φιλοσοφία

Σκέψη: ανθρώπινη ή απάνθρωπη;

φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις...

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Μαρ 03, 2006 1:55 pm

επιτρεψτε μου να σχολιασω λιγο τους στιχους του Γκατσου σε σχεση με το σχολιο του μυθου

αναμφισβητητα ο γκατσος ειναι ποιητης και θρηνει με το τραγουδι του τον αποστατη κεμαλ (τωρα βλεπω πως και ο δικος μου "αποστατης" θα μπορουσε να λεγεται κεμαλ)...σε πρωτη αναγνωση οπως το λεει κι ο μυθος.

σε δευτερη ομως αναγνωση αλλαζει το πραμα .

ας δουμε τι μας λεει ο μυθος για τη δευτερη αναγνωση ...συγνωμη μυθε αλλα
δε λες τιποτα γι αυτο που βλεπεις με τη δευτερη αναγνωση .
λες ομως αυτο που δε βλεπεις...δηλ. δε βλεπεις "οτι ο κοσμος δεν αλλαζει"...
δεν δικαιολογεις αυτο που βλεπεις με βαση το κειμενο ...κατα τη γνωμη μου απλα ευχεσαι μια πραγματικοτητα αντι απλα να τη βλεπεις οπως ο ποιητης γκατσος ...και φυσικα αυτο εξηγειται απο την εκπολιτισμενη ανθρωπινη φυση σου ...και το παθαινουμε ολοι αυτο γιατι οπως ηδη εχω πει η πραγμτικοτητα μας τρομαζει και δε θελουμε να την αντικρυζουμε ...
ας γυρισω ομως στους στιχους του γκατσου και ειμαι σιγουρος οτι κι ο μυθος θα γυρισει με τη σειρα του εκει σε μια πιθανη δευτερολογια του .

στις πρωτες δυο στροφες παρουσιαζεται ο νεαρος ευγενης κεμαλ ο οποιος βλεποντας την αδικια συγκινημενος απ' το μοιρολοϊ των κοινων ανθρωπων και διακατεχομενος απο μεγαλοϊδεατισμο(μια και ειναι ευγενης και απο βασιλικη γενια) θελει ν'αλλαξει το αδικο καθεστως και δινει ορκο στο θεο οτιθα το κανει.

στη δευτερη στροφη βλεπουμε ομως οτι και οι αρχοντες("εξωγηινοι" υπηρετες των εξωγηινων)δεν τρωνε κουτοχορτο...μαθαινουν το σχεδιο του τον κυνηγανε και τον τιμωρουν στην κρεμαλα.

στην τριτη και πιο σημαντικη στροφηβλεπουμε τον κεμαλ στο δρομο γι ατον παραδεισο μαζι με τον προφητη του θεου ...με δυσκολια φτανουν εκει οπου βλεπουν μπροστα τους το θεο (οριγκιναλε εξωγηινο) ο οποιος σπευδει να δωσει στον αποστατη κεμαλ (μια και του ειναι συμπαθης ) ενα ψηγμα απο
την αληθεια που ως θεος κατεχει ..."δεν αλλάζουν οι καιροί
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" ....ο ποιητης κανει μια διπιστωση γιατι ειναι ποιητης και οχι παπας να ηθικολογει για το τι ειναι καλο ,ομορφο κτλ...δηλ. οσο κι αν εμας μας φαινεται ασχημη η ηττα του κεμαλ , η νικη των αρχοντων και η σοφια του θεου ,η ουσια δεν ειναι εκει...η ουσια ειναι 1)ο καλος και ευγενικος αγωνας ανεξαρτητα
απο την καταληξη ειναι που αξιζει και ακομα και ο μεγας εξωγηινος ο θεος που απλα παρακολουθει και δεν παιρνει μερος στα γηινα δε μπορει παρα να συμπαθει αυτους που δε σκυβουν το κεφαλι .2)ο αμετοχος στα γηινα πανσοφος θεος διαβεβαιωνει οτι μονο με φωτια και μαχαιρι προχωρει ο κοσμος ..ειναι μια πικρη αλλα σοφη(ε τη σοφια του θεου) διαπιστωση.

και παμε στον τελευταιο στιχο
".. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θ 'αλλάξει ποτέ..."

επ? τι γινεται εδω ? τι ηταν λοιπον ολο το προηγουμενο ?ενα νανουρισμα ισως στο μικρο κεμαλ απο καποιον παππου ή γιαγια ή απ' τους γονεις του...

ενα μαθημα για τη ζωη λιγο πριν κοιμηθει ο μικρος κεμαλ ?
ενα μαθημα για την αξια του ευγενικου αγωνα αλλα και την αληθεια της ζωης ..οτι ολα δεν ειναι παρα ενα παιχνιδι δυναμης και εξουσιας που παιζεται χωρις θεους ,αγαπες και λουλουδια ...καλυτερα νεκρος κεμαλ παρα εξωγηινος ή αν θες να ζησεις ασε τις μεγαλες ιδεες αρκει να ξερεις τι παιζεται σ' αυτον τον κοσμο.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Μαρ 03, 2006 3:37 pm

ας παω και στον φιλοφιλ

σωστος απο μια πλευρα οταν λεει οτι ολοι βαδιζουμε στα ιδια μονοπατια και αλλαζει μονο ο τροπος που αντιλαμβανομαστε τα πραγματα
δε θα μπορουσε να ειναι αλλιως ,μια και οι μοιρα μας ειναι κοινη
αλλα βαδιζουμε προς αυτην ο καθενας μονος του και απο διαφορετικο δρομο
ισως γι αυτο αντιλαμβανομαστε διαφορετικα τα πραγματα ...το βουνο ειναι διαφορετικο αναλογα με την εποχη , τον τροπο και την πλευρα απο την οποια διαλεγεις να το επισκεφτεις ...κι αυτα "τα πραγματα" ειναι πολυ μεγαλο βουνο για να προλαβουμε να το δουμε σε μια ζωη απ' ολες τις πλευρες ...μπορει λοιπον περπαταμε στον ιδιο χωρο και με τον ιδιο σκοπο αλλα απο διαφορετικο μονοπατι και αρα να βλεπουμε τα πραματα διαφορετικα ...

κι ερχεται στο παιχνιδι η τεχνολογια ...και λεει να ετσι ειναι το βουνο αναμφισβητητα...να το αναγλυφο οπως το ειδα απ' το δορυφορο....

σκατα στη μουρη της τεχνολογιας...τι να δεις ρε μαλακα απο ψηλα που αν δεν μυρισεις το βουνο αν δεν το αγγιξεις αν δεν κουραστεις αν δεν πονεσεις αν δε χασεις τους συντροφους σου πανω στις χιονοσκεπαστες πλαγιε και στους γκρεμους του δε θα νοιωσεις ποτε τιποτα απ' την αληθεια του ....αν δε σκυψεις να μαζεψεις ενα κοκκινο φυλο το φθινοπωρο αν δεν ακουσεις το τραγουδι του κουκου την ανοιξη κι
αν δε γευτεις το νερο που τρεχει ελευθερο την και πρασινιζει το χορταρι
αν δεν ακουσεις τη λευκη σιωπη του χειμωνα και το εκκωφαντικο χρυσαφι ζουζουνισμα των εντομων το καλοκαιρι

τοτε τι στο διαλο μπορεις να ξερεις για την ουσια του βουνου εκτος απο αυτο που φαινεται ?


και ξανα στο μυθο που μας λεει κατι για τους ποιητες
"Αλλωστε, οι ποιητες παντα θρηνουσαν τις ηττες και τραγουδαγαν τις νικες του κοσμου.
Αυτοι που μονο κλαψουριζουν, ξεσκιζουν τα ιματια τους και τις σαρκες τους και λουζονται με σταχτη ειναι νεκροθαφτες και μοιρολογητρες, δεν ειναι ποιητες. Ο Γκατσος ομως ειναι!"

ενω ο μπωντλαιρ και ο ποε δεν ειναι ε ? ο καρυωτακης ? και γι ατου λογου το αληθες αρκουν μερικοι στιχοι ...

"οπως οι αλλοι μ'αγκαλιεσ και χαδι
στη νιοτη σου και στη ζωη σου εδω
θα βασιλεψω με τη φρικη εγω"
----
"γινου οτι θες , νμαυρη νυχτια, ροδινη αυγη,πιστευω,
δε θα βρεις μιαν αιμοσταλια σ' ολο μου το κορμι
που να μην κραζει"Ω Σατανα γλυκε μου σε λατρευω !"
-----
αλιμονο!φαρμακι και σπαθι
ειπαν με περιφρονηση σ'εμενα:
"Δεν πρεπει να ξεσκλαβωθεις εσυ
απ' τα δεσμα σου τα καταραμενα"
-----
Ω εσυ , γυναικα επιφοβη!Ω μαγεμενα μερη!
τα χιονια σου ,τις παχνες σας κι αυτα θα τ'αγπω,
κι ο ανηλεος χειμωνας σας σ' εμε ηδονες θα φερει ,
πιο σκληρες απ' το σιδερο κι απο τον παγετο

(απο τα ανθη του κακου που και μονο αυτα θα ηταν ικανα σαν επιχειρημα να συντριψουν καθε αμφιβολια για την ποιηση που κρυβεται στη σκοτεινη πλευρα του ανθρωπου , που ειναι και η μονη ανθρωπινη ...ειμαστε φτιαγμενοι απο βρωμικη λασπη αλλα προτιμαμε να θυμομαστε μονο την πνοη του θεου που αυτος ο ιδιος φυσηξε μεσα μας )


-----------------------
οταν φτασμενη απανω στον οριζοντα , θα ιδεις
μίση να φευγουν οι ερωτες , χολη τ απαθη σου ολα,
οταν ανεβει απο τα εξαισια τ'ανθη της ζωης
μυρον η απογοητευση , ψυχη μου ονειροπολα
----

σα να μην ηρθαμε ποτε σ' αυτη τη γη,
σα να μενουμε ακομη στην ανυπαρξια.
Σκοταδι γυρω διχως μια μαρμαρυγη.
Ανθρωποι -στων αλλων μονο τη φαντασια .

απο χαρτι πλασμενα κι απο δισταγμο,
ανδρεικελαστης μοιρας τα δυο τυφλα χερια,
χορευουμε,δεχομαστε τονεμπαιγμο,
ατονα κοιτωντας,παθητικα, τ'αστερια .

----------
ενοσταλγουσα ,ριγηλο φθινοπωρο,τις ωρες,
ταδεντρα αυτου του δασους ,τηνερημητηνπροτομη .
Κιοπως πεφτουνε τα κλαδια στο υγορ χωμα, οι οπωρες,
ηρθα να εγκαταλειφθω στην ιερη σου ορμη.
-------

Tο λογικό, τα αισθήματα μας είναι πολυτέλεια,
βάρος, και τα χαρίζουμε του κάθε συνετού.
Kρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια,
το ένστικτο ν' αφηνόμεθα στο χέρι του Θεού.

Mια κωμωδία η πλάση Tου σαν είναι φρικαλέα,
Eκείνος, που έχει πάντοτε την πρόθεση καλή,
ευδόκησε στα μάτια μας να κατεβάσει αυλαία
―ω, κωμωδία!― το θάμπωμα, τ' όνειρο, την αχλύ.

...Kι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,
στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,
γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη
κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.


(απο κωστα καρυωτακη οι τελευταιες τρεις στροφες του ποιηματος " ωχρα σπειροχαιτη" ειναι ολα τα λεφτα οσον αφορα το σχολιο του μυθου "Αυτοι που μονο κλαψουριζουν, ξεσκιζουν τα ιματια τους και τις σαρκες τους και λουζονται με σταχτη ειναι νεκροθαφτες και μοιρολογητρες, δεν ειναι ποιητες"...αρα κατα Μυθο ο καρυωτακης ειναι μαλλον ενας συφιλιδικος δημοσιος υπαλληλος μια και τον τρωει η μαυρη απελπισια. )

Ας ΠΑΩ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΛΑΨΙΑΡΗ ΜΟΙΡΟΛΟΓΗΤΗ ΤΟN E.A. POE
ton opoioua ypsoteite st'agglika giati den exv mazi moy sto grafeio th metafrash


I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?
------
Out- out are the lights- out all!
And, over each quivering form,
The curtain, a funeral pall,
Comes down with the rush of a storm,
While the angels, all pallid and wan,
Uprising, unveiling, affirm
That the play is the tragedy, "Man,"
And its hero the Conqueror Worm.

-------------




νομιζω οτι κανεις απο μας δεν ειναι αρμοδιος να αποφασιζει για το ποιοι ειναι και ποιοι δεν ειναι ποιητες...
φαινεται οτι το ελληνικο φως ειναι αρκουντως εκτυφλωτικο ωστε να μην μας αφηνει να δουμε την ομορφια που ισως κρυβεται στα σκοταδια

και λεω οτι η ομορφια ειναι παντου 3τλ ...ψηγματα της μπορει να βρεθουν στα πιο απιθανα μερη...και δεν ειναι τοσο απλο να την ορισουμε χωρις να την περιορισουμε ...

αν καποιος δε μπορει να αντιληφθει την αναγεννητικη δυναμη του θανατου
αυτο δε σημαινει οτι δεν υπαρχει ...χειμωνας ειναι διαολε! κοιταξτε γυρω σας ,αν δεν ειστε τοσο βαθεια κλεισμενοι σε καποιο κωλοδιαμερισμα να πουλατε την ψυχη σας στο διαβολο ...δεν μπορει παρα να αντιληφθειτε οτι κατω απ' το χιονι γεννιουνται καινουρια χορτα.

και κατι δικο μου για το κλεισιμο
"......ο γερο πορνογερος ο χειμωνας στολιζει την ερωμενη του τη φυση για να της επιβαλλει την πολυτιμη για ολα τα γεροντια σιωπη .



ο χειμωνας ειναι ο ιδανικος εραστης της ,

ενας κανονικος sugar daddy .

ο μονος ικανος να τη σκοτωσει απλα για να τη δει να ξαναγεννιεται οταν αυτος

φυγει γι αλλου .

στη φυση ο θανατος ποτε δεν ειναι το τελος

δεν ειναι θρηνος ,καταθλιψη και κλαψα

αλλα ελπιδα και ερωτας ...."
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό Mythos » Παρ Μαρ 03, 2006 8:13 pm

Θα προτεινα να προσεξουμε ξανα το στιχο και να δουμε αν υπαρχει εδαφος για μια δευτερη αναγνωση.
Λεει ο ο ποιητης: "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ."

Κατα την γνωμη μου, το κλειδι για μια δευτερη αναγνωση, ειναι η οριστικη αντωνυμια "αυτος" οταν λεει "__αυτος__ ο κοσμος" καθως και ο __στιγμιαιος__ μελλοντας οταν λεει "δεν θα αλλάξει".

ΔΕΝ λεει "ο κόσμος", λεει "αυτος ο κοσμος"
και δεν λεει "δεν αλλαζει", λεει δεν "θα αλλάΞει".

Αλλο πραγμα θα ηταν αν ειχε γραψει "ο κοσμος δεν αλλαζει". Εγραψε ομως, "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ." Τεραστια η διαφορα!

Ποσο τεραστια, δηλαδη;

"Αυτος ο κοσμος", ο συγκεκριμενος κοσμος, ετσι οπως εχει στηθει και διαμορφωθει, και οικοδομηθει με τις συγκεκριμενες δομες, ο ποιητης ισχυριζεται οτι δεν επιδεχεται αλλαγης.
Δηλαδη, δεν παιρνει απο επισκευη, δεν μπορει να προσαρμοστει, δεν μπορει να να αλλαξει.
Το γιατι δεν μπορει να αλλαξει ειναι αλλη κουβεντα, δεν μας το λεει ο ποιητης αλλά με σαφηνεια καταγραφει την πεποιθηση οτι "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ."
"Χαρηκαμε!", θα μπορουσε να γρυλισει πικροχολα καποιος αυθαδης ακροατης,
Αν μεινουμε σε αυτη την αδιεξοδη επιδερμικη ερμηνεια και πιστεψουμε οτι ο ποιητης εκατσε και σκαλισε την μπαλαντα του Κεμαλ μονο και μονο για να μας γνωστοποιηση τα μαυρα μαντατα ενος χαιρεκακου θεου οτι "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ", τοτε μαλον τον αδικουμε ανεντιμα και τον μειωνουμε βαναυσα. Μηπως αραγε ο ποιητης υπαινισεται κατι περισσοτερο, μηπως επιδιωκει να ανοιξη, ακριβως με τoν τελευταιο του στιχο, ενα σιωπηλο διαλογο με το μυαλο και την ψυχη του αναγνωστη; Χμ.. μπορει! παντως αμεσα και φανερα δεν μας λεει τιποτα.. Αλλωστε ειναι ποιητης, δεν ειναι ιεροκηρυκας ουτε πολιτικος καθοδηγητης. Η ποιηση δεν ειναι κατηχηση ουτε προσυλητισμος..

Παντα πονταρει, ο ποιητης, στην οξυδερεκια και στην κριση και στην ευαισθησια δηλαδη στην νοημοσυνη και στον ψυχισμο του αναγνωστη του. Δεν μπορει και δεν θελει να τον προκαταβαλει, αλλα του δινει το ερεθισμα, του συνιστα υπογειως να αναζητησει τη λυση στο προβλημα "ενος κοσμου που κατα τα φαινομενα αρνειται η αδυνατει να αλλαξει"

Τι κανει, λοιπον, καποιος οταν "κατι" δεν τον εξυπηρετει πλεον;
Τι κανει με εναν κοσμο, "αυτον εδω τον κοσμο" συγκεκριμενα, που ειτε γιατι ειναι τοσο παλιος ειτε γιατι ειναι τοσος κακοφτιαγμενος ειτε γιατι ειναι τοσο γερασμενος και χαλασμενος, δεν μπορει πια να τον αλλαξει, να τον τροποποιησει και να τον βελτιωσει ωστε να ανταποκρινεται στις αναγκες και στις απαιτησεις των καιρων;
Πολυ φοβαμαι οτι δεν υπαρχουν και πολλες επιλογες, με εναν κοσμο που αρνειται η δεν μπορει να αλλαξει.
Μπορει και να μην ειναι αυτονοητο αλλά μάλλον ειναι λογικο να υποθεσει κανεις, οτι αυτόν τον κόσμο τον ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ, πιθανον τον κλεινεις σε καποιο ΜΟΥΣΕΙΟ, πιθανον τον πετας στο ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ, πιθανον τον κατεδαφιζεις, εξαρταται απο το τι εκτιμας οτι του αξιζει. Και στην θεση του χτιζεις εναν καινουργιο κοσμο.
Δυσκολο; Απολυτως! Ακατορθωτο; Οχι βεβαια!


Υ.Γ.
-----
απο την φραση μου: "Αυτοι που μονο κλαψουριζουν, ξεσκιζουν τα ιματια τους και τις σαρκες τους και λουζονται με σταχτη ειναι νεκροθαφτες και μοιρολογητρες, δεν ειναι ποιητες", λεφτυ, σου ξεφυγε η λεξη-κλειδι "ΜΟΝΟ". Οι ποιητες που αναφερεις δεν κλαψουριζαν και δεν θρηνουσαν σαν μοιρολογητρες και οπωσδηποτε η ποιηση τους δεν περιοριστικε ΜΟΝΟ σε θανατερες υμνωδιες και οιμωγες, "συντετριμμενοι" απο την μαυριλα και την ματαιοτητα της ζωης, το δε ποιητικο τους στιγμα και μεγεθος θα ειχε διατηρηθει πολυ μικρο αν ειχαν εγκλωβιστει στην ετσι κι αλλιως αισθητικα αναπηρη και ποιητικα ανεπαρκη θανατολαγνεια. εχουν γραψει και τραγουδισει πολυ περισσοτερα πραγματα..
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Μαρ 03, 2006 10:44 pm

ο τελευταιος στιχος

"καληνυχτα κεμαλ , αυτος ο κοσμος δε θ'αλλαξει ποτε"

σε γενικες γραμμες συμφωνω μυθε

εξ'αλλου οταν λεω οταν μιλαει κανεις για την αναγεννητικη δυναμη του θανατου λεει ακριβως αυτο που ειπες "τα γκρεμιζω ολα και χτιζω ενα καινουριο κοσμο απ' την αρχη"...

αυτο ακριβως ειναι και αυτο που διαπραγματευονατι οι "θανατολαγνες" ταινιες
με ζομπι και αυτο ακριβως το αρχετυπο χρησιμοποιω οταν μιλαω γι αυτα ....
βεβαια πολυς κοσμος επιμενει να βλεπει μονο διαμελισμους και gore ...


ας γυρισω στον τελευταιο στιχο ...ετσι οπως ειναι δομημενο το ποιημα δινει την εντυπωση οτι καποιος διηγειται μια ιστορια σ'ενα μικρο παιδι (πολλες φορες στα μικρα παιδια διηγουμαστε ιστοριες οπου το ονομα του πρωταγωνιστη ειναι ιδιο με το ονομα του μικρου για να του κινησουμε το ενδιαφερον) ενω ο τελευταιος στιχος ειναι ανεξρτητος απ' ολο το υπολοιπο ποιημα και επισης γινεται αλλαγη προσωπου ενω δηλαδη σ'ολο το ποιημα γινεται αναφορα στον κεμαλ στο τριτο προσωπο εκει το γυρναει στο δευτερο προσωπο (καποιος διηγειται στο παιδι του μια ιστορια για να το κοιμισει και μετα το καληνυχτιζει) ....τι θελει να πει ο ποιητης ?

σε πρωτο επιπεδο μπορει καποιος να δει ενα "ηθικον διδαγμα " αλλα μαλον δε ειναι αυτος οστοχος γιατι οπως ειπα εγω ο ποιητης δεν ειναι παπας και οπως ειπες κι ο μυθος ο ποιητης δεν ειναι ιεροκυρηκας ή πολιτικος καθοδηγητης (δυο ομαδες επιδοξων εξουσιαστων )...

αλλα σε δευτερο επιπεδο και μετα απο λιγη παραγωγικη σκεψη καταληγω οτι αυτος ο κοσμος δε θ' αλλαξει ποτε εφ' οσον συνεχιζουμε να λεμε τετοιες
ηθικοπλαστικες ιστοριες στα παιδια μας ...και τα εκ-πολιτιζουμε ...αυτη ειναι η διαδικασια του πολιτισμου...να μαθαινει στους ανθρωπους να σκυβουν το κεφαλι για να πορευτει αυτος ο κοσμος ...ειναι σα να λεμε στα παιδια μας καθως τα εκ-παιδευουμε "προσαρμοστειτε , σκυψτε το κεφαλι για να συνεχιστει η ζωη " ....
------------------------------
οσο για τους ποιητες και τι γραφουν μυθε...ειναι προφανες οτι γραφουν οτι θελουν χωρις να εχουν αναγκη απο τη δικια μας εγκριση...κατα τηναδικαι μου αποψη η ποιηση δεν εχει να κανει ΜΟΝΟ με την ομορφια ...εχεις δικιο ομως οτι η λεξη μονο μου ξεφυγε στο δικο σου κειμενο κι ετσι καθησα κι εγραψα ολους αυτους τους στιχους τριων εκ' των αγαπημενων ποιητων .
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό feelgood » Σάβ Μαρ 04, 2006 9:10 am

Ο Μίλα Κούντερα στο βιβλίο του ''Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ'' έγραψε:
Η λυρική ποίηση είναι μια χώρα όπου κάθε ισχυρισμός μετατρέπεται σε αλήθεια. Εχθές ο ποιητής είπε: η ζωή είναι μάταιη σαν το κλάμα, σήμερα είπε: η ζωή είναι χαρούμενη σαν το γέλιο και κάθε φορά είχε δίκιο. Σήμερα θα πει: όλα τελειώνουν και πέφτουν στη σιωπή, αύριο θα πει: τίποτα δεν τελειώνει κι αιώνια τα πάντα ηχούν και θα ισχύουν και τα δυό. Ο ποιητής δεν είναι ανάγκη ν' αποδείξει τίποτα, η μόνη απόδειξη είναι το πάθος της εμπειρίας.

Η μεγαλοφυία της λυρικής ποίησης είναι η μεγαλοφυία της απειρίας. Ο ποιητής ξέρει για τον κόσμο πολύ λίγα αλλά οι λέξεις που βγαίνουν από μέσα του μπαίνουν στη σειρά και σχηματίζουν κρύσταλλο, ο ποιητής είναι ανώριμος κι όμως οι στίχοι του έχουν μέσα τους την οριστικότητα της προφητείας που μπροστά τους ακόμα κι ο ίδιος στέκεται κατάπληκτος.

...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τρί Μαρ 07, 2006 4:28 pm

κι ερχεται που λετε ο νικος (ο γκατσος ντε) στον υπνο μου προχθες το βραδυ
ενεκα βλεπεις που εφαγα και ηπια σα βοδι ....

φορουσε μια ξανθεια περουκα και μου ειπε "οσο εσυ ελεγες τα δικα σου στο φορουμ εγω ντυθηκα καρναβαλι "
"μπα και τι μαλακεια ειναι αυτο που ντυθηκες ?"

"μαντεψε"

"παρε μας μια πιπα ρε μαλακα"

"ο ο ο τι γλωσσα ειναι αυτη!"

"ελληνικα δεν τα γνωρισες?"

" οχι εννοουσα οτι η γλωσσα σου ειναι κατακιτρινη ...ασε που βρωμας ολοκληρος πιοτο"

"αμα ειχες πχει και συ τοσο ετσι και χειροτερα θα ησουν...ασε που θα σου ειχε ανεβει κι η πιεση...αντε να το παρει το ποταμι...τι ντυθηκες?"

αρχισε να τραγουδαει

"Λευτέρη Λευτέρη Λευτέρη
σ' έχω σταμπάρει στο παλιό μου το τεφτέρι
Λευτέρη Λευτέρη Λευτέρη
μην κοροϊδεύεις κι έχω γίνει πιά ξεφτέρι

Βάλε μυαλό για κάνε μου τη χάρη
βάλε μυαλό χρυσό μου παληκάρι
σταμάτα πια μην κάνεις το λιοντάρι
σταμάτα πια σε πήραμε χαμπάρι

Στην αμμουδιά μου κλέψανε τη βάρκα
και δεν θα βγώ να πάμε απόψε τσάρκα
στον ουρανό με γέλασε τ' αστέρι
και δεν θα βρω το σπίτι σου Λευτέρη

Μα την αυγή η μέρα σαν χαράξει
θα μπώ στου μπάρμπα Θόδωρου τ' αμάξι
και μιά και δυό Λευτέρη Λευτεράκη
θα 'ρθώ να σου τα ψάλω ένα χεράκι "


"yeehaw ! δικο σου κι αυτο ε?"

"αστα να πανε"

"τελικα τι ντυθηκες"

"ντυθηκα αλικη ρε απαρεδεκτε...μονο και μονο για να ρθω να σου πω να κοψεις τις μαλακειες "
"εννοεις αυτα που εγραφα προχθες?"
"ακριβως"
"ο μυθος μ' εβαλε"
"STFU"
"ε? τι γλωσσα ειναι αυτη!"
"αγγλικα δεν τα γνωρισες?"
"α καλος εισαι κι εσυ ...εννοουσα τι ασχημη γλωσσα ειναι αυτη που χρησιμοποιεις "
"παρε μας μια πιπα ρε λευτερακη"
"εγω το ειπα πρωτος"
"ρε κοφτη μαλακεια σου λεω !ακου εκει με ψιλον γιωτα! με το γιωτα γραφεται...αλλη φορα μη μου βαζεις στο στομα λεξεις "

ξυπνησα καθιδρος ....ο γκατσος με τρομαξε για τα καλα ... ειχε δικιο...
αποφασισα να αναθεωρησω ολα οσα ειχα πει για τον "κεμαλ" ...ημουν σε επαφη με το εκ-πολιτισμενο κομματι του εαυτου μου οταν τα εγραφα και σκεφτομουν αντι να αισθανομαι....
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τετ Μαρ 08, 2006 9:55 pm

παμε λοιπον απ' την αρχη ....
σκεψη ανθρωπινη ή απανθρωπη ?

ο κοσμος αλλαζει ή δεν αλλαζει ?

δυο φαινομενικα ασχετα ερωτηματα

ας παρουμε τα πραγματα απ' την αρχη....τοτε που ημασταν ακομα ανθρωποι...
τοτε που γυρνουσαμε στις ερημιες αυτου του νεου πλανητη χωρις να γνωριζουμε ...τοτε που αν μπορουσαμε θα ορκιζομασταν σ' οτι ειχαμε πιο πολυτιμο (ισως ενα κομματι κρεας ή ενα φρουτο) οτι ειμαστε ελευθεροι ...

δεν ειχαμε και πολυ απο αυτο που τωρα ονομαζουμε σκεψη ...

και ξαφνικα ενας νεος τυπος ανθρωπου αρχισε να κανει την εμφανιση του
ο σοφος ανθρωπος...ενας τυπος που λατρευε θεους και θρηνουσε για τους νεκρους του , που στολιζοταν και ενοιωθε ανεξηγητα πραγματα μεσα στο κεφαλι του, για τη συντροφο του ....για να γινει ο κυριαρχος του πλανητη
σε συντομο χρονικο διαστημα ....αφου ο παλιος ανθρωπος εξαφανιστηκε απο το προσωπο της γης και η μορφη του τωρα πια θεωρειται τερατωδης ....

τι εγινε ? πως επιταχυνθηκε η εξελιξη ? πως απο ενα σχετικα ευθραυστο πλασμα καταληξαμε σε συντομωτατο σχετικα χρονικο διαστημα στην κορυφη της πυραμιδας ? πως μπορουμε τωρα πια να ισχυριζομαστε οτι μπορουμε ν' αλλαξουμε την αλλοτε Θεα φυση , για να ταιριαζει καλυτερα σ'αυτο που θελουμε να γινουμε ? και τι θελουμε να γινουμε ? η απαντηση ειναι το "καθ' ομοιωσην"...αλλα με τη διαφορα οτι στο μεταξυ ζαλισμενοι απο την δυναμη μας εχουμε ξεχασει αυτους που μας εδωσαν το εργαλειο (τη σκεψη) με το οποιο την αποκτησαμε ...τους θεους ...τους "εξωτερους" θεους ομως οπως θα ελεγε κι ο λαβκραφτ και οχι τους θεους της γης που λατρευαμε πολυ παλια .

και οχι ο κοσμος δεν αλλαζει ...μπορει να φαινεται οτι αλλαζει στις δικες μας αισθησεις που αντιλαμβανονται τοσο λιγα απο αυτα που συμβαινουν ωστε να
θεωρουν οτι οχι μονο ο κοσμος αλλαζει , αλλα οτι εμεις ειμαστε αυτοι που εχουν τη δυναμη να τον αλλαξουν ...μικροι αδυναμοι αλλαζονες ηλιθιοι ανθρωποι .... ακομα και το αλλο,εμφυτο αυτη τη φορα, εργαλειο το οποιο μας εφτασε εδω που ειμαστε (αν θεωρησουμε οτι ειμαστε καπου τελος παντων ) δηλ. τη βιαιη και λαιμαργη φυση μας ,νομιζουμε οτι μπορουμε να το αρνηθουμε και να το ξορκισουμε χρησιμοποιωντας το θεοπνευστο δωρο της σκεψης ....
ο κοσμος λοιπον δεν αλλαζει , απλα κανει τους κυκλους του , τους οποιους
δεν μπορουμε να τους αντιληφθουμε παρα σα μια γραμμικη εξελιξη ,λογω ειπαμε των φτωχων δεδομενων που εχουμε γι αυτον ....και ισως λογω της μνημης του χρυσοψαρου που διαθετουμε ή που μας κανουν Αυτοι να διαθετουμε .

ο ποιητης χρησιμοποιωντας το μονο οπλο που εχουμε για να ξεφευγουμε απο τον κυκλο που μας κραταει σκλαβους και παιχνιδακια των Αλλων , την φαντασια και την βαθεια συνειδηση των λιγοστων δεδομενων φτανει στην απλη μια και μονη αληθεια και μας τη λεει ...εμεις δεν ειμαστε ετοιμοι να τη δεχτουμε και σκεφτομαστε τα δικα μας ...τα ανθρωπινα ....ή μαλλον τα "ανθρωπινα" αφου "ανθρωποι" καταντησαμε .

παιζουμε σ' ενα παιχνιδακι ρολων ...
μπορει να νοιωθουμε οτι εμεις παιζουμε , αλλα στην πραγματικοτητα παιζουν μαζι μας οι "δημιουργοι" του παιχνιδιου .


υγ. ξερετε τι μπορουμε να κανουμε μονο ? απανταω και στο θεμα των λυσεων που αναφερθηκαν σ' αλλο τοπικ (αχ! καλε θρεντ ηθελα να πω...)
οπως φυσικα και στον φιλγκουντ που μιλαει για αθεϊσμο κτλ και σωστα του τη λεει ο ασπικ....

μπορουμε να διαλεξουμε ενα ρολο λεβεντικο και αξιοπρεπη και ταυτοχρονα να χαρουμε την παρασταση σε ολες τις πραξεις της ...και σ'αυτες που κλαιμε και σ'αυτες που γελαμε και σ' αυτες που μας τρομαζουν και σ' αυτες που μας
κανουν να βαριομαστε ...χωρις κλαψες και φοβους ....μπορουμε δηλαδη να παιξουμε τους ανθρωπους (οπως παλια παιζαμε το γιατρο) , αντι να υποκρινομαστε πως πραγματικα ειμαστε "ανθρωποι", απαλλαγμενοι απο τη βαρυτητα που επιβαλλει η δηθεν πραγματικοτητα στην οποια νομιζουμε οτι ζουμε και με πληρη συνειδηση της ελαφροτητας του ειδους μας.

(ειδατε αλλωστε μεχρι κι ο αλλαχ συμπαθησε τον κεμαλ που επαιξε το ρολο του λεβεντικα )
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο φιλοσοφία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron