φιλοσοφία

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!

Δημοσίευσηαπό messinian » Σάβ Δεκ 24, 2005 5:39 pm

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι εσύ!

Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατι ήσουνα εσύ, και τώρα σε ακλουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.

Αγάπα το σώμα σου· μονάχα με αυτο στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.

Αγάπα την ύλη· απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν΄ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν εϊναι να ΄σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1414
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό kopadi » Κυρ Δεκ 25, 2005 7:53 am

Ποιά είναι η ορμή ,απ' όλες τις ορμές του Θεού , που ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει ; Τούτη μονάχα : Μιαν κόκκινη γραμμή απάνω στη γης ξεκρίνουμε , μιαν κόκκινη αιματερή γραμμή , που με αγώνα ανηφορίζει από την ύλη στα φυτά , από τα φυτά στα ζώα , από τα ζώα στον άνθρωπο.
Ο ακατάλυτος τούτος προανθρώπινος ρυθμός είναι απάνω στη γης ετούτη η μόνη ορατή οδοιπορία του Αόρατου.Φυτά ,ζώα , άνθρωποι , είναι τα σκαλοπάτια που δημιουργάει ο Θεός για να πατήσει και ν' ανέβει.
Δύσκολος , φοβερός , ατέλειωτος ανήφορος . Στην έφοδο τούτη ο Θεός θα νικήσει , θα νικηθεί ; Υπάρχει νίκη ; Υπάρχει νικημός ; Το σώμα μας θα σαπίσει , θα ξαναγυρίσει στο χώμα , μα Εκείνος που μια στιγμή το διαπέρασε τι θα γίνει ;
Μα όλες τούτες οι έγνοιες είναι κατώτερες , κι όλες οι ελπίδες κι οι απελπισίες εξαφανίζουνται μέσα στο λιμασμένο , χωνωτό στρόβιλο του Θεού. Ο Θεός γελάει , θρηνάει , σκοτώνει , μας βάνει φωτιά και μας αφήνει μεσοστρατίς , αποκαψίδια !
aimenartakarabaz
kopadi
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Τρί Σεπ 02, 2003 8:55 am

Δημοσίευσηαπό kopadi » Κυρ Δεκ 25, 2005 7:57 am

Από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη
aimenartakarabaz
kopadi
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Τρί Σεπ 02, 2003 8:55 am

Δημοσίευσηαπό messinian » Κυρ Δεκ 25, 2005 1:49 pm

«Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. 'Οχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.
Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.
Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου, ποιον ν' αποχαιρετήσω; τι ν' αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια, κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.
Σε ποιον να εμπιστευθώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μα αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη; Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού, γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν' ανηφορίζω; Που να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

(ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ) Απόσπασμα από τον Πρόλογο
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1414
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...


Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron