περιβάλλον

ΠΑΣΧΑ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΑΣΗΚΩΤΟ

τα του μεγάλου μας οίκου...

ΠΑΣΧΑ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΑΣΗΚΩΤΟ

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Απρ 25, 2008 12:09 pm

Πούστε ρε απατεώνες και εξαφανιστήκατε όλοι πασχαλιάτικα;
Τι να σας γαμήσω τις αναβαθμίσεις σας και τις φούλβια τις ξεσκέπαστες που φτειάχνετε εδώ μέσα,άν δέν έχετε πάρει πρέφα τι είναι οι διαδικτυακές κοινότητες και πώς συνδέονται με το θειο δράμα;
Ζώα ακοινώνητα έ ζώα ακοινώνητα!!

Το λοιπόν,σας τα πα τα φχαριστήθηκα και περνάω στο κυρίως θέμα.
Που λέτε καλοί μου φίλοι,μιά από τις πιο λυπητερές,αλλά και παράλογες, μεγάλες βδομάδες που πέρασα ήταν όταν ήμουν πιτσιρικάς,κάπου το εβδομήντα τρία εβδομήντα τέσσερα.
Είχαμε τότε ένα σκύλο στην γειτονιά,τον γουρλομάτη (επειδή γούρλωνε τα μάτια από χαρά μόλις τον φωνάζαμε),που χαιδευτικά τον φωνάζαμε και γούμη,από τον ήχο που έβγαινε από το στομάχι του όταν κατάπινε με λαιμαργία τα μουλιασμένα ψωμιά που του δίναμε.
Ο σκύλος αυτός, παρότι κοπρίτης,ήταν ιδιαίτερα σημαντικός και πολύτιμος για τον ιδιοκτήτη του,έναν τυφλό και ημιπληγικό μεσήλικα, μιάς και ήταν αυτός που του έκανε συντροφιά,που τον έβγαζε έξω,που τον παρηγορούσε και που τον φρόντιζε όπως θα μπορούσε βέβαια ένα σκύλος να φροντίζει ένα άνθρωπο,και που μόνο πίπες τελικά δέν του έπαιρνε (άν και αυτό ακόμη κανείς δέν μπορεί να το αποκλείσει με σιγουριά). Και τέλος πάντων δέν θα ήταν υπερβολή να πούμε,πώς ο σκύλος ήταν κατά κάποιο τρόπο η επέκταση των βλαμμένων αισθητηρίων οργάνων του άτυχου και ανήμπορου άνδρα.
Και ποτέ δέν αρνιόταν να εκτελέσει με σοβαρότητα και ευσυνειδησία το ιερό σκυλίσιο καθήκον απέναντι στο α φεντικό του,αλλά μόνο τις ώρες που αυτό (το α φεντικό)θα κοιμόταν ή θα καθόταν ασάλευτο στην παλιά βαρειά ξύλινη πολυθρόνα του να κοιτάει πέρα μακριά,μέσα του,θα θυμόταν για τα καλά και πάλι ότι ήταν ένας κοινός,ενοχλητικός και φασαριόζος κοπρίτης,γαυγίζοντας στους περαστικούς,κυνηγώντας την μαριάνα την δυσκοίλια γάτα της κυρά αρτεμισίας,ή μπαίνοντας στην αυλή του κυρίου φιλάρετου του εφοριακού,κλέβοντάς του τα πασούμια που άφηνε έξω από την πόρτα τα μεσημέρια,κρύβοντάς τα κάθε φορά σε διαφορετικό μέρος,και κάνοντας τον αυστηρό και καθώς πρέπει εφοριακό που έβγαινε στους δρόμους με γκριμάτσες και χειρονομίες, μία από τις πιο αστείες φιγούρες της γειτονιάς.
Το πιο σοβαρό όμως παράπτωμα του γούμη,και μοιραίο όπως αποδείχτηκε α ργότερα,ήταν η αγαπημένη του συνήθεια να σηκώνει το ένα πόδι και να κατουράει με ευχαρίστηση αποκλειστικά και μόνο στην γειτονιά, το υπηρεσιακό φόρντ του κυρ βασίλη του χωροφύλακα,ή την εξώπορτα του σπιτιού του.
Και τόσο ο ίδιος ο κυρ βασίλης όσο και η γυναίκα του η ανδρομάχη,ήταν οι μόνοι τελικά που μισούσαν το σκυλί στην γειτονιά (ακόμη και ο εφοριακός τον συμπαθούσε τον γούμη και τον είχα δεί πολλές φορές κρυφά να του αδειάζει ένα κατσαρολάκι με τα περισσέματα του μεσημεριανού του εκεί κάτω από τη μεγάλη λεύκα στο τέρμα του δρόμου), και συχνά διαμαρτύρονταν στο ιδιοκτήτη του,πιο συχνά το κυνηγούσαν με το λάστιχο και ακόμη πιο συχνά το έβριζαν και το βλαστημούσαν.
Τέλος πάντων για να μήν σας τα πολυλογώ,μιά μέρα,μιά μεγάλη πέμπτη, ο χωροφύλακας έστειλε την γυναίκα του όπως μάθαμε αργότερα και έβαλε ποντικοφάρμακο στο κεραμίδι με φαγητό που άφησε ο εφοριακός κάτω από τη λεύκα.
Γούμ γούμ,το φαγε ο γούμης με βουλιμία,πέρασε λίγη ώρα,τον είδαμε να παραπατάει,να πέφτει και να σηκώνεται,την ψιλιαστήκανε τη δουλειά μερικοί από την γειτονιά,τρέξαν του δώσανε αλατόνερο,γαλαζόπετρα και ότι άλλο είχαν εύκαιρο μπάς και κάνει εμετό το δηλητήριο,μάταια όμως γιατί ο σκύλος δέν τα κατάφερε και τα κακάρωσε.
Όλοι λυπηθήκαμε με τον απαρηγόρητο τυφλό και ανάπηρο που έχασε τον πιστό του σύντροφο,όπως λυπηθήκαμε και το ίδιο τοδόλιο το σκυλί βέβαια, που το θάψαμε την επομένη,μεγάλη παρασκευή, κάτω από αυτή την ίδια την μεγάλη λεύκα που έφαγε το δηλητήριο.
Δέν ξέρω γιατί ,κάτι οι μέρες που ήταν,κάτι από τις αναλύσεις του παππού περί θείου δράματος,θανάτου και χαρμόσυνου αναστάσιμου μυνήματος,μου κόλλησε τότε στο μυαλό ότι ο σκύλος μιάς και τον θάψαμε μεγάλη παρασκευή, τότε τι πιο λογικό να αναστηθεί το μεγάλο σάββατο.
Την έστησα στην λεύκα λοιπόν και περίμενα τα χαρμόσυνα αναστάσιμα σημάδια.Μάλιστα του βαλα και μιά μεγάλη κοτρώνα πάνω από το χώμα,για να το διευκολύνω και να μήν τρέχει να βρεί τελευταία στιγμή μιά για να την μετακινήσει.
Σκεπτόμουνα ότι άν είμαι μάρτυρας της ανάστασης του γούμη,τότε θα είμαι ο μόνος που θα μπορεί να πεί επακριβώς τι έγινε,και γιατί τότε να μήν γράψω και εγώ έτσι παπαρδέλας και ψεύτης που ήμουν από μικρός, ένα εαυγγέλιο με τα έργα και ημέρες του μεσσία γούμη και την δυαδική του,ανθρώπινη και σκυλίσια,φύση στον αμαρτωλό τούτο κόσμο;
Και που ξέρεις; Μπορεί αύριο οι σκύλοι να έπαιρναν τα πάνω τους και να κυριαρχούσαν στην γή οπότε θα μου έδιναν μεγάλη θέση και υπόληψη ανάμεσά τους,ελπίζοντας πάντα βέβαια ο θεός των σκύλων,να μήν είναι το ίδιο σκληρός με τους ανθρώπους,όπως ο θεός των ανθρώπων με τους σκύλους.

Τέλος πάντων,τελικά όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια,όχι μόνο ήταν μάταιο να περιμένω κάτι τέτοιο από το άτυχο ζώο,αλλά ήταν και ανόητο,μιάς και εκτός από ψεύτης και παπαρδέλας που ήμουν από μικρός όπως σας είπα,ήμουν τελικά και αρκετά μονόχνωτος χωρίς φαντασία.
Διότι περίμενα σάν δικαίως εύλογη εξέλιξη την ανάσταση του σκύλου,ενώ το προφανές,όπως το καταλαβαίνω και συμφωνώ τώρα,ήταν ο θάνατος του ανάπηρου άνδρα.Και έτσι συνέβη τελικά την επομένη της ανάστασης ,αυτοκτονώντας με ένα αυτόματο πιστόλι που είχε στο συρτάρι του και που ο θλιβερός ήχος της εκπυρσοκρότησής και του θανάτου του χάθηκε μέσα στους χαρούμενους κρότους των βεγγαλικών της ανάστασης.


Αυτό ήταν.
Σιγά ρε άσπικ θα μου πείτε,μας είπες τώρα μιά μαλακία για ένα σκυλάκι που το φόλιασε ο χωροφύλακας και κάτι τρέχει στα γύφτικα να μας πείς πασχαλιάτικα.
Εντάξει ρε παιδιά,όμως εμένα αυτό το σκηνικό πολύ με προβλημάτισε και με επηρέασε τα επόμενα χρόνια,μήν σας πώ μέχρι σήμερα.
Καταρχήν μου φαινόταν τελείως λάθος αφηγηματικά να συμβούν έτσι τα πράγματα και να έχουμε δυό θανάτους.
Πίστευα ότι με το να μήν αναστηθεί ο σκύλος αλλά επιπλέον με το να αυτοκτονήσει και ο ανάπηρος,καμμιά λύση δραματουργικη δέν δινόταν,και άρα ο θεός θα ήταν ένας πιο ηλίθιος και παπαρδέλας και από μένα ακόμη.
Και όταν αργότερα μπήκα στην εφηβεία ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για να κάνω και εγώ την επανάστασή μου .
Θα μου ξαναπείτε βέβαια,τόσους λόγους έχουν οι έφηβοι να κάνουν την επανάστασή τους και εσύ διάλεξες αυτόν;
Ναι αυτόν και κάτι άλλους παρόμοιους σάν και αυτόν.
Θεωρούσα,και θεωρώ δηλαδή ακόμη,το πρόβλημα της συνύπαρξης ελευθερίας και σχήματος σάν το κρισιμότερο του ανθρώπου.
Η συνύπαρξη ελεύθερης βούλησης και ύπαρξης δηλαδή,μιάς και η ύπαρξη είναι βαρειά πολύ βαρειά και συνθλίβει την βούληση,αλλά και η βούληση παραείναι αιχμηρή πολύ αιχμηρή για να μήν τρυπήσει τελικά την ύπαρξη (για να μήν την θανατώσει δηλαδή).
Και είναι ένα πρόβλημα υπαρξιακό και θεωρητικό μέν,από το οποίο απορρέουν όλα τα επί μέρους πολιτικοκοινωνικά προβλήματα στις σχέσεις της κοινωνίας για αυτό και είναι πρακτικό πρακτικότατο δε.
Και δέν μπορούσα να καταλάβω,γιατί ο θεός,σάν ο υπέρτατος και ο τέλειος δραματουργός που διαχειρίζεται αυτά τα κρίσιμα προβλήματα ενός αφηγούμενου κοσμου που λέει ότι έθεσε σε δράση ο ίδιος, δέν έδωσε τη λύση ανασταίνοντας το σκύλο,αλλά δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο τα πράγματα,και τα έκανε ακόμη πιο δυσαρμονικά,θανατώνοντας και τον ιδιοκτήτη του.
Γιατί;
Όταν δηλαδή,συνθλίβεις την ελευθερία,είναι ακατανόητο γιατί θα συνθλίβεται μαζί της και η ύπαρξη,αφού η ύπαρξη περιορίζει την ελευθερία.Το ίδιο και αντιθέτως.
Ξέρετε εσείς να μου πείτε το γιατί;
Και ακόμη δέν μπορούσα να καταλάβω,γιατί όποτε είχα αυτό το ερώτημα με έπιανε ακατάσχετο κατούρημα,και μου ερχόταν να κατουρήσω στίς ρόδες του αυτοκινήτου μου και ούτε κάν σε ένα περιπολικό όπως θα κανε ο γούμης ακόμη και σήμερα άν ζούσε υποθέτω.
Αυτά παιδιά είναι κρίσιμα ερωτήματα,που τρελλαίνουν τους ανθρώπους, δέν είναι για αστεία.
Τέλος πάντων πάω για κατούρημα γιατί δέν αντέχω και γυρνάω αργότερα για την συνέχεια.





























































Μα που στο διάολο έβαλα τα κλειδιά του γκαράζ και θα κατουρηθώ πάνω μου ρε παναγία μου!!!!

ΒΓ Πείτε και εσείς τίποτα μέχρι να γυρίσω.
Μεγάλη παρασκευή είναι και θα περάσει,μήν είστε έτσι.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Μιχαληςς » Παρ Απρ 25, 2008 9:18 pm

Εμενα μου παει καλα ο θανατος του τυπου , μετα το θανατο του σκυλου . Αυτοι οι δυο πηγαινανε μαζι ,ειχανε την ιδια μοιρα .
Οπως φαινεται οτι και η υπαρξη με την ελευθερια εχουν την ιδια μοιρα .

Και μια και τοφερε η κουβεντα ,μπα να ξερεις η να μπορεις να μαθεις αν και πως παει μουσικη απο κασσετες σε υπολογιστη ;
Μιχαληςς
full member
 
Δημοσιεύσεις: 104
Εγγραφή: Τρί Μαρ 04, 2008 2:24 pm


Επιστροφή στο περιβάλλον

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron