καταστροφική.
Λίγα τέτοια παραδείγματα έχουμε;
Και για να διαφωνήσω και με τον φρόυντ (μιάς και είμαι πνεύμα αντιλογίας όπως με χαρακτήρισε ο τριτουλές),αυτά που ονομάζει σάν δύο διαφορετικά έντσικτα ή παρορμήσεις (ερωτικό και καταστροφικό) στην πραγματικότητα είναι ένα και μοναδικό,που εκφράζεται με δύο διαφορετικούς τρόπους.
Βέβαια θα μου πείτε,εντάξει και έτσι να είναι αυτό δέν αλλάζει την ουσία.
Όχι δέν την αλλάζει.
Απλώς όμως σημαίνει πώς μόνο όταν σταματήσει ο έρωτας,τότε μόνο θα σταματήσει και ο πόλεμος.
Οπότε το ερώτημα που θα θέσουμε στους ευατούς μας (άν είμαστε βέβαια στην κατηγορία των ειρηνόφιλων), είναι:είμαστε έτοιμοι να σταματήσουμε τον έρωτα;
Η δυσκολία στην απάντηση,δείχνει και την πολυπλοκότητα του προβλήματος της ειρήνης.
































Και βέβαια συμφωνώ απόλυτα πώς μόνο μιά ισχυρή κοινή εξουσία με ευρεία μαζική απήχηση,που να είναι ικανή και να νομοδοτεί και να επιβάλλει μπορεί να προσφέρει στο όλο θέμα της ειρήνης.
Αλλά όπως λέει και ο νταβατζής (που το νίκ του μόνο ειρηνόφιλο δέν είναι) αυτές οι εξουσίες τελικά το μόνο που κάνουν είναι να ευλογούν από πάνω και τον πόλεμο.
Διότι το άτομο και οι μικροομάδες καταφέρνουν και τις διαβρώνουν.
Και τελικά,όπως σωστά λέει ο φρόυντ,μόνο εκπολιτιστικώς μπορεί να λυθεί το θέμα.
Όχι να εξαφανιστεί η βία και η επιθετικότητα,αλλά απλώς να περάσει από το άτομο και τις μικρές ομάδες (που είναι πιο πρωτόγονη και ωμή),στις μεγάλες μάζες (που ειναι πιο ήπια και πολιτισμένη).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Μαρ 02, 2006 10:39 am

aspic έγραψε:Και βέβαια συμφωνώ απόλυτα πώς μόνο μιά ισχυρή κοινή εξουσία με ευρεία μαζική απήχηση,που να είναι ικανή και να νομοδοτεί και να επιβάλλει μπορεί να προσφέρει στο όλο θέμα της ειρήνης.
Αλλά όπως λέει και ο νταβατζής (που το νίκ του μόνο ειρηνόφιλο δέν είναι) αυτές οι εξουσίες τελικά το μόνο που κάνουν είναι να ευλογούν από πάνω και τον πόλεμο.


δε ντρεπεσαι ρε πνεύμα αντιλογίας να "συμφωνείς" με ισχυρή κοινή εξουσία με "ευρεία" αποδοχή?
κι αυτό το "ευρεία" δηλαδή πως το αντιλαμβάνεσαι?

Οι εξουσίες θέλουνε υποτελείς, θέλουνε ανθρώπους με "κοινή" κουλτούρα, χωρίς διαφορές. Οι πόλεμοι γίνονται ακριβώς επειδή προσπαθεί ο ισχυρότερος να επιβάλλει τη δικιά του κουλτούρα και να συντρίψει έτσι τον αντίπαλό του.
Μα όλα αυτά τα ξέρεις, γιατί με παιδεύεις πρωινιάτικα?

Ο Φρόϋντ αντιλαμβάνεται τα δυο ένστικτα που μας οδηγούν στις πράξεις μας, τη βία-εξουσία και το σεξ. Προσπαθούσε βέβαια να γράφει "έρωτα" και "καταστροφή" μιας και απευθυνόταν στον (έτερο) "θείο" τον άλμπερτ που τότε ήταν και κάποιας ηλικίας και δεν ήθελε να τον προσβάλλει με τις μαλακίες που ρωτούσε.

Και πιθανόν να αλληλοσυμπληρώνονται τα δυο αυτά ένστικτα αλλά ο φρόυντ εννοούσε πως δε γαμάμε συχνά (να τα λέμε τώρα χύμα, έτσι? εδώ που χουμε ξεπέσει) με συνέπεια να μένουμε λίγοι, άδειοι, κενοί, με απωθημένα κι αυτό μας ωθεί να ικανοποιήσουμε το άλλο μας ένστικτο που είναι η βία, η καταστροφή. Η, να το πάρουμε κι ανάποδα, αν πηδιόμασταν όλη μέρα (όταν είσαι ερωτευμένος αυτό δεν κάνεις, ή το ξεχάσατε όλοι σας εδώ μέσα?) τότε ούτε θα μας ενδιέφερε να καταστρέψουμε, ούτε θα χαμε και το κουράγιο βέβαια.

(εδώ θέτω σαφέστατη μομφή για όλους τους "πολυγραφότατους" στο μίσσος -συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου- εξαιρώντας μόνο τους ποιητές -μιας κι αυτοί είναι ιδιαίτερη περίπτωση)
(εσύ χαμίνι τα χέρια πάνω στο τραπέζι)

Ζιγκμουντ έγραψε:Οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων λύονται κατ’ αρχήν με τη χρήση βίας. Αυτό συμβαίνει σε όλο το ζωικό βασίλειο, στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος. Στον άνθρωπο, όμως, θα πρέπει, για την αλήθεια, να προσθέσουμε και τις ιδεολογικές συγκρούσεις οι οποίες , προκειμένου να είναι αποφασιστικές απαιτούν μιά άλλη τακτική.


Είναι ηλίου φαεινότερο (παρακαλώ, προσέξτε τον άριστο χειρισμό του λόγου εδώ!) πως όσες συγκρούσεις, διαφωνίες, πόλεμοι έγιναν-γίνονται-θα γίνονται στην ανθρωπότητα, έχουν σαν ουσιαστικό αίτιο την επικράτηση κάποιου εις βάρος κάποιου άλλου, δηλαδή τον ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟ του άλλου, την υποταγή του και την επικράτηση της κουλτούρας-πολιτισμού του ισχυροτέρου.
Και γιατί να εξουσιάσεις τον άλλο? Μα τότε μπορείς και να τον πηδήξεις και να τον εκμεταλευτεις και να τον κάνεις υποτελή κ.ο.κ.

Αρα, σκατά στη κεντρική εξουσία "ευρείας" αποδοχής μιας κι αυτό αυτόματα θα σήμαινε θάνατο στην υποκουλτούρα, στον καιάδα οι "παρεκλίνουσες-παραβατικές" συμπεριφορές, πολιτιστική αφομοίωση, αναγκαστική ταύτιση, "επιλεγμένες επιλογές".

Καθηστε να σας πως τι απαντα κι ο τριανταφυλλίδης στο ζιγκμουντ:

Τριανταφυλλίδης έγραψε:εκπολιτίζω -ομαι P2.1 : μεταδίδω σε κπ. (λαό, χώρα κτλ.) το δικό μου ανώτερο πολιτισμό, τον κάνω να αποκτήσει, ή να αναπτύξει ανώτερο πολιτισμό. [λόγ. εκ- πολιτ(ισμός) -ίζω μτφρδ. γαλλ. civiliser, policer (< υστλατ. politia < αρχ. πολιτεία)]


Ωραία, εμπρος για την εκπολιτιστική ανάπτυξη...
μα, για κάτσε...
αυτό δε κάνει κι ο τζωρτζ στο ιρακ και το αφγανιστάν?
τους "κάνει" ν αποκτήσουν και πολιτισμό και δημοκρατία
ρε κοίτα που τον είχα παρεξηγήσει τον ανθρωπο!

Εικόνα
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Μαρ 02, 2006 11:49 am

Αλλά για να πραγματοποιηθή αυτό το πέρασμα της βίας στο νέο δίκαιο, πρέπει να εκπληρωθή μια ψυχολογική προυπόθεση.
Η ένωση των πολλών θα πρέπει να είναι μόνιμη, σταθερή.
Εάν πραγματοποιηθή μονο προς τον σκοπό να καταπολεμηθή ο προπέτης για να διαλυθή μετά την ήττα του, δεν επιτυγχάνεται τίποτα.
Ο πρώτος που θα θεωρούσε τον εαυτό του ισχυρότερο, θα φιλοδοξούσε εκ νέου να κυριαρχήση δια της βίας, και το παιχνίδι θα επαναλαμβανόταν χωρίς τέλος.

Η κοινότητα οφείλει να παραμένη συνεχώς ηνωμένη, να προδιαγράψη τους κανόνες που θα προλαμβάνουν τις ανταρσίες, να διορίση τα όργανα τα οποία θα αγρυπνούν για την τήρηση των κανόνων, των νόμων, και τα οποία όργανα θα προνοούν για την εκτέλεση των νομίμων πράξεων βίας.
Σε μιά παρόμοια κοινότητα συμφερόντων δημιουργούνται μεταξύ των μελών μιάς ηνωμένης ανθρώπινης ομάδος συνεσθηματικοί δεσμοί, κοινά αισθήματα στα οποία στηρίζεται η πραγματική της δύναμη.


Ως εδώ καλά λοιπόν... Έχετε διαβάσει το "άκου ανθρωπάκο" του Βίλχεμ Ράϊχ; Τα ίδια λέει. Και λίγο πιο ωμά... Παρακάτω λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι ούτε η κοινότητα μπορεί να αντιμετωπίσει το θέμα χωρίς να καταφύγει στη βία και στην καταστολή της...

Αν δεν το έχετε καταλάβει, η εξουσία μας έχει προλάβει. Βρήκε τον τρόπο και την λύση να στο πρόβλημά της διά παντός!
Παγκοσμιοποίηση!!!!

Η μοιρασμένη εξουσία δεν "έπιασε"... Υπήρχαν απώλειες! Το ίδιο μοτίβο παίζει και στις κοινότητες, στη μάζα. Ο μόνος τρόπος λοιπόν είναι παγκοσμιοποίηση στον έρωτα. Κι όπως λέει ο φιλ, ποιος θα έχει τη διάθεση ή τη δύναμη να πολεμήσει; Ας πολεμάνε οι εξουσιαστές μεταξύ τους. Να δούνε και τη γλύκα!!! Ανέραστοι, μίζεροι και στεγνοί μισθοφόροι της υπερεξουσίας! Τι θα εξουσιάζουν; Όλος ο κόσμος θα είναι ένας πόλεμος, ποιος θα δίνει δεκάρα για τους δικούς τους πολέμους;




Φιλ, και τα δύο χέρια πάνω στο τραπέζι; τι σκληρός που είσαι...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Πέμ Μαρ 02, 2006 5:38 pm

Σιγουρα η παραπανω δυο (2) επιστολες δεν μπορουν να χαρακτηριστουν
ουτε σαν "ευαγγελιο του ειρηνιστη" ουτε να αντιμετωπιστουν
σαν "κοινωνικο-πολιτικο εγχειριδιο" για την αποτροπη του πολεμου και την παγιωση της παγκοσμιας ειρηνης.

Προκειται για παραθεση αποψεων και μαλιστα, η προβεβλημενη αποψη εδω, ειναι αυτη του κ. Σιγκμουντ Φρόυντ που ειναι αλλωστε ο ερωτωμενος και αρα "υποχρεως" να δωσει απαντησεις στα ερωτηματα που του απευθυνει ο Αινστάιν.

Αυτο που κανει λοιπον, ειναι να απαντησει οσο καλλιτερα μπορει, υπο το πρισμα της ειδικοτητας του και την κοινωνικη του τοποθετηση και, κατα την γνωμη μου, απανταει μαλλον επιτυχημενα. Δηλαδη παραθετει μια ενδιαφερουσα και χρησιμη προσεγγιση και αναλυση του κοινωνικου φαινομενου "Πολεμος" απο ψυχολογικης (και διανοητικης) κυριως σκοπιας, σωατα εντοπιζει ως βαθυτερη αιτια του πολεμου την συγκρουση ατομικων συμφεροντων και σωστα ονοματιζει την Βια ως το πιο αποτελεσματικο εργαλειο για την διεκπεραιωση του Πολεμου και την επιλυση των διαφορων με την επικρατιση και κυριαρχια του νικητη πανω στον ηττημενο.
Επισης σωστα αναλυει και αποκαλυπτει οτι η Βια απο πρωτογονο και χοντροκομενο εργαλειο επιλυσης της κατα περιπτωση διαφορας, μετατρεπεται σε μηχανισμο εξουσιας για να διασφαλισει ετσι την διαιωνιση της επικυριαρχιας της ομαδας των νικητων (κυριαρχη ή αρχουσα ταξη) πανω στους ηττημενους.
Φυσικα δεν θα περιμενε κανεις, Ο Φρουντ να προχωρησει σε αναλυτικη παραθεση των οικονομικων και πολιτικων αιτιων που οδηγουν σε πολεμους ουτε να προταξει τον ισχυρισμο οτι η εξαλειψη αυτων των αιτιων μπορει να οδηγησει σε αποτροπη των Πολεμων. Δεν ηταν οικονομολογος ουτε πολιτικος. Η οικονομικο-πολιτικη αναλυση ειναι αντικειμενο αλλης επιστημης, της πολιτικης και οικονομικης επιστημης, και ειναι δουλεια αλλων αναλυτων να αρθρωσουν τον σχετικο λογο και προβληματισμο. Το ζητουμενο φυσικα ειναι, μεσα απο την πολυπλευρη, διεξοδικη και εξονυχιστικη ψηλαφιση, να γινει εφικτη η χαραξη μιας στερεης και εφαρμοσιμης κοινης στρατηγικης για την αποτροπη του πολεμου.

Αυτο που κανει εντυπωση ειναι οτι περαν των ευχων και των υποθεσων, δεν φαινεται να συνεισφερει συγκεκριμενες ιδεες-προτασεις περι του "πρακτεου" δηλαδη την "εδω και τωρα" (ή καλλιτερα την "εκει και τότε" για να εναρμονιστουμε με τον ιστορικο χρονο της αλληλογραφιας) αποτροπη του Πολεμου. Αποφευγει επιμελως να παρει θεση και αρκειται να προβλεψει οτι η ανθρωποτητα, αν καταφερει και επιβιωσει των καταστροφικων πολεμων, ενδεχεται να αναπτυξει μεσα απο τον "εκπολιτισμο", τα ψυχολογικα αντισωματα που θα αποτρεπουν στο μελλον το μικροβιο της Βιας απο το να παιρνει το πανω χερι και να εξελισεται σε Πολεμικη επιδημια. Θεωρει οτι η κοινωνια, περιπου μηχανιστικα, μπορει να αναπτυξει μεσα στα "εκπολιτιστικα" της εργαστηρια, το "εμβολιο του φοβου" απεναντι στον πολεμο το οποιο αφου συσσωματωθει στην ψυχοσυνθεση, αποτυπωθει στην ιδιοσυγκρασια του φιλοπολεμου ατομου και "εγγραφεί" στην κοινωνικη μνημη θα θωρακισει τις φιλειρηνικες αμυνες και εντελει θα μετατρεψει, περιπου αυτοματα, τον πλανητη σε μια απεραντη οαση ειρηνης.

Δεν κανει επισης, ο κ. Φρουντ, την παραμικρη νυξη για τη φυση την ποιοτητα, το περιεχομενο και τις διαδικασιες "εκπολιτισμου". Αντιθετα μενουμε με την ευλογη απορια: πως ειναι δυνατον να εμπιστευτουμε μια διαδικασια εκπολιτισμου ελεγχομενη και επιβαλομενη απο την κυριαρχη ταξη, δηλαδη ακριβως απο την ομαδα εξουσιας που βρισκεται στην θεση του προνομιουχου επικυριαρχου και απολαμβανει τα οφελη της βιαιης εκμεταλευσης των "αμορφωτων" και "απολιτιστων" μαζων;
Πως μπορουμε να εμπιστευτουμε μια διαδικασια εκπολιτισμου ελεγχομενη απο μια ομαδα εξουσιας η οποια λογω θεσεως χρειαζεται την Βια γαι να παραμεινει κυριαρχη; Και η οποια μαλιστα ασκει ακαταπαυστα διαφορες μορφες Βιας, με μια απο τις πιο αποτελεσματικες και επικινδυνες να ειναι ακριβως η πολιτιστικη διαβρωση και ισοπεδωση; Μορφες βιας που εκδηλωνονται ειτε μεσα απο συννομες διαδιακασσιες μαζικης αλλοτριωσης και χειραγωγησης (ΜΜΕ) ειτε οταν οι περιστασεις το απαιτουν με αμεσες κατασταλτικες επεμβασεις ειτε τελος απροκαλυπτα, με την κηρυξη πολεμων επικαλουμενη αφηρημενες και σχεδον παντα παραπλανητικες και αβασιμες αιτιες που ακυρωνουν τις κατακτησεις του πολιτισμου και εξευτελιζουν το πολιτιστικο κεκτημενο, σπρωχνωντας την ανθρωποτητα στην βαρβαροτητα απο την οποια προσπαθει να απαλλαγει.
Για το ιδιους λογους ειναι αναξιοπιστη, και εξ αντικειμενου αντιθετη με την εννοια του πολιτισμου (και οχι του "εκπολιτισμου"!) και της ειρηνης η "ενδιαμεση" λυση της παγκοσμιας κεντρικής εξουσίας.
Μια τετοια κεντρικη εξουσια δεν ειναι τιποτα αλλο παρα μια αναδιατεταγμενη, μεγενθυμενη και ισχυροποιημενη εκδοχη των σχεσεων εξουσιας και εκμεταλευσης που γεννουν τις κοινωνικες διαμαχες και τους πολεμους.
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Μαρ 02, 2006 10:31 pm

feelgood έγραψε:δε ντρεπεσαι ρε πνεύμα αντιλογίας να "συμφωνείς" με ισχυρή κοινή εξουσία με "ευρεία" αποδοχή?
κι αυτό το "ευρεία" δηλαδή πως το αντιλαμβάνεσαι?



Όχι ρε πνεύμα σκέτο,δέν ντρέπομαι.
Εσύ να ντραπείς.
Και το ευρεία το αντιλαμβάνομαι,σάν και την ευρεία σύγχιση που έχεις στο κεφάλι σου.
Διότι το ωραίο δέν είναι πάντα και το σωστό.
Και συνήθως οι άνθρωποι νομίζουμε πώς αυτό που μας αρέσει είναι και το καλό και ωφέλιμο.
Για αυτό και εσύ φίλ,χωρίς να το καταλάβεις ξέφυγες από το θέμα.
Και το θέμα είναι η ειρήνη.
Εσύ την προσπερνάς όμως και μιλάς για την ελευθερία και την ευτυχία του ανθρώπου.
Και εγώ θα συμφωνήσω σε όλα μαζί σου,και πώς κύριο μέλημα του ανθρώπου πρέπει να είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας του,που θα τον κάνει αξιοπρεπή,αυτάρκη και ευτυχισμένο.
Διότι η ελευθερία θεωρείται το κύριο ενέργημα που οδηγεί στην θέωση του ανθρώπου.Μόνο που ακριβώς αυτή η διεκδικηση της ελευθερίας οδηγεί,σε διαμάχη,βία και τελικά σε πόλεμο και έτσι μπορεί να τον οδηγήσει απλως στην νέκρωσή του.

Διότι η ελευθερία που θέλει ζωτικό χώρο για το άτομο,προσβάλεται από την λειτουργία της φύσης η οποία βρίσκεται σε μιά διαρκή προσβολη και βλάβη αυτού του ζωτικού χώρου των μερών της (μας τα είπε ο φρόυντ.Γιατί δεν τον προσέχεις όταν μιλάει; ).
Και προφανώς ο φρόυντ,θέλοντας να μήν στενοχωρήσει τον αινστάιν που οι ερωτήσεις του ήταν όντως αφελείς όπως λές αλλά ανθρώπινες,προσπάθησε διακριτικά και με τρόπο να αφήσει εμμέσως να φανεί πώς ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος όσο ακόμη προσβάλλεται η ελευθερία των ανθρώπων (δέν μπορούμε να μιλησουμε για ειρήνη στους παλαιστινίους παράδειγμα).
Και για αυτό του αναφέρει την πάξ ρομάνα,ή τους γάλλους βασιλείς,αφού μιά ισχυρή κεντρική εξουσία,προσβάλλει βέβαια την ατομική ελευθερία,εξασφαλίζει όμως την ειρήνη.
Για αυτό να είσαι σίγουρο χαμίνι ,πως μιά ισχυρή παγκοσμιοποιημένη εξουσία σήμερα εξασφαλίζει σταθερότητα και ειρήνη.
Από την άλλη βέβαια,περιορίζει με διάφορους τρόπους τις ατομικές ελευθερίες και κάνει δύσκολες έως ακατόρθωτες,τις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις της.
Εδώ είναι φίλ και όλη η ουσία στο δίλλημα μας (σάν αναρχοαυτόνομο αντιεξουσιαστή που σε κόβω και σένα): ρίχνουμε νερό στο κρασί της ελευθερίας μας προκειμένου να αποφύγουμε την βία και τον πόλεμο,ή είμαστε άκαμπτοι και ανυποχώρητοι όσον αφορά αυτη την ελευθερία και οδηγούμε τα πράγματα στην φρίκη και την βαρβαρότητα αναπαράγοντας και μεις με την σειρά μας εξουσία στους άλλους;
Εδώ είναι και το πρόβλημα πιστεύω του σημερινού αναρχικού (άντε και του αριστερού άν θέλεις).Εξάλλου ο χουλιγκανισμός παραμονεύει πάντα να μπεί απο την πίσω πόρτα.
Σε αυτό το δίλλημα εγώ δέν έχω απάντηση.
Βρίσκω όμως την εκπολιτιστική θέση του φρόυντ μύθε,αρκετά λογική,ρεαλιστική,ακόμη και μακροπρόθεσμα αποτελεσματική.


Στο άλλο θέμα σχετικά με την φύση του ανθρώπου και τις παρορμήσεις του,εδώ νομίζω ότι ο φρόυντ,αποσιώπησε κάποια πράγματα (για να μήν στενοχωρήσει τον αινστάιν; ).
Βασικά δέν είπε,το απλό που λέει και ο λαός,πώς όλα για το γαμήσι γίνονται (στην αρχαία αθηναική κοινωνία ρε φίλ που πηδιόντουσαν ολημερίς γιατί δέν αποσοβήθηκαν οι πόλεμοι; ίσα ίσα που το αντίθετο συνέβη).
Διότι η ισχύς,εξουσία,έχει άμεση συνάρτηση με το σέξ (εξάλλου το σέξ και από μόνο του εξουσία είναι,αφού έτσι εξασφαλίζεται η εξάπλωση των ειδων έναντι άλλων.Η προσβολή του ζωτικού χώρου που λέγαμε πρίν δηλαδή.Και όσα είδη επιβίωσαν στον πλανήτη,ήταν αυτά που είχαν καλύτερη αναπαραγωγική ικανότητα).
Σέξ και φόνος είναι το ίδιο πράγμα.Το μαχαίρι είναι πέος,αλλά και το πέος είναι μαχαίρι που δολοφονεί την γυναίκα.Το σέξ είναι φονική πράξη,και ο φόνος σεξουαλική.
Απορώ ακόμη,γιατί ο φρόυντ τα διαχώρισε και δέν μας είπε πώς σεξουαλικό και καταστροφικό έντσικτο είναι ένα και το αυτό.
Ένα και μοναδικό ένστικτο υπάρχει,το ένστικτο της ζωής (άντε άς το πούμε και επιβίωσης),που βαστάει κόντρα απέναντι στον θάνατο.
Έτσι που ο σημερινός θεωρητικός,άν θέλει να είναι σωστός και ωραίος και να μας τα πεί έξω από τα δόντια,θα πρέπει να βάλει χωνί τα χέρια του γύρω από το στόμα και να μας φωνάξει:
ΌΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΒΡΕΕΕΕ. ΚΑΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΑΛΛΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΒΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ.
ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΖΩΑ.....

















































...ΓΑΜΙΩΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΩΜΑ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΓΑΜΗΣΙ.

(Δυστυχώς όμως επειδή φοβάται και αυτός ο ίδιος τον θάνατο δέν θα μας το πεί ποτέ με αυτόν το τρόπο.Και θα προτιμήσει να το κρύψει εντέχνως στον κομψό λόγο του,όχι για να ξεγελάσει εμάς,αλλά για να ξεγελάσει τον εαυτό του.
Όπως και να χει όμως για να επιστρέψουμε,κάθε πράγμα έχει το τίμημά του.
Και το τίμημα του έρωτα και της ελευθερίας,είναι η βία και ο πόλεμος.
Διαλεγουμε και παίρνουμε.
Ελεύθερα ζώα ή περιορισμένοι άνθρωποι; )


(Και επειδή τα πάντα είναι εξουσία (το είπε και ο σιγμούνδιος),να χουμε υπόψην μας πώς και με τα ποστ μας εδώ μέσα,είτε ερωτοτροπώντας είτε γκαρίζοντας, εξουσία στους άλλους ασκούμε).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Davatzis » Παρ Μαρ 03, 2006 9:18 am

Λίγο εκτός Θ, αλλά δεν πειράζει το κλίμα είναι κατάλληλο!!


Έχω πει ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί κανένα σύστημα, όχι γιατί είμαστε ακόμη υπανάπτυκτοι και δεν έχουμε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις άλλά γιατί αφήνουμε πάντα περιθώρια για το απρόβλεπτο, για το ανορθολογικό.

Το σύστημα έχει βάλει τον άνθρωπο μέσα σε μια εξημερωμένη μορφή στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Βασικά πρόκειται για τη δυστυχία που πηγάζει από τον πολιτισμό όπως τον ανέλυσε ο Φρόυντ (ο Πολιτισμός πηγή δυστυχίας). Και έχει πάρει διαστάσεις που ξεπερνάνε όλες τις εμπειρίες της ανθρώπινης ιστορίας.

Είναι σαν να μετατρέπεται ή απτή δυσαρέσκεια όσων καθημερινά πεθαίνουν από την πείνα, τους πολέμους και τους λιμούς, στην απερίγραπτη νεύρωση των άλλων, που σαν χορτασμένοι, μαχητές και υγιείς, μέλη της παραγωγικής κοινωνίας τη διατηρούν. Ακόμα και οι προσπάθειες να συνειδητοποιηθεί η κατάσταση, συνεχώς ενσωματώνονται στο «σύστημα».

Ενώ στην «ανατολή» το σοσιαλιστικό σύστημα με μαρξιστικές αρχές κατέληξε επίσημος φορέας του ίδιου συστήματος παραγωγής όπως ίσχυε στη Δύση, οι προσπάθειες της επαναστατικής σκέψης στη Δύση μετατρέπονται σε καταναλωτικό αγαθό.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι που εντάχθηκαν σαν παραγωγοί – καταναλωτές στο «σύστημα», αντιδρούν διαφορετικά στη δυστυχία. Μερικοί είναι πιστοί υπηρέτες του «συστήματος» και απολαμβάνουν τις εξυπηρετήσεις που το ίδιο το σύστημα τους προσφέρει και αρκούνται στα τεχνολογικά παιχνίδια και στα σύμβολα του ΣΤΑΤΟΥΣ (Status), με τα οποία το «σύστημα» τους επιτρέπει να αισθάνονται σύγχρονοι άνθρωποι και ελεύθεροι κύριοι του κόσμου. ʼλλοι αισθάνονται την δυστυχία και μορφάζουν στο «σύστημα» το οποίο όμως εξυπηρετούν.

Τα ψυχικά ταραγμένα παιδιά, κατά κανόνα τα παιδιά των πιστών υπηρετών του «συστήματος», στρέφονται εναντίον του συστήματος με το «μελάνι»! παίζουν την παγκόσμια επανάσταση, σπανιότερα κατεβαίνουν στα πεζοδρόμια, ακόμα πιο σπάνια εφαρμόζουν την επανιδιωτικοποίηση της εξουσίας, με τη μορφή της «τρομοκρατίας». Τελικά υπάρχουν και οι «φυγάδες», νομιμοποιημένοι φυγάδες αξιωματούχοι στα πλαίσια των καλών τεχνών και των επιστημών,(πλαίσια που ανάλογα με την αφοσίωση, το ταλέντο και την προκοπή εξασφαλίζουν την ύπαρξη, από το μέτριο μηνιάτικο μέχρι τις αποδοχές των στάρ), δίπλα τους ένα κίνημα που σχεδόν έχει εκλείψει.

Οι Μπίτνιξ και οι χίππιδες της εποχής μου, οι οποίοι αφήνονταν στη σύμπτωση και όχι στο σύστημα, το ίδιο το σύστημα αφομοίωσε σαν «μόδα», στα ίδια πλαίσια όμως πολλοί τοποθετούν και τη θρησκεία, είτε στις κοινωνικές αποδεκτές και σχεδόν αφοπλισμένες μορφές των επισήμων εκκλησιών, είτε σε κινήματα φυγής όπως της γιόγκα, του βουδισμού, του ζέν ή του Jesus People.

Και συνεχίζω, ενώ οι μεν χρωστάνε την καθημερινή τους ζωή θυσιάζοντάς την στο μηνιάτικο και οι δε από την 1η μέχρι την 30η του μήνα προεξοφλούν την επανάσταση…που δεν μπορούν να την κάνουν…και οι υπόλοιποι αποτελματώνονται στις καλές τέχνες, στις επιστήμες και τη θρησκεία, όλοι δε καταναλώνουν το πιο επιτυχημένο εμπόρευμα της εποχής μας «το σέξ» το οποίο με τη γεννητικότητα (σεξουαλικότητα) δεν έχει πια καμιά σχέση, είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της αστικής πατριαρχικής καταναλωτικής κοινωνίας, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την αλλοτρίωση των ανθρωπίνων σχέσεων, την υποδούλωση της γυναίκας, η οποία ακόμα και εκεί που θέλει να χειραφετηθεί, μόνο τον άνδρα απομιμείται και εκδικείται το πολύ πολύ με τον υστερικό τόνο της μέγαιρας.
Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ανταλλαγή εμπορευμάτων, σύμφωνα με τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς», έτσι το σέξ για τον αστό και για τον επαναστάτη δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σύμβολο του Status, στον αστό αποδεικνύει ότι απελευθερώθηκε από τους δεσμούς της αστικής ηθικής, και τον επαναστάτη τον βεβαιώνει για τις ικανότητές του στον ανδρικό ανταγωνισμό.

Όλα αυτά όμως ισχύουν για όλους, οι ταξικές διαφορές δεν εκφράζονται πια παρά στα λεξιλόγια, όχι στις συνήθειες της κατανάλωσης.

Μόνο ο αποδεδειγμένα ψυχοπαθής και ο πατροκτόνος επαναστάτης είναι εξαιρέσεις.

Με τη διαφορά ότι ο ψυχοπαθής, ο οποίος δεν παράγει καταναλωτικά αγαθά, συντηρείται από το «κράτος ευημερίας» στην ψυχιατρική κλινική, ενώ ο επαναστάτης αν είναι ικανός μπορεί να πουλήσει την επανάσταση σαν καταναλωτικό αγαθό…Αν δεν είναι ικανός και ρίχνει βόμβες, συντηρείται επίσης από το «κράτος ευημερίας».

Η διαφορά μεταξύ ψυχιατρικής κλινικής και φυλακής είναι ασήμαντη τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή..

Ο ανθρώπινος πόνος που υπάρχει σ΄αυτές τις μορφές της αλλοτρίωσης σαν μια ανταλλαγή εμπορευμάτων σχεδόν δεν μπορεί πια να εκφραστεί.

Νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει (εδω ή αλλού), η γλώσσα κυριαρχείται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και αυτά χαλάνε την ίδια την ομιλία των ανθρώπων. Γι΄αυτό ίσως δεν υπάρχει πια στην Ευρώπη σύγχρονη ποίηση κατανοητή.

Καλό πέταγμα "αετών" και προσοχή στον "ιό"....!!
Αργότερα αργότερα πλακώσανε δυό κότερα..!!

Sort time 100 $, All night 500 $, fulltime 920 $

call 992560667598666
Davatzis
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 29
Εγγραφή: Τετ Φεβ 22, 2006 5:36 pm
Τοποθεσία: Όλοι οι οίκοι ανοχής

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Μαρ 03, 2006 12:34 pm

Από την εποχή του Ηρακλείτου του Ζιγκμουντ και Αϊνστάιν έχουν αλλάξει πολλά.

Και έχουν καταρριφθεί πολλά

Έχουν έρθει νέες εποχές.

Ιστορικά ο πόλεμος του Χίτλερ ήταν ο τελευταίος που κήρυξε ένα έθνος με δεδηλωμένο στόχο την απόκτηση εδαφών τα οποία θεωρούσε ζωτικής σημασίας.

Έκτοτε οι πόλεμοι γίνονται με σκοπό την αστυνόμευση.

Ασφαλώς, η αστυνόμευση είναι αρχαία όσο και ο κόσμος, ωστόσο εδώ πρόκειται για το μοντέρνο ιδεώδες μιας τάξης άλλου τύπου, που ο Κανόνας της πρέπει να θεμελιώνεται στη συναίνεση.

Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος αποτελεί την επεισοδιακή παλινδρόμηση στο αρχαϊκό μοντέλο, κάθε φορά που η φρενήρης ανάπτυξη της τεχνολογίας απειλείται με απορύθμιση.

Δηλαδή όταν επιτυγχάνονται τιμές μιας επιτάχυνσης που το σύστημα αδυνατεί να διαχειριστεί.

Το ότι όλο αυτό δανείζεται ένα γεωστρατηγικό και ιμπεριαλιστικό προσωπείο δεν είναι λοιπόν αρκετό για να πιστέψουμε ότι η ανθρωπότητα πισωγυρίζει σε βάρβαρους καιρούς με την ιστορική έννοια του όρου (αυτό απλώς αποκαλύπτει τον πόθο των αναλυτών που παραμένουν αιχμάλωτοι της λογικής του ψυχρού πολέμου, αφού έτσι ξαναγίνεται τάχα επίκαιρη η φωνή τους).

Απεναντίας, η βαρβαρότητα είναι εδώ μια τεχνική δυσλειτουργία του συστήματος.

Δεν παράγει καμία θερμοκρασία, εκτός της κυριολεκτικής κατά τόπους, και κανένα πύρινο κήρυγμα δεν μπορεί να την αιτιολογήσει πολιτικά, εξ ου και οι Μπους και Σία προσέλαβαν για κράχτη ένα στέλεχος που διέπρεψε πουλώντας το ρύζι Μπάρμπα Μπεν σε νοικοκυρές.


Έτσι οι φωνές που εναντιώνονται στον πόλεμο παίζουν άθελά τους, μακροπρόθεσμα, το παιχνίδι εκείνων που τον ξεκίνησαν και που θα προτιμούσαν να τον αποφύγουν αν οι συνθήκες αλλοτρίωσης των ανθρώπων προσφέρονταν για μιαν αναίμακτη λύση όπως η μαζική ύπνωση.

Κατηγορώντας το πολεμικό πνεύμα δίχως να δίνουν στο περιεχόμενο της κατηγορίας την απόχρωση μιας διακριτικής ερμηνείας του πράγματος, συνηγορούν σε μια ειρηνική κατάκτηση της Ανατολής με σαπουνόπερες.

Παρόμοιες κατακτήσεις προϋποθέτουν την σταδιακή εκχέρσωση της ιδιοσυγκρασίας ανθρώπων που λογοδοτούν σε μιαν εντελώς διαφορετική αντίληψη του θανάτου, συνεπώς του χρόνου, και όταν αυτό συμβεί κανένας δεν θα διαμαρτυρηθεί, όπως δεν διαμαρτύρεται για τον σπασμωδικό εκσυγχρονισμό της Ρωσίας υπό τα πυροτεχνήματα των μαφιόζικων ΜΜΕ.

Η Ανατολή, εδώ, βομβαρδίζεται με CD και σλιπάκια.

Και να γιατί αυτή η ανακλαστική εναντίωση στον πόλεμο είναι κι η ίδια τόσο φανερά politically correct.

Επιτρέπεται να συστρατευθούν αστέρες του θεάματος, παιδάκια του νηπιαγωγείου, κυρίες της υψηλής κοινωνίας και διαφημιστές σε συμφωνία με υψηλόβαθμους της σοσιαλδημοκρατικής νομενκλατούρας και οικολόγους.
Όλοι αυτοί απολαμβάνουν την ομοφωνία τους, επειδή η βιολογική επιβίωση του ιρακινού πολίτη είναι must, όπως παλιότερα της μεσογειακής φώκιας.

Σε αντιστάθμισμα αυτής της διάχυτης απάθειας, οι άνθρωποι ζουν την ψευδαισθησιακή ένταση των τηλεοπτικών αναμεταδόσεων.

Πράγματι, το γεγονός ότι οι πάντες επαναλαμβάνουν πως κανείς δεν επιθυμεί τον πόλεμο δείχνει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο αυτονόητο.

Δείχνει ακόμη ότι τον απολαμβάνουμε κρυφά, σαν τροφή εκείνου του πωρωμένου βλέμματος που εκπαιδεύτηκε να διψάει για τις live αναμεταδόσεις του αίματος. Έρχεται σαν απάντηση όχι στην αστική ανία των σαλονιών αλλά στο στερητικό σύνδρομο που συνδέει, δομικά, την αστυνόμευση με τη μοντέρνα ψυχαγωγία. Κάμερες, έλλειψη νομιμοποιητικής βάσης, πλήγματα ακριβείας, ατυχήματα, όλ' αυτά δεν θυμίζουν σφαγή αλλά παραβίαση του καθήκοντος που οι οπερατέρ αποκαλούν Αρχή Της Γωνίας 30ο1.

ΥΓ. Σήμερα κυριαρχεί η Εικόνα ακριβώς όπως στις ερωτικές ταινίες όταν δύο διαδοχικές γωνίες λήψης του ιδίου αντικειμένου είναι κοντινές, προκαλείται η αίσθηση σφάλματος στη συνδεσμολογία των πλάνων.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Επόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron