φιλοσοφία

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ....ουσίας.

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 15, 2005 4:31 pm

Και για να σας βγάλω απ'τον κόπο

θα αναφέρω συνοπτικά τα επόμενα επεισόδια.

Τρίο πάντα, γιατί είμαστε και σεξουαλικά απελευθερωμένοι

κάθυ-άσπικ-κανένας

ακολουθεί

κανένας-χαμίνι-κάθυ

και ξαναερχόμαστε και σ'ένα προηγούμενο γιατί η ζωή κύκλους κάνει

άτομαντ-λάμπας-κάθυ

και σας ευχαριστώ, γιατί δε νομίζω ότι θα μου ξαναδοθεί η ευκαιρία να μετέχω σε πορνό και μάλιστα τρία και μάλιστα με τόσο αξιόλογους πρωταγωνιστές.



Οπότε, αφού τώρα σας πρόλαβα

αρχίστε να ψάχνετε ανθρώπους να σας εκφράζουν

γιατί αυτό είναι οι αδερφές ψυχές, αγαπητοί μου

και δεν ντροπή να το παραδέχεσαι.



(επίσης, με εκφράζει και η έψιλον, αν γουστάρετε και λεσβιακό απλό)






Και να τελειώσω με μια φράση που με βοηθήσατε εσείς πάλι με την καλή σας πρόθεση και τα καλά σας λόγια να διατυπώσω



οι άνθρωποι που έχουν πολύ σφιχτά δεμένο τον εγκέφαλο με τα γεννήτικα τους όργανα κινδυνεύουν από ασφυξία εγκεφάλου.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Πέμ Σεπ 15, 2005 5:03 pm

aspic έγραψε:Εν ολίγοις δηλαδή,η άσχετη επινόησε,είπε και υπονόησε,πώς σάν άνθρωπος,σάν φυσικό πλάσμα,σάν οτιδήποτε,αυτό που ΔΥΝΑΜΑΙ δέν μπορεί να εκπέσει αξιακά,από αυτό που ΕΙΜΑΙ και αυτό που ΒΟΥΛΟΜΑΙ δέν μπορεί ποτέ να υπερβεί και πάλι αξιακά, αυτό που ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ (να είμαι).Και τελικά αυτό που ΠΡΑΤΤΩ και αυτο που ΓΙΝΟΜΑΙ,δέν μπορεί να είναι κάτι λιγότερο κάτι περισσότερο,αξιακά πάντα,από αυτό που ΕΙΜΑΙ.
Μπράβο άσχετη και γιούπι!



Δηλαδή ασπικ θέλεις να πεις οτι τελικά κατάφερα να παίξω το ρόλο μου σωστά?
Αδικα μπήκα στο κόπο να κάνω την αυτοκριτική μου?
Πολυ θα χαιρόμουν πάντως αν οι παπαριες που γράφω μπορεί και να μην οδηγουν σε πληρη αποσύνδεση των κειμένων.
Ετσι κι αλλοιως πάντως μου ανέβασες το ηθικό άσπικ
και τρέχω με χαρά να πάρω θέση στο θρανίο..

Η αλήθεια είναι πως δεν τα πηγα ποτέ καλά με τα θρανια η ανεγκεφαλη και οσο ναναι λίγο κουράγιο το χρειαζόμουν.
Είναι και αυτή η τόσο βαρεια διδακτική ύλη που προκλητικοτατα στέκεται εμπρος μου και με απειλει.....
Εγώ όμως εκεί ατρόμητη και αμετακίνητη...
ίσως και βιτσιόζα θα έλεγαν μερικοί.

Βλέπω τα κείμενα -σεντόνια να απλώνονται μπροστά μου
και ..ναι , πίστεψέ με δεν με τρομάζουν!
Απεναντίας ...τα θαυμάζω !

Θαυμάζω τις ατέλειωτες ορδες ( οχι , δεν ξέχασα κανενα γράμμα )
των λέξεων να συνωστίζονται και να διαδηλώνουν
και χαίρομαι γι αυτο ακριβώς που κάνουν,
που ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ !

Αλλες κραυγάζοντας ,άλλες με απλωμένα πανώ και άλλες
βαδίζοντας ήσυχα , όλες γίνονται ενα ποτάμι και ορμούν κατα πάνω μου.
Μπουκάρουν δια μέσω των οφθαλμων και κατακλυζουν την εγκεφαλική μου ουσία.

Αλήθεια τι στο διάβολο κάνουν τόσες λέξεις εκει μέσα?
Σε τί πράγμα μετατρέπονται και υπάρχει συνέχεια χωρος για τις επόμενες ?
Μήπως όμως κάποτε πάψει να υπάρχει?
Μήπως να έκλεινα τις μπούκες των οφθαλμων να πάψουν να ορμούν στον εγκεφαλό μου για να τον προστατέψω?
Κι αν πάψει αυτη η εφόρμηση των λέξεων,
τί θα γίνει με τη νόησή μου με την ψυχή μου ?
Τροφοδοτούνταν απο τον ποταμο των λεξεων και ως ποιο βαθμο?
Μπορουν να συνεχίσουν να τροφοδοτούνται το ίδιο απο άλλες πηγές ?

Ρε ασπικ παρε πίσω το θάρρος που μούδωσες γιατί μου βγαίνει σε κακό τελικα.
Αντι να κάτσω ήσυχα ησυχα στο θρανίο
- σε ενα απο τα τελευταια θρανια όπως και τότε-
και να αφήσω τα γευστικά μου κύτταρα να απολαμβάνουν
-κρυφά απο εσάς - τον ηδονικό συνδυασμο γεύσης
-ψαράκι ψητό, χορταράκια βραστα, και παπαρα απο φρέσκο μαυρο ψωμάκι βουτηγμενο στο λαδολεμονο-
κάθομαι και βασανιζω τα εγκεφαλικά μου κύταρα , υψώνοντας το κουλο μου και θετοντας ερωτήματα.
Οπως έκανα τότε, οταν ήθελα να παραστήσω τη καλή μαθήτρια.

Φοβάμαι τελικα, πως εκτος απο άσχετη ίσως να είμαι και ηλιθια.....
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 15, 2005 6:02 pm

Βρήκα κι άλλη βρισιά.

Αν θες να πεις "άντε γαμήσου"

πες

"άντε επικοινώνα".



Αν βρεις και τίποτα άλλο, αγαπημένε μου συμπαίκτη σε τσόντα, φυσικά και περιμένω και υπομένω.

Και εσείς οι υπόλοιποι, αν βγάλετε ποτέ τα τσοντοπεριοδικά από μπροστά σας, ελάτε να μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Ή σαν μαλάκες.
Μπερδεύτηκα.
Αυτά κάνουν οι αντιστροφές.
Εν πάσει, περιπτώσει, καντε ό,τι θέλετε, εγώ για σας το λέω για να πάρετε λίγο αέρα.

Αξίζει.

Γειά σου, κι εσένα άσχετη υπομονετική και επιμονετική.

Και συ ρε κανένα, που είσαι ρε γαμώτο, να πεις πάλι κανένα ωραίο σαν αυτό με το πεζοδρόμιο να τους βάλεις όλους στη θέση τους?
Με το χαμίνι στην ισπανία?
ʼντε, γυρίστε, μου λείψατε.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Σεπ 15, 2005 6:18 pm

Επίσης, άσχετη, αν θες να μας καταλάβεις εδώ καλύτερα, να ασχοληθείς λίγο με το φρόυντ, ο οποίος είπε ότι μερικές φορές ένα πούρο, είναι απλά ένα πούρο, και κατ'επέκταση, λέω εγώ, μια ταμπακιέρα είναι απλά μια ταμπακιέρα.

Για να σε βοηθήσει αυτό και να μη χάνεσαι έχοντας μάταιες αναζητήσεις, .

Γιατί είδες τι μπερδέματα γίνονται από μια επικοινωνία.
(και ΧΩΡΙΣ αντιστροφή αυτό)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Σεπ 15, 2005 6:47 pm

kathy έγραψε:οι άνθρωποι που έχουν πολύ σφιχτά δεμένο τον εγκέφαλο με τα γεννήτικα τους όργανα κινδυνεύουν από ασφυξία εγκεφάλου.


Ο ΠΡΟΩΡΟΣ
--------------------------

Μέρος Α'
----------------


Ο Τακης ήταν αυτο που λέμε "το καλό παιδί". Οχι ιδιαιτερα όμορφος, όμως συμπαθής, ήσυχος, πλακατζής και μάλιστα "ελεύθερος". Τα 33 του χρόνια ήταν η "χρυσή του εποχή". Μάλιστα είχε και επιτυχία στις γυναίκες. Δεν το έπαιζε και τζόβενος αλλά είχε εκείνο το κάτι που τις έκανε να τον πλησιάζουν κρυφογελώντας και να "τρίβονται" επάνω του.
Βέβαια το περίεργο ήταν πως δεν είχε κάποιο μόνιμο δεσμό (παρόλο που και η Σούλα μα και η Τάνια, νομίζω, μήνες τώρα δείχνουν να τον θέλουν), όμως αραιά και που ερχότανε στη παρέα με κάποια "καινούργια" αψηφώντας τις παλιές. Μα κάθε καινούργια δεν έμενε κοντά του παρά λίγες εβδομάδες (το πολύ) και μετά πάλι επακολουθούσε μια περίοδος "μπακουριάσματος".

Ξέχωρα από το "γκομενικά" ήταν καλός φίλος (παρόλο που 'ταν αεκτζής) και τα λέγαμε αρκετά συχνά. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, δεν λέγαμε και τίποτα σημαντικό όλα αυτά τα χρόνια (τον ξέρω από το Λύκειο) αλλά δε χρειάζεται να λες και πολλά όταν περνάς καλά.
Ετσι είναι η ζωή σήμερα άλλωστε.
Εκτός βέβαια από τώρα τελευταία.
Παρατήρησα πως έπινε πάντα παραπάνω, εκείνος που πάντα ήταν μετρημένος στο ποτό. Είχε και κανα δυο τρακαρίσματα απανωτά, ενώ ποτέ δεν είχε τρακάρει. Και στο μαγαζί πάντα τ' άνοιγε πρώτος και το κλεινε τελευταίος. Ομως δεν τον έβλεπα με διάθεση όπως πρώτα. Σα κάτι να μη του πήγαινε καλα.
Και, εντάξει, σοφός δεν είμαι, ούτε ξέρω πολλά, μα αν δε τα πας καλά στη ζωή σου, είτε χρωστάς πολλά, είτε φταίνε οι "γκόμενες". Δεν χρώσταγε ποτέ πολλά αρα...

Ηθελα να τον ρωτήσω να μάθω, μ' είχε φάει κι εκείνη η τσούλα η Σούλα (την έλεγα τσούλα λόγω ομοιοκαταληξίας -άσχετα αν ήτανε, που ήτανε δηλαδή-) να μάθει επειδή περίμενε να τον βρει ευαίσθητο για να του «τη πέσει». Κι άμα έκανα χάρη της Σούλας θα μου έκανε το "κονέ" με τη Βιβή, έτσι μου έλεγε τουλάχιστον.
Αποφάσισα λοιπόν να βάλω τον Τάκη κάτω και να τον "συρματώσω" με τη (τ)Σούλα. Ετσι τη περασμένη Παρασκευή πέρασα από το μαγαζί κατά τις 8 το βράδυ. Ητανε μονάχος (είχε μαγαζί με είδη δώρων -χοντρή μαλακία για συνοικιακό μαγαζί, του τα 'λεγα αλλά ήταν ξεροκέφαλος) και αφηρημένος. Σχεδόν δε με κατάλαβε ποιος ήμουν, έτσι σκυφτός που καθότανε.
Του πιασα το μπλα-μπλα.

-"τι σκεφτεσαι αγορι μου?", του φώναξα.
Ψιλοχέστηκε όταν με πήρε χαμπάρι.
-"ελα ρε, τίποτα, απλά έλεγα να το κλείσω νωρίς σήμερα, δεν είχα διάθεση, έδιωξα και τη μικρή (την υπάλληλό του -καλό γκομενάκι αλλά παντρεμένη, πολύ μαλάκας που δεν την στριμώχνει τόσο καιρό, εγώ του τα λέω αλλά εκείνος δεν ακούει) και θα πήγαινα σπίτι να δω κανα βιντεο".
-"ποιο βιντεο ρε, θα πάμε στο ταβερνάκι του Ηλία να τσιμπήσουμε κάτι και να τα πούμε, έχω να σε δω μια βδομάδα!"

Με τα πολλά τον "έκαμψα" και πήγαμε να φάμε στη ταβέρνα. Κατά τις 10.30 είχε ήδη γίνει ψιλοκουδούνι αλλά δε γουσταρε ακόμα να παμε πουθενά για ποτό. Οπότε περάσαμε απο το σπιτι του να τον αφήσω και να πιούμε ένα "τελευταίο". Κουβέντα στη κουβέντα το γυρόφερνα καλά.

-"τι έχεις ρε Τάκη το τελευταίο καιρό κι εισαι μαμούχαλος? τι σου πάει στραβά? καλή φάτσα έχεις, όλο και καμμιά γκόμενα χτυπάς και ξέρω κάμποσες που σε γουστάρουνε, η δουλειά καλά πάει, πλούσιος δεν είσαι αλλά ούτε ψοφοπεινάς, ρε μηπως εχεις δαγκωσεις εννιαρα λαμαρίνα και μας το κρυβεις?", ρώταγα κανοντας χιούμορ.
Εκεινος ομως δε χαμογελούσε καθολου, ακομα σοβαρος. Τον εβλεπα, ετοιμος να σκάσει, σαν εκεινες τις παλιες βομβες του ΕΛΑ εμοιαζε.
-"λέγε ρε, τοσα χρονια φιλοι, σε προδωσα ποτε?"
-"Γιατί, οταν χουφτωνες τη Ρανια δε με προδωσες?" αντετεινε.
-"Μα καλά, είσαι σοβαρός? πάνε πέντε χρόνια από τότε, εκανα τη μαλακία, μάλιστα δε τη χούφτωσα πρωτος εγώ, αυτη μου την επεσε, μα κι εσύ ακόμα αυτό θυμασαι? τα χαμε πει αυτά, αμα κατσει εκατσε, ποίματα θα λέμε τώρα?", απάντησα.
-"Κοίτα, αστο κι εχω ζαλιστει, αλλη φορα τα λεμε", μουρμουρισε.

Τα πήρα. Μου χε φαει το μυαλο κι η Βιβή, τον εβλεπα και σα κλαμμενο μπουρί, είπα να επιμείνω.
-“Οχι ρε, δε φευγω αμα δε μου πεις, αντρες είμαστε ρε, λέγε".

Σκέφτηκε για μια στιγμή. Κάθησε κι αναψε τσιγαρο στο καναπέ. Χαμήλωσε και κοίταξε στο πατωμα. Σήκωσε σιγα το κεφάλι, με κοίταξε χαζολυπημενα κι ειπε:
-"Καλα, μπορει να μεινει μεταξύ μας?"
-"Λεγε ρε, ο ταφος του Ινδού σ ακουει τωρα, αφου ξερεις οτι εγω δε λεω."
-"Κοιτα... δε ξερω πως γίνεται... αλλά συμβαινει... αυτο ειναι το προβλημα μου... ολο αυτο σκεφτομαι τα τελευταια χρονια... και δε τα παω καλα με τις γκομενες..."
-"Ποιο ρε μαλακα? δε σου σηκώνεται? θα σου ψωνισω τα βιαγκρα και θα σου γινει σα το καταρτι του "Αιολος-Κεντερης". Αυτά τα λύνει η επιστήμη σημερα, που διαβολο ζεις!"
-"Οχι, ασε με να τελειωσω, δεν ελεγα αυτο"
-"Τοτε τι ειναι?"
-"Ειμαι προωρος"
-"Εφταμηνιτικος σα να λεμε δηλαδη?"
-"Οχι, όχι, δεν εννοώ αυτό"
-"Μήπως θες να σε χωσουμε και στη θερμοκοιτίδα να μεγαλώσεις? Χαχαχα»
-Πάψε ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ πια!», φώναξε εκνευρισμένα.
-«Τότε?", ρώτησα σταματώντας τη πλάκα.
-"Απλά είμαι πρόωρος, τελειώνω γρήγορα, πως να στο πω ρε μαλακα? Εχω πρόβλημα!", φώναξε εκνευρισμένος και μάλλον ενοχλημένος με το χαζοχαρούμενο υφάκι μου.

Κατάλαβα πως το 'χε πάρει σοβαρά. Και μάλλον τον είχε καταβάλλει. Ενιωσα περιέργεια κι αρχισα τις ερωτήσεις.

-"Να το συζητησουμε ρε αδερφέ", είπα με κατανόηση παιρνοντας πιο σοβαρό ύφος. Παράλληλα σηκώθηκα και έβαλα λιγη sherkova ακόμα, το αλκοολ βοηθα εναν αντρα παντα για να τα πει.

-"Πως ακριβως δηλαδη συμβαίνει, ετσι ξαφνικά, ποτε το καταλαβες, πως γινεται"
-"Δε ξερω ρε μαλακα, δε ξερω, απλά δεν εχω διαρκεια, γι αυτο δε καθομαι πολυ με μια γκομενα, παντα με παρατα ή γινεται χαλια η σχεση μας. Γι αυτο και η μονη γκομενα στη παρεα που πηγα ηταν η Ρανια, γι αυτο και στην επεσε σ εσενα κι απο τοτε καταλαβα τι συμβαινει, εκεινη μου το πεταξε οταν τσακωθηκαμε βεβαια και μ εκανε και ρομπα οταν μου πε πως εσυ τη πηδαγες για ωρα κι εγω οσες φορες το καναμε έστριβα τσιγαρο μετα το πενταλεπτο. Καταλαβες? ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ?"
-"Και πριν τη Ράνια?", τολμησα να ρωτήσω καταπινοντας με μεγαλη γουλια που τη διοχετευσα αμεσα στο γεματο μου κεφαλι..
-"Πριν δεν το χα συνειδητοποιησει, δεν ήξερα τι παιζει, δεν μπορουσα να καταλαβω τι ετρεχε. Νομιζα πως ετσι ειναι. Μετα τη Ρανια καταλαβα. Ειμαι προωρος, τελειωνω νωρίς. Και μετα τιποτα."
-"Κατσε ρε παιδι μου, μπορει αυτο να συμβαινει τη πρωτη φορα. Δοκιμασες μηπως ειναι αυτό? Να, δηλαδη όταν βρεθεις με μια γκομενα να μη πας "με τη καραμπινα γεματη", ριξε κανα τροχιοδεικτικο πριν. Αλλα και μετα τη πρωτη φορα συνεχα με επαναλαμβανομενες ριπες. Οπως στο στρατό.", είπα βαζοντας λίγο χιουμορ στη κουβεντα επειδη αρχισα να τον λυπαμαι πραγματικα πια.
-"Μπα, είναι κατι χρονιο, δε ξερω, πάντα ετσι ημουνα, παντα φτανω γρηγορα και μετα παπαλα. Τι βολες και μαλακιες μου τσαμπουνας. Εχω προβλημα. Κι αμα γνωρισω μια γκομενα τις πρωτες φορες δεν το προσεχει. Μα μετα αρχιζει η γκρινια, το παραπονο, η καβλα για τους αλλους και εκεινη παντα φευγει. Συνηθως μου τα χωνει πρωτα, βεβαια. Η Ρανια δεν ηταν η μονη. Απλα μ ειχε πληγωσει που αφηνε υπονοουμενα, που πηγε μ εσενα και παραλιγο να γινω ρομπα σ ολους. Ευτυχως που τα φτιαξε με κεινο το φλωρο από τη Κορινθο κι εφυγε. Αλλιως δε θα αντεχα τη προσβολη."
-"Ελα ρε, μη κανεις ετσι. Στο κατω κατω δεν ειναι και τραγικο. Ακου. Θα σου πω κι εγω ενα μυστικο", άρχισα να πλεκω κι εγω τη παραμυθα μπας και κολλησει κι η Βιβη σ εμενα.
-"Η Σουλα σε γουστάρει. Σε θελει. Καιρό τώρα. Το χεις δει κι εσύ. Θελει να "βρεθειτε" ρε παιδί μου. Είναι ευκαιρία για σενα να κανεις μια προσπαθεια. Καλη γκομενα είναι και μπορεις να ξεπερασεις το προβλημα σου. Εξαλλου η καλυτερη αμυνα ειναι η επιθεση. Ασε με να κανονισω κατασταση και να δεις που την επομενη φορα θα...", δε προλαβα να τελειωσω (ειναι και στις κουβεντες προωρος ο κερατας).
-"Σταματα, δε μπορω, δεν εχω διαθεση. Αλλωστε η Σουλα ειναι στη παρεα, με ξερει κατι χρονια και θα γινω ρομπα σ ολους μετα. Ειναι και γκομενα καλη κι ολο καυχιεται για σεξ κι επιδοσεις. Που να παω εγω μ αυτην! Ασε που μ εχει παρει απο κατω και θα τα βρω σκουρα", απαντησε σκυθρωπος.
-"Οχι, οχι, μη τα βλεπεις ετσι τα πραγματα, ασε με να σου πω πρωτα. Θα κανονισω κατασταση, θα της πω να φερει και καμμια φιλη, να βρεθουμε ολοι σπιτι σου, να φαμε να πιουμε και τα σχετικα κι αμα το φερει η φαση να ξεκινησεις κατι. Και να το σχεδιασεις καλα να πηγαινεις αργα, ν αρχισεις να τη "πειραζεις" και να παιζεις μαζι της, να τη κανεις turbo diesel V8, να δεις ποσο καλα θα "ανοιξει" ο κινητηρας μετα τις 6.000 στροφες, να τη βαλεις "στα κοκκινα" δηλαδη πριν ξεκινησει η επιχειρηση "αρετή". Ρε συ άκου με, αμα το σχεδιασεις καλα θα κατσει. Και μετα βλεπεις τι κανεις. Πως σου φαινεται?"
-"Δε ξερω, σου πα, δε γουσταρω που ναι στη παρεα"
-"Ναι αλλα σα γκομενα πως σου φαινεται, δε μου πες"
-"Καλη ειναι και τη γουσταρω απλα ειναι πολυ καλη για μενα και δε ξερω…"
-"Καλα, να δεις που θα σε βοηθησω κι εγω. Ασε με να τα οργανωσω όλα. Θα δρασουμε βαση σχεδιου. Απλά εσύ ετοιμασου για τα πάντα. Και κανε και καμμια "προπόνηση" πριν τον αγώνα! χαχαχα!"

Χαμογελασε αλλά ήταν ακόμα θλιμμένος.

Ωραία, όλα ήταν στο χέρι μου, επρεπε να σκεφτώ τις επομενες κινησεις. Ο Τάκης θα κανε ότι τουλεγα, η Σούλα γουσταρε κι η Βιβή επιτελους θα έμπαινε στη "συλλογή" μου.

Δεν είμαι φαλλοκρατης, ούτε σεξιστής. Απλά τις γκομενες τις έφτιαξε ο Θεός για να τις πηδάμε. Αλλιώς δεν θα μας έδινε πούτσο. Και ποιος είμαι εγώ να του πάω κοντρα άλλωστε!



συνεχιζεται...
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό asxeti » Πέμ Σεπ 15, 2005 7:30 pm

kathy έγραψε:Επίσης, άσχετη, αν θες να μας καταλάβεις εδώ καλύτερα, να ασχοληθείς λίγο με το φρόυντ, ο οποίος είπε ότι μερικές φορές ένα πούρο, είναι απλά ένα πούρο, και κατ'επέκταση, λέω εγώ, μια ταμπακιέρα είναι απλά μια ταμπακιέρα.


Καθυ, αν αρχίσω κορίτσι μου να ασχολούμαι και με τον Φρουντ,
πάει , φοβάμαι πως .....θα τη κάτσω τη βάρκα για τα καλά πλεον !!

Εχω την εντύπωση όμως , οτι ο καθένας βλεποντας ή διαβάζοντας οτιδήποτε είναι ελεύθερος να φαντασιώνεται και το οτιδήποτε...

Αν τώρα θέλει να μοιραστεί μαζί μας και το προιόν της φαντασίωσής του..
κανένα πρόβλημα.
Αλλος θα το προσπεράσει ως να μην το άκουσε, άλλος θα ανακουφιστεί γιατί θα σκεφτεί οτι ...
να κι άλλοι φαντασιώνονται τις ίδιες μαλακίες με μένα και κάποιοι άλλοι πιθανόν να εντρυφήσουν στα άδυτα της φαντασίωσης, για να ερευνήσουν την ψυχοπαθολογία του φαντασιωμένου.

Θάλεγα πάντως , να μην διακινδυνεύουμε ερμηνείες ή νουθεσίες.
Ας αφησουμε τις λέξεις να διαδηλώνουν ελεύθερες , ακόμη και να βρίζουν.
-Μα χυδαία ?....
-Γιατί , τί σημαίνει χυδαία ?
Οταν βρίζεις ...βρίζεις ..
θέλεις να προκαλέσεις , να εκτονωθείς...να σοκάρεις...

Μα όλα όσα λέγονται , περιστρέφονται γύρω απο το σεξ...είναι χυδαία πορνογραφήματα!
-Και ποιός σου λέει Κάθυ , οτι αυτός δεν είναι ενας τρόπος για να εξεφτελίσεις το χυδαίο, κάνοντάς το να μοιάζει ακόμη χυδαιότερο?

-Και ποιός σου λέει Κάθυ οτι αυτός δεν είναι ενας τρόπος για να αντισταθείς απέναντι στο χυδαίο, βρίζοντάς το ακόμη πιο χυδαία?




Υ.Γ.
Ναι ξέρω Καθυ,
εχεις ανάγκη να επικοινωνήσεις με το δικό σου τρόπο.....




Μα το κάνεις ....και το κάνεις μια χαρά.
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό asxeti » Πέμ Σεπ 15, 2005 7:41 pm

feelgood έγραψε:
τωρα να με συγχωρειτε που παρεμβαινω αλλα ηθελα να πω πως -αν και δεν γραφω σεντονια- εγω ειμαι εδω μεσα επειδη δεν εχω λεφτα να παρω ναρκωτικα, ετσι διαβαζω τα σεντονια των αλλων και "χανομαι"...





Φιλ, διαβάζοντας τη δήλωσή σου σε άλλο θέμα και κρίνοντας απο το σεντόνι που άπλωσες , καταλαβαίνω οτι η ανάγκη σου για ναρκωτικά σε οδηγεί στο να μην περιορίζεσαι πλεον στην ανάγνωση σεντονιών αλλα και στη καταγραφή τους...

και λες πως έχει και συνέχεια??????


Κύττα, μαζεψα ενα μικρο κομπόδεμα απο τα ...TIP .
( ναι, αυτο έγραφε στο σημείωμα ο πελάτης..αλλα αυτό είναι απο άλλο ανέκδοτο )
Τι λες σου φτάνει για να σκαπουλάρουμε τη συνέχεια της ιστορίας?
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Δημοσίευσηαπό kanenas » Πέμ Σεπ 15, 2005 7:57 pm

με εξαίρεση κάτι λίγους, οι υπόλοιποι στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους σαν παπαγάλοι που έχουν τρελαθεί....

παιδιά συγγνώμη, αλλά με έχει πιάσει νευρικό γέλιο με την έκπτωσή σας....λολολολ ρε τι χάλια είναι αυτά...

το ερώτημα γιατί έχουν τρελαθεί, ακόμα και γιατί στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους πάνω στη βάση που τους φτιάξανε, δεν έχει νόημα να απαντηθεί, κάθυ....

ούτως ή άλλως, τα έχουμε ξαναπεί...

όταν θα έχω κάτι καινούριο να πω, θα ξαναμπώ...


υ.γ.
κάθυ, να σου αφιερώσω ένα τραγούδι;
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Πέμ Σεπ 15, 2005 7:59 pm

Κατάλαβες τώρα… άσχετη;… για να μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα με τους άλλους εδώ μέσα, πρέπει, τουλάχιστον, να έχεις ασχοληθεί με τον Φρόϋντ, διαφορετικά πάρε τον πούλο, κι εσύ κι εγώ και όλοι όσοι δεν ασχολήθηκαν με αυτά.
Όμως βρε συ άσχετη, επειδή εγώ είμαι πιο άσχετο από σένα, πες τους ρε γαμώτο να μη γίνουν αυθεντίες, γιατί στο τέλος θα πρέπει να καταρρίψουν τους εαυτούς τους, κι εγώ κάποιους εδώ χάμω πολύ τους θαυμάζω που γράφουνε, μα γράψε-γράψε θα ξεπεράσουνε τους εαυτούς τους, και τότε τι σκατά θα γίνει.
Και τέλος πάντων βρε άσχετη, να μη ξεχνάς πως αν δεν ασχολείσαι με όλα αυτά, δε θα μπορέσεις ποτέ να αποδείξεις πως η ταμπακιέρα που κρατάς στα χέρια σου είναι… ταμπακιέρα.
Μάθε να είσαι παντός καιρού άσχετη και να τα ξέρεις όλα. Κανένας δε θα σου δώσει αξία για όσα έζησες και ζεις.
Πάντως άσχετη που άσχετη δεν είσαι, υπάρχουν και αυτοί που επειδή έχουν καταλάβει πολλά εδώ μέσα, γράφουν όπως έγραφαν και καθόλου δεν άλλαξαν.
Αλλά αυτούς να τους έχεις χεσμένους, γιατί θα σου αποδείξουν πως το πούρο είναι πούρο, όχι επειδή το λένε, αλλά επειδή το καπνίζουν.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Πέμ Σεπ 15, 2005 9:44 pm

Δε ξέρω πόση ώρα σας παίρνει για να γράψετε ένα κείμενο ή για να απαντήσετε σε κάποιον. Εμένα μου παίρνει πάντως παρά πολύ. Πολλές ώρες της ζωής μου. Με αποτέλεσμα να σκεβρώνω και να καπνίζω πολύ. Δε ξέρω αν αυτό τιμά εμένα ή εσάς πάντως σίγουρα τιμά το θέμα μου.

Έχω ξαναγράψει ότι ένα βιβλίο τλχ για μένα είναι μια κατάθεση. Μπορεί να το διαβάσουν 100 αναγνώστες και να δώσουν 100 διαφορετικές ερμηνείες ωστόσο ΜΙΑ θα είναι η πιο ΠΙΣΤΗ σε εκείνο που κατέθεσε ο συγγραφέας του. Αυτή η πιο πιστή ερμηνεία θα είναι εκείνη στην οποία οδηγήθηκε από τα « κλειδιά» που έκρυψε μέσα στο κείμενό του ο συγγραφέας και τα οποία ο συνειδητός αναγνώστης θα βρει, ώστε να μπορέσει να συνδιαλέγεται με τον άνθρωπο που του γράφει.
Ο οποίος άνθρωπος που γράφει δεν είναι ούτε παντογνώστης ούτε τόσο αλαζονικός ώστε να νομίζει ότι είναι αλλά αντίθετα ένας άνθρωπος σαν όλους εμάς που καταθέτει κάτι για να λάβει μια απάντηση.

Στη προκειμένη περίπτωση ο καραγάτσης τη κατάθεσή του την έκανε. Τα κλειδιά του τα έβαλε και αναζητά μια απάντηση. Την απάντηση αυτή όμως εσείς δεν του τη δίνετε. Ασχολείστε με τις λέξεις και τις έννοιες χωρίς ωστόσο να τις ενώνετε μεταξύ τους, κατακρεουργώντας το κείμενο, προσπαθώντας να αποδείξετε «από το οτιδήποτε το οτιδήποτε άσπικ» ενώ το ζητούμενο είναι να κατανοήσετε πρώτα τι σας ρωτά ο καραγάτσης.

Δε βλέπετε την αγωνία του καραγάτση αλλά τη δική σας την αγωνία να οικοδομήσετε το δικό σας κείμενο με τα δικά σας κλειδιά, ώστε να ρωτήσετε εν συνεχεία τους γύρω σας και αυτοί με τη σειρά τους να σας απαντήσουν με τη δική τους αγωνία και τα δικά τους κλειδιά.

Με άλλα λόγια πολύ σωστά ο Ελτον τζόν λέει ότι μια πίπα σας κάνει ο καραγάτσης κι εσείς την ώρα της πίπας αποπατείτε πάνω στο κείμενό του. Γιούπι ντε μπόρντιγκ και πέτυχες και εσύ διάνα!

Κανονικά ο καραγάτσης λοιπόν, ο μεγάλος καραγάτσης θα έπρεπε να σηκωθεί να φύγει κι εσείς να βάλετε τα κλάματα από απόγνωση γιατί παραβήκατε τη συμφωνία που κάνει κάθε πόρνη ( συγγραφέας ) με τον πελάτη της. Αυτός να προσφέρει ηδονή και ο αναγνώστης να του επιστρέψει για αντίτιμο την αξιοπρέπειά του. Γιατί όπως και η πόρνη έτσι και ο συγγραφέας μια ΑΝΑΓΚΗ του εκπληρώνει άσπικ και όπως ουδείς μπορεί να απαξιώσει μια πόρνη για αυτό που δύναται σε σχέση με αυτό που είναι έτσι και ουδείς δε μπορεί να απαξιώσει έναν συγγραφέα κατηγορώντας τον για σύγχυση μύθε ή για αλαζονεία άσπικ.

Κοντολογίς ο καραγάτσης, ο μεγάλος καραγάτσης με το παρόν απόσπασμα υπονοεί εννοεί και ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ ευθαρσώς ότι «σάν άνθρωπος ,σάν φυσικό πλάσμα,σάν οτιδήποτε,αυτό που ΔΥΝΑΜΑΙ δέν μπορεί να εκπέσει αξιακά,από αυτό που ΕΙΜΑΙ και αυτό που ΒΟΥΛΟΜΑΙ δέν μπορεί ποτέ να υπερβεί και πάλι αξιακά, αυτό που ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ (να είμαι).Και τελικά αυτό που ΠΡΑΤΤΩ και αυτο που ΓΙΝΟΜΑΙ,δέν μπορεί να είναι κάτι λιγότερο κάτι περισσότερο αξιακά πάντα,από αυτό που ΕΙΜΑΙ».

Πράγμα που σημαίνει μύθε, ότι δεν είναι «η αποσπασματική και άρα πιθανόν παραπλανητική παράθεση του λήμματος που όντας ξεκομμένο από τα προηγούμενα του και τα επόμενα του παραμορφώνει την άποψη και την ιδέα που ήθελε ο συγγραφέας να μεταδώσει στον αναγνώστη» ΑΛΛʼ ότι εσύ ο « έμπυρος» αναγνώστης κοιτώντας μόνο τη δική σου πυρά αγνοείς την πυρά του συγγραφέα από την οποία ζεσταίνεσαι όμως για να πλέξεις σωστά μεν φιλοσοφικά γαϊτανάκια πλην όμως άσχετα από αυτό που σε ρωτά ο συγγραφέας. Και για να γίνω πιο σαφής ξεριζώνεις την έννοια «νοημοσύνη» τη βάζεις σε ένα σακουλάκι, το πας στην αίθουσα και αρχίζεις να κάνεις μάθημα για το τι είναι νοημοσύνη (για το τι είναι χυδαιότητα ο άσπικ) καταδικάζοντας έτσι το απόσπασμα το οποίο εκτελείς επί τόπου υιοθετώντας έτσι εκείνο κόλπο των προπαγανδιστών και των διατεταγμένων ινστρουχτόρων που στοχεύουν να παραπλανήσουν και να παγιδεύσουν την φαντασία των μαζών με δικά τους αραβουργήματα τελείως άσχετα από το ερώτημα που τους υπεβλήθη



Δε φταίει λοιπόν το απόσπασμα ούτε ο καραγάτσης ούτε ότι δεν έχετε όλο το κείμενο μπροστά σας. Εκείνος τη δουλειά του την έκανε. Τοποθετήθηκε. Έβαλε τα κλειδιά του. Όρισε τις έννοιές του. Είπε αυτό που ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ. Πώς βλέπει τον εαυτό του: χαμαιλέοντα που μεταμορφώνεται ανάλογα με τις περιστάσεις. Υλη ζωική στη πρώτη της ανάγκη, εκείνη της ηδονής που ισοφαρίζει άσπικ την ανάγκη της επιβίωσης ( δεν την υπερβαίνει όπως λες) και ταυτόχρονα ον νοήμον που την κατανοεί αυτή την κατάσταση και που υποφέρει και προβληματίζεται με ένα αγωνιώδες γιατί, εκφράζοντας απορία συνάμα και παράπονο συγκρίνοντας τον εαυτό του με τα άλλα όντα....

Και τα είπε αυτά μέσα σε μια μικρή παράγραφο οργανωμένα, τεκμηριωμένα για να λάβει χύδην αποσπασματικές απαντήσεις αυτοαναφερόμενες. Από αυτό το χύδην κρατά εξ άλλου και η ετοιμολογία του λήμματος « χυδαιότητᨻ


Υγ. ʼσχετη, σαφώς και κατάλαβα τη σχέση ανάμεσα στην δουλειά και τους συμβιβασμούς που καλείται κάποιος να κάνει. Παρόλα αυτά, και η επιβίωση και η ηδονή συνδέονται με το ένστικτο, οπότε ο συμβιβασμός αφορά και τα δυο. Μπορεί να υπάρξει σύγκρουση μεταξύ αυτών των 2 ενστίκτων και εκεί συνίσταται η τραγικότητα του ανθρώπου. Ότι δεν έχει επιλογή στην ουσία, μιας και το τίμημα είναι η αυτοκαταστροφή καθώς είτε θα έχει δουλειά δίχως ηδονή ή ηδονή χωρίς δουλειά. Εκεί επεμβαίνει η νοημοσύνη και τίθεται το ερώτημα της χυδαιότητας ή όχι.


Λάμπα, αν εσύ δεν μπορείς να κάνεις εμφανή τον συμβολισμό ορισμένων κλασσικών μοτίφ – όπως η στάμνα όπως επεξηγείς κατόπιν εορτής- δε φταίει βέβαια ο αναγνώστης. Παρ όλα αυτά ακόμα και μετά την ερμηνεία που έδωσες, το αρχικό νόημα της δέσμευσης από έναν μόνον της ζωής ( ή οποιασδήποτε έκφανσής της) παραμένει αντιμετώπιση εγωιστική και μικράνθρωπη είτε αυτή τη « ζωή» την βάζεις σε στάμνα, είτε σε μπουκάλι είτε σε τενεκέ. Είναι δηλ. εμφανές ότι εκείνο που ενδιαφέρει δεν είναι η ίδια η ζωή, το νερό, ο παστουρμάς, ο μαστός, , κλπ κλπ αλλά πως αυτά θα διατηρηθούν πάση θυσία σε τέτοια κατάσταση ώστε να έχεις την αποκλειστικότητα ακριβώς σαν ένας εκ-πτωτος Προμηθέας που κρατά τη φωτιά αποκλειστικά για τον εαυτό του γνωρίζοντας την χρησιμότητά της. Οπότε όχι μόνο δεν είναι καλός ο συμβολισμός της στάμνας αλλά αντίθετα μας λες ότι ο Προμηθέας τόσο πολύ την είδε και την ήθελε τη φωτιά για πάρτη του που φρόντισε να την διατηρήσει στο πιο σίγουρο μέρος έτσι ώστε να την κρατά για πάντα αναμμένη και ζωηρή και να ζεσταίνεται τρέμοντας συγχρόνως μην ανοίξει καμιά τρύπα στη σπηλιά που την έχει κρύψει και φύγει η ζεστασιά της....



Ατομαντ, αν κατάλαβα καλά δεν είναι ότι χάθηκε ο Πατέρας ( η ιδέα) αλλά και η ιδέα της Ιδέας...
Διότι όπως λες ο αναρχικός σαν πραγματικός αναρχικός θα έπρεπε να ξέρει ότι η ιδέα είναι στην ουσία ένας πατέρας, ένας δρόμος δηλαδή που αποτελεί όχι μόνο πολυτέλεια όπως λες αλλά και κάτι το τελείως έξω από όποιον δεν δέχεται καμιά Αρχή. ʼρα στην ουσία αυτός που γράφει συνθήματα στους τοίχους στην ουσία υπακούει σε μια εσωτερική φωνή που αναζητεί τον πατέρα. Διαφημίζει πάνω στους τοίχους την ιδέα του πατέρα. Για αυτό και η χειρονομία του φαινομενικά επαναστατική και ενάντια σε κάθε Αρχή είναι στην ουσία μια δήλωση υποταγής στην Αρχή. Εμφανώς λοιπόν πρόκειται για μια πράξη που δίνοντας μια εξήγηση της αναγραφής των συνθημάτων διαλύει κάθε παρεξήγηση. Ολέ!



.Στον Φιλ έχω να απαντήσω ότι με μεγάλη χαρά θα διάβαζα κάτι δικό του που να τον αντιπροσωπεύει...

Κάθυ και κολλητηράκι και κανένα καμιά τοποθέτηση στον κύριο καραγάτση, τον κύριο καραγάτση λέω.



Οπότε και αποσύρω το ερώτημα του και σας αφήνω να ασχοληθείτε με τα ερωτήματα των υπολοίπων κυρίων...
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron