περιβάλλον

Να πρασίνιζε η Αθήνα, ωραία θα'ταν... ε;

τα του μεγάλου μας οίκου...

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Ιαν 22, 2006 8:49 pm

Ζητείται κηπουρός.

Να είναι πιο κακός και από τους κακούς.
Η δουλειά του θα είναι να γυρνά τη νύχτα και να κόβει σύριζα όλα τα δένδρα.

Να μη μείνει ούτε ένα δένδρο.
Ούτε ένα φυτό σε παρτέρι. Λουλούδι κανένα σε γλάστρα.

Να φανεί όλη η ασχήμια της πόλης.
Απέραντη τσιμεντούπολη δίχως προφάσεις και σκέρτσα.

Μια απέραντη αγαλίαση θα τυλίξει τότε τους κατοίκους της πόλης.
Θα έχουν για πρώτη φορά αντικρίσει τη πόλη τους όπως είναι.
Κανείς επιτέλους δε θα τους έχει χρυσώσει το χάπι.
Η πόλη θα απλώνεται μπροστά στα μάτια τους απέραντη.
Με το καυσαέριο. Το νέφος της. Τους τοίχους με τα γκράφιτι. Τις μυρωδιές από τα σκουπίδια.
Και γύρω σιωπή.
Τρομαχτική σιωπή.
Στους δρόμους, στις πλατείες. Στις φλέβες τους.
Το βλέμμα τους θα απλώνεται.
Δένδρο κανένα να κόβει τη θέα.
Και από δω. Και από κει.
Τώρα τα βλέπουν όλα.
Δεν μπορούν να κρυφτούν πια.
Κανένα πουλί να ξεγελάσει με το τραγούδι του.
Κανένα λουλούδι να ξεγελάσει με το χρώμα του.

Τι ανακούφιση!
Δε φοβούνται πια να γίνουν τόσο άσχημοι όσο και η πόλη τους.
Επιτέλους κανένας δεν τους ζητά να υποκριθούν.
Δεν οφείλουν τίποτα σε κανέναν.
Είναι ελεύθεροι.
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό konos18 » Κυρ Ιαν 22, 2006 9:59 pm

Επειδή δεν σας γνωρίζω προσωπικά, κυρία, και κινδυνεύω να χαθώ σε παρανοήσεις, θα μπορούσατε να μου εξηγήσετε και σε μια γλώσσα πιο ρεαλιστική, τι ακριβώς εννοείτε με αυτές τις εικόνες; Για την ακρίβεια, όντως τις εννοείτε; Καταργώντας και τα τελευταία δείγματα του φυτικού βασιλείου από την πόλη μας, από τι ακριβώς θα απελευθερωνόμασταν;

Πόσο ζοφερό το ποίημά σου, Διάνα... Μοιάζει παρανοϊκό. Αν και έχει εικόνες φαντασίας, σπλάτερ νοητικής φαντασίας, υπερβολικές και διεστραμμένες, εμένα με κάνει να ελπίζω ακόμη. Ότι τέτοιος κηπουρός δεν πρόκειται να βρεθεί.

Ακολουθείς πάντα τη μέθοδο της ομοιοπαθητικής όταν προσεγγίζεις ένα πρόβλημα; Δεν είναι κακή... Εμένα με δυνάμωσε πάντως. Κακώς;

Εικόνα
Πράσινη Αθήνα!
konos18
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Παρ Ιαν 13, 2006 8:56 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Ιαν 23, 2006 8:46 pm

Είναι εμφανές τι υπονοώ Κώνε18 και δε χρειάζεται να με γνωρίζεις προσωπικά για να με εννοήσεις αλλά μόνο διαδικτυακά, συγκεκριμένα φορουμικά όπως και με γνωρίζεις για να με αποκαλείς με το μικρό μου όνομα.

Κατ αρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι δεν με πείθεις ότι είσαι «καινούριο» μέλος, μιας και για να τα γράφεις όλα αυτά και να προτείνεις και « λύσεις» σημαίνει ότι γνωρίζεις καλά και το χώρο και τις «αδυναμίες» του.

Κατά δεύτερο, πιστεύω ότι είτε μιλάς αυθορμήτως και εξ ονόματός σου είτε εκ μέρους άλλων που περιήλθαν σε αδιέξοδο, αυτά που λες αντιπροσωπεύουν μια γλυκανάλατη και άκαρπη θέαση των πραγμάτων, μιας και όλες οι προτάσεις σου παραμένουν μόνο στη σφαίρα του θεωρητικού. Γιατί κώνε δεν προχωρείς να φυτέψεις πρασινάδα και κανένα φυτό μόνος σου να δώσεις το καλό παράδειγμα και περιορίζεσαι στις προτροπές; Δε μπορείς μόνος σου να κάνεις αυτό που προτρέπεις τους άλλους να κάνουν;


Να σου απαντήσω λοιπόν τι εννοώ παρόλο που εννοείς τι εννοώ και γι αυτό ακριβώς περιορίζεσαι και σε προτάσεις μόνο:

όσο κώνε υπήρχαν στη πόλη «κακοί» κηπουροί που «απογύμνωναν» τις ταράτσες, οι κάτοικοι αυτής της πόλης είχαν το νου τους να τις ξαναφυτεύουν και να τις καλλωπίζουν – ήταν δηλαδή οι «καλοί κηπουροί»-ώστε να διατηρούν το πράσινο ζωντανό και να χαίρεται το σύνολο όλα τα οφέλη που αναφέρεις- οξυγόνο, δροσιά κλπ. .

Διάφοροι ανόητοι σαν και του λόγου σου, νομίζουν όμως ότι τα φυτά φυτρώνουν στις ταράτσες μόνο χάρη στους «καλούς κηπουρούς». Δεν γνωρίζουν ότι τα φυτά οι άνθρωποι τα βάζουν για να έχουν την ικανοποίηση ότι εργάζονται προσωπικά και αυτοβούλως για να καταπολεμήσουν τη δεδομένη ασχήμια της πόλης τους. Την οποία οι ίδιοι παράγουν. Η, όχι; Αυτοί δεν κυκλοφορούν με τα αυτοκίνητα παράγοντας καυσαέριο; Αυτοί δεν ανάβουν τους καυστήρες; Αυτοί δεν παράγουν τα σκουπίδια;

(όλη αυτή η βρομιά λοιπόν που οι ίδιοι παρήγαγαν, οι «κακοί κηπουροί» την εκμεταλλεύονταν, ήταν το υλικό τους. Πηδώντας μέσα στους «κήπους» και στις «ταράτσες» την ανακάτευαν με τα «άνθη» εις τρόπον που το πρωί οι νοικοκυραίοι καλοί κηπουροί έβρισκαν τα παρτέρια τους πάλι ανάστατα από το «καταστροφικό» τους έργο, μιας και ξερίζωναν και κανένα λουλούδι, μασούσαν κανένα φύλλο ή έκοβαν και από τη ρίζα ολόκληρα φυτά άμα είχαν πραγματικά τις κακές τους!)

Στερώντας όμως οι «καλοί κηπουροί» με την αδιάκοπη γκρίνια τους τη πόλη από τους «κακούς κηπουρούς» που έκαναν το αντίθετο ακριβώς-ξερίζωναν- το μόνο που κατάφεραν είναι να εμφανιστούν στις ταράτσες ωραία φυτά μεν αλλά άχρηστα όμως, που ούτε τα κλαδεύει πλέον κανείς ούτε τα ποτίζει ούτε τα μεταφυτεύει σε άλλες γλάστρες μεγαλύτερες γιατί απλά αρκούν!

Δεν υπάρχει λόγος δηλαδή να το κάνουν, μιας και δεν υπάρχει κανείς πλέον να τα κόβει, να τα ξεριζώνει και να τα τσαλαπατά με τις «χοντροκομμένες» γαλότσες του. Κατάλαβες;

Διότι Κώνε, όσο ο άνθρωπος νομίζει ότι υπάρχει κάποιος που θα του αφαιρέσει το ρόλο του «καλού κηπουρού» (ένας επίδοξος, επίφοβος κηπουρός που τριγυρνά τις νύχτες και πειράζει τα λουλούδια του) τόσο δικαιώνεται στα μάτια του σαν υπερασπιστής του καλού, του δίκαιου, του κοινωφελούς, του ωραίου και του αγαθού.
Αμα του πάρεις όμως αυτή την ανησυχία, τότε μαραζώνει, δεν έχει λόγο ύπαρξης μέσα σε ένα κόσμο τέλειο, καλό, ειρηνικό εκτός αν έχει πεθάνει και βρίσκεται στο παράδεισο.

Αυτός είναι και ο ρόλος του διαβόλου και του δολοφόνου και του ληστή και τού ψεύτη, του απατεώνα, του καταπατητή και όλων αυτών των «κακών» - αλλά και του ζητιάνου και του κακομοίρη και του ζήτουλα. Να δίνει λόγο ύπαρξης στους «καλούς», στους αγίους, στους ανώτερους κλπ κλπ αλλά και στους διαμεσολαβητές τους, τους παπάδες, τους δικαστές, τους πολιτικούς, τους δικηγόρους, τους δασκάλους, κλπ κλπ

Ετσι λοιπόν που τα καταφέρατε τώρα εσύ και οι όμοιοί σου, ας χαίρεστε το απόλυτο καλό και τη χαύνωσή του. Χωρίς διαμεσολαβητές χαρείτε την αγιότητά σας. Τη ηρεμία, τη τάξη και τον αιώνιο ύπνο σας μεταξύ των τροπικών και άλλων φυτών σας τα οποία κάνατε τα πάντα να διατηρήσετε μακριά από τα «χέρια» των κακών, μέχρι και σε θερμοκήπιο τα κλείσατε για να δικαιώσετε αυτή την απάνθρωπη θεωρία σας περί υπερίσχυσης του Καλού.

Αρκεστείτε τώρα στις μυρωδιές που βγάζουν τα άνθη που έσπειρε το Κακό.

Μέχρι πότε θα μυρίζετε τα ίδια και τα ίδια αρώματα;


Δεν σας άρεσαν οι ρόλοι.
Δεν καταλάβατε ποτέ ότι το κάθε νικ είχε ένα ρόλο στο χώρο.
Και ότι αυτό το ρόλο δεν τον διάλεγε το ίδιο το νικ αλλά του τον έδιναν οι άλλοι.
Με το τρόπο τους, του το έλεγαν μυστικά στο αυτί, πότε γέρνοντας πάνω του, πότε φωνάζοντας ελεύθερα στον αέρα το κάθε νικ τις δικές του ανάγκες, οράματα και δράκους.

Και σμίγανε οι κραυγές με τις ανάγκες και το παιγνίδι, η παράσταση, πήγαινε μόνη της. Θηλύκωνε. Σύμφωνα με τις αρχές της αλληλεπίδρασης και του συμφωνημένου υπονοούμενου. Θέλατε να βάλετε το χεράκι σας.

Βάλτε το πιο βαθιά τώρα και βγάλτε για το παγκάρι της «εκκλησιάς» σας.

Με άλλα λόγια, δεν καταλάβατε ποτέ ότι από το Κακό παράγεται το Καλό.

Δεν είστε τόσο ειλικρινείς ώστε να παραδεχτείτε ότι σε κάθε γυροβολιά του κακού στοιχείου, κάθε δίκαια ή άδικη «επίθεση» του οποιουδήποτε προς οποιονδήποτε, παράγονταν δεκάδες απαντήσεις από τις οποίες εκμαιεύαμε το Καλό.
Μείνατε στο προσωπικό μόνο. Σε αυτό που μέσω των τσατομαγειρίων και της διαπλοκής ήθελε να φροντίζει το καλό και το συμφέρον της περσόνας σας και όχι το καλό του συνόλου.















Ασπικ είχες δώσει κάποτε μια «συνταγή» πώς παράγεται κοπριά για «λουλούδια» από τα «σκουπίδια».....Δεν την ξαναδίνεις;
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό konos18 » Δευτ Ιαν 23, 2006 11:26 pm

Ώπα καλέ. Σιγά.
Με πήρες και με σβάρνισες. Με λιάνισες.
Αδίκως όμως. Και εξηγούμαι:

Κατ' αρχάς είμαι όντως καινούριο μέλος. Δεν σε γνωρίζω (επιμένω εγώ) και ούτε με γνωρίζεις (πάλι επιμένω εγώ). Έψαχνα κάποιο φόρουμ συζητήσεων πάνω στην τρέλλα μου, βρήκα φως και μπήκα. Ομοϊδεάτες, όχι για να μοιράσω "εντολές" και "προτροπές", αλλά για να εμψυχωθώ στο παράτολμο εγχείρημα που συνέλαβε η εσωστρεφής μου φύση. Εμείς οι δίδυμοι, το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποιον να ακούει τον αταξινόμητο χείμαρρο του εγκεφαλικού μας κόσμου, και να καθρεφτίζεται επάνω του η φωνή της λογικής, για να ταξινομείται λίγο το χάος. Δεν βρίσκω προς το παρόν κάτι κακό σε αυτό. Το νετ είναι ταμάμ για κάτι τέτοιο. Ο λόγος, καθαρός και απερίσπαστος, μακριά από τον θόρυβο της φυσικής συμπάθειας ή αντιπάθειας, μπορεί να κάνει θαύματα. Εκπέμπει στο δικό του μήκος κύματος, συλλαμβάνει εξίσου εύκολα τις απαντήσεις, τις μαγειρεύει, τις δυναμώνει, τις εκφράζει και... ίσως τίποτε άλλο. Ίσως όμως και κάτι τελευταίο: Τις υλοποιεί. Εξαρτάται. Πάντως, το πρώτο πολύ καλό βήμα, το κάνει.

Πάμε τώρα στην ουσία. Πώς ξέρεις ότι δεν έχω κάνει τίποτε από αυτά που εξαγγέλλω; Γιατί να με θεωρείς μόνο θεωρητικό του είδους; Κάπου φαίνεται ότι δεν συστήθηκα και πολύ καλά για να το λες αυτό. Ορίστε λοιπόν να το δηλώσω καθαρά. Έχω τεράστιο κόλλημα με τις ταράτσες, και εδώ και χρόνια κάνω έργο. Και την δική μου έχω καταφυτέψει, και της δουλειάς μου (και ας είμαστε απλώς ένοικοι στην πολυκατοικία) και αρκετών φίλων. Πάντα σε επίπεδο ερασιτεχνικό, και καλοπροαίρετο, χωρίς διάθεση εκμετάλλευσης. Εκτός αν θεωρείται εκμετάλλευση η τεράστια ικανοποίηση που μου δίνει αυτό.

Και εδώ ερχόμαστε στον καταπέλτη της απάντησης - επίθεσής σου. Αν κατάλαβα κάτι από την ιστορία που περιγράφεις (αν και δεν μου ήταν και ό,τι πιο απλό το να σε παρακολουθήσω, ίσως το iq μου, δεν ξέρω) είναι ότι
α) όλοι είναι κακοί. Και οι κακοί διότι είναι κακοί, και οι καλοί διότι με την καλοσύνη τους έρχονται σε σύγκριση με τους κακούς, χρήζοντάς τους, εξ ορισμού, ξανά κακούς.
β) Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι καλοί λέγονται καλοί, διότι τους παραχωρούν το δικαίωμα οι κακοί (πάλι εξ ορισμού και μόνο) θέτοντας εαυτούς ως βάση. Η κακία, το απόλυτο σημείο αναφοράς δηλαδή. Και
γ) όχι μόνο αυτό αλλά οι καλοί είναι και χαζοί-καλοί. Στην κοσμάρα τους, στην άγνοια της αθωότητας των προθέσεών τους, στο θερμοκήπιό τους. Ενώ έπρεπε να λένε ευχαριστώ στους κακούς που τους δίνουν το δικαίωμα να υπάρχουν, κάθονται και κατηγορούν τους κακούς. Οι κάκιστοι...

Δεν καταλαβαίνω γιατί η κακία πρέπει να θεωρείται το σημείο αναφοράς μας. (Όπου κακία, βάλε και αστοχία. Για να μην είμαστε τόσο απλοϊκοί στη σκέψη μας ώστε να τους θεωρούμε όλους τόσο κακούς και στις προθέσεις τους.) Γιατί λοιπόν να μην θεωρούμε καλό και αγαθό το καλό και αγαθό; Έτσι απλά. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω και να δούμε το θαύμα της φύσης και της λειτουργίας της. Της φύσης, ξαναλέω. Το καλό και το όμορφο είναι απλά καλό και όμορφο.
Όχι. Δεν γινόταν να γίνει αυτό. Του έμελλε να "διανθιστεί" με τα άνθη του κακού (του ανθρώπου και των επινοήσεών του). Από τη στιγμή αυτή και μετά, άρχισε το κακό... Και ποιος το πιάνει τώρα... Όμως συγχρόνως, από τη στιγμή αυτή αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε και το καλό. Σωστά το είπες.

Μα αυτό είναι αιώνιο φιλοσοφικό θέμα, Διάνα. Δεν θα πάρω άλλο πιο συγκεκριμένη θέση επ' αυτού, διότι μπορεί να με κατηγορήσεις και για θεϊστή (αλλά και πάλι δεν θα ήσουν μέσα). Απλά θέλω να πω...

... ελάτε να ομορφύνουμε αυτό που καταστρέψαμε. Αντί να εξυμνήσουμε την ασχήμια και τον κακό κηπουρό για τον θετικό ρόλο που παίζουν, ας παίξουμε τον θετικό ρόλο τον ίδιο, και τέλος. Χωρίς άλλη φιλοσοφία, διότι κι αυτή η άτιμη, μόνο πληγές ξέρει να ξύνει.

Η κατάσταση έχει έτσι όπως έχει, η Αθήνα είναι ένα άμορφο (άσχημο) χάος, απομακρυσμένη όσο γινόταν από την φύση. Νοσεί άσχημα. Για να ξαναγίνει λιβάδια και αγροί, δεν το βλέπω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πάει και τελείωσε το παιχνίδι. Δηλαδή τι, να την αφήσουμε να καταποντιστεί κι άλλο;

Δεν ξέρω, νομίζω ότι η ιδέα είναι απλή στη σύλληψή της και ο χρόνος αρκετά ώριμος για να λειτουργήσει αναστροφικά πλέον στην πορεία αυτή. Δεν είναι καμία πανάκεια, αλλά είναι κάτι. Και δεν είναι ανάγκη να ακολουθήσουν όλοι, όσοι μπορούν και τους αρέσει ακόμη να κρατήσουν την ιδέα της φύσης ζωντανή πάνω από το κεφάλι τους, αρκούν. Διότι είναι τέτοια η τσιμεντάδα και η γκριζίλα που έχουμε ποτιστεί, που δεν πάει άλλο πιο πέρα.

Πάντως εγώ σου βγάζω το καπέλο παρόλα αυτά. Η ιδέα του κακού κηπουρού λειτουργεί ακόμη στα βασικά μας ένστικτα. Και μπορεί να κάνει τον κόσμο πιο όμορφο.

Υ.Γ. Απέφυγα ως τώρα να περιαυτολογήσω, αλλά αφού με προκαλείς, θα ήταν λάθος να μην σου απαντήσω με έργα. Φωτογραφίες των οποίων δεν μπορώ να δημοσιεύσω ακόμη διότι το site μου δεν είναι ακόμη έτοιμο. Αλλά και να ήταν, επιθυμία μου θα ήταν να συλλάβουμε την ιδέα, να δούμε κατά πόσο αντέχει στο νοητικό επίπεδο, σε μάχες και αντιμαχίες, και μετά να την ζωγραφίσουμε. Διότι είπα για την ενότητα που φέρνει ο λόγος ως ιδιότητα της νοητικής συμπάθειας, και τη διάσπαση που φέρνει η εικόνα ως ιδιότητα της φυσικής συμπάθεια (αυτό που μου αρέσει εμένα, μπορεί εσένα να μη σου λέει, τόσο υποκειμενικά είναι όλα, γιατί όχι και το αίσθημα του ωραίου;) Αν τώρα, που ακόμη το πράγμα κυλάει σε ένα τόσο θεωρητικό επίπεδο έχει δεχτεί δυο τρεις ειρωνίες και άλλες τόσες επιθέσεις, φαντάζομαι αν είχα παραπέμψει και σε φωτογραφίες με φοινικάκια και κρινάκια και άλλα άκια.
Αυτά, τα φαντάζομαι πολύ αργότερα στο χρόνο. Ως αισθητικές υποκατηγορίες μια ιδεατά άρρηκτης κοινότητας φυσιολατρών εν τη πόλει, έστω από ρομαντικά κίνητρα ορμόμενων πολιτών. Πολιτών συνειδητοποιημένων, που με το έργο αυτό απλώς θα υπέγραφαν το σήμα της ιδεολογίας τους με το τάδε ή το δείνα χρώμα του αγαπημένου τους φυτού. Πράγμα πολύ ασήμαντο μέσα στην όλη οικολογική τους συνείδηση...
Πράσινη Αθήνα!
konos18
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Παρ Ιαν 13, 2006 8:56 pm

Δημοσίευσηαπό Tanton » Τρί Ιαν 24, 2006 1:09 am

Πράγματι είναι καινούργιος…
Δεν ξέρει από τα παραληρήματα της όταν δεν έχει πάρει τα χάπια της….
Και την πήρε στα σοβαρά!

Υ.Γ α! και κάτι ακόμα φίλε…ωραία όλα αυτά που λες…θα μπορούσατε όμως να τα κάνετε σε μια άλλη πόλη;
Σε όποια άλλη θέλετε.
Α! και φεύγοντας από την Αθήνα κλείστε και την πόρτα πίσω σας.

Υ.Γ ʼνοιξη στις 7 το απόγευμα, στην Τύνιδα ( δεν έχει ούτε ένα πράσινο φυλλαράκι ). Εύχεσαι να ζήσεις αιώνια.
ʼνοιξη στις 7 το απόγευμα, στην Στοκχόλμη. ( 80% πράσινο ).
Καταριέσαι που αργεί να έρθει ο θάνατος να σε πάρει.
Κι'αν σου μιλάω με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακους γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει...
Tanton
full member
 
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 3:15 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Ιαν 24, 2006 1:38 am

Το ......κουτσοπόδαρο.



Που λέτε αγαπητοί μου συμφορουμιστές, όσοι μου απομείνατε δηλαδή από τα δηλητηριώδη βέλη που εξαπέλυσε το Καλό και το πρέπον, είμαι εδώ για να σας διηγηθώ αυτή τη παγερή και άγρια νύχτα της 23ης γενάρη του 2006, μια ιστορία που μου συνέβη πολύ πρόσφατα, δεν είναι ούτε δυο τρεις μέρες που μου συνέβη και μπορεί έτσι να ευχαριστηθούν και οι κώνοι και τα τετράγωνα και τα τρίγωνα της παρέας μας εδώ στο φόρουμ που ....που.....που ονειρεύονται μες το καταχείμωνο πρασινάδες....

Η ιστορία μου αρχίζει λοιπόν τη περασμένη εβδομάδα.
Οπου αποφάσισα να κάνω πράξη τη ζωηρή επιθυμία μου να περάσω λίγες μέρες μόνη μου στο χωριουδάκι μου το οποίο είναι σκαρφαλωμένο πάνω σε τρεις λόφους.
Εκεί διατηρώ ένα σπιτάκι δηλαδή όχι ακριβώς σπιτάκι, 120 τετραγωνικά ατόφια είναι αλλά το λέω σπιτάκι γιατί σπιτάκι ήταν στην αρχή πολύ μικρό και τώρα έγινε μόνο τόσο, από τις πολλές προσθήκες της κάθε γενιάς οι οποίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους πρόσθεταν και από ένα δυο δωμάτια, πότε για εγγόνια, πότε για γεννήματα και πότε για καλύτερη διαβίωση, αυτό το τελευταίο από μένα που το επισκεύασα κιόλας.


Ετσι λοιπόν τη προηγούμενη Τετάρτη ετοίμασα όλα τα χρειαζούμενα, πράγματα που είχα πλύνει και έπρεπε να επιστρέψω, πράγματα που πηγαινοφέρνω γιατί είναι απαραίτητα και εδώ και εκεί, το λαπτοπ φερ ειπείν και βέβαια τα ρούχα μου. Είχα κάνει και τον απαραίτητο έλεγχο στο αυτοκίνητο, βάλει λάδι, φουσκώσει τα λάστιχα και λοιπά και ήμουν τέλος πάντων έτοιμη να αντιμετωπίσω κάθε είδους στραβοτιμονιά προκειμένου να φτάσω στο προορισμό μου.

Το βράδυ έμεινα μέχρι αργά τακτοποιώντας τα χαρτιά μου, τυπώνοντας όσα θα έπαιρνα μαζί γιατί ήθελα να δουλέψω στο χωριουδάκι μου και όταν πια τα τελείωσα όλα αυτά σηκώθηκα να πάω να κοιμηθώ. Εσβησα το φως, σημάδεψα την νοητή γραμμή προς το κρεβάτι μου και ξεκίνησα στα τυφλά, όπου αλίμονο δε τα είχα υπολογίσει καλά τα πράγματα γιατί δε ξέρω ποιος διάολος είχε φροντίσει να βάλει στο δρόμο μου ένα μικρό σκαμνί από κείνα που έχουμε για τα πόδια..

Χτύπησα το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού βγάζοντας μια πνιχτή βλαστήμια από το πόνο αλλά τέλος πάντων δεν το έκρινα και σα μεγάλο κακό και αφού το ξανακλώτσησα αυτή τη φορά θεληματικά με το άλλο πόδι για να βγάλω τα νεύρα μου, έπεσα να κοιμηθώ.

Ξυπνώ την άλλη μέρα με ένα μούδιασμα στο πόδι και πόνο μαζί που ξεκίναγε από το κτυπημένο ανοήτως δάκτυλο κι έφτανε μέχρι πάνω τη σπονδυλική στήλη. Σηκώνομαι το κουνώ, το πατώ, το τινάζω, το τρίβω, τίποτα αυτό να πονά. Δοκιμάζω να περπατήσω.....κούτσαινα. Και τώρα σκέφτομαι έντρομη ΠΩΣ θα οδηγήσω;

Τα σχέδια κατέρρευσαν. Το χωριουδάκι μου άρχισε να απομακρύνεται, να χάνεται μέσα στα έλατα και την ομίχλη και γω παρέμενα ορθή καταμεσής στο δωμάτιο να κοιτάζω μια το προδοτιάρικο πόδι και μια τα πράγματα μέσα στο σάκο μου....

Δε θα σου περάσει, μουρμούρισα με πείσμα και άρχισα να ντύνομαι έχοντας πάρει την απόφαση να φύγω με πόδι ή και χωρίς πόδι.

Αποφάσισα να πάρω το λεωφορείο γιατί σκέφτηκα ότι πράγματι ήταν επικίνδυνο να οδηγήσω με ένα κουτσοπόδαρο. Γιατί μπορεί μεν να τα κατάφερνα καλά να γυρίζω το τιμόνι και να πατώ τα πετάλια αλλά αν φερ είπειν με έπιανε λάστιχο που δεν ήξερα να το αλλάζω; Με ένα υγιές πόδι μπορεί να βρεις κανέναν άνδρα να στο αλλάξει αν του χαμογελάσεις γλυκά και κουνήσεις λίγο τη γάμπα σου αλλά ένα κουτσοπόδαρο ποιον ενδιαφέρει;

Πρώτη λοιπόν αλλαγή του ταξιδιού το- φορείο, που δεν αποδείχθηκε καθόλου φορείο αντιθέτως κάθισα καλά καλά στο κάθισμα χωρίς να σκοτίζομαι για σκασμένα λάστιχα, τρελούς οδηγούς, όρια ταχύτητας και τα τοιαύτα.

Χάζεψα, κοιμήθηκα και άλλαξα και κανά δυο κουβέντες με κανά δυο κυράδες αφού παρακολούθησα όλη τη στιχομυθία γύρω από ποιος φούρνος του χωριού τους κάνει καλύτερο ψωμί.

Έφτασα όχι και πολύ αργότερα απ΄ό,τι αν είχα πάρει το αυτοκίνητο και σαφώς πιο ξεκούραστη και ανοιχτή στο κόσμο απ ό,τι αν είχα κρατήσει τη προσοχή μου πάνω στην άσπρη γραμμή της εθνικής βουβή και μόνη.

Τέλος πάντων, πράγματα πολλά δεν είχα. Την ανέβηκα σχετικά γρήγορα την ανηφορίτσα και καθώς έπρεπε να φροντίσω για τα απαραίτητα πριν σκοτεινιάσει κλείστηκα στο σπιτάκι μαζεύοντας καμιά αραχνίτσα από δω, ελέγχοντας τις προμήθειες γιατί δεν ήμουν και για πολλά ψώνια με το κουτσοπόδαρο και τελικώς κατά τις 6 που σκοτείνιασε είχα φτιάξει μια ζεστή σούπα, είχα στρώσει το κρεβάτι μου δίπλα στη φωτιά και είχα σχηματίσει και ένα μικρό οχυρό από βιβλία και χαρτιά γύρω μου για τους φόβους της ....νύχτας..

Κοιμήθηκα ήρεμα και αδιάκοπα.. Το πρωί επιθεώρηση ποδιού. Πρησμένο για τα καλά. Πείραζε; Λίγο. Πρόβλημα ήταν τα ξύλα.. Αλλά δεν ήταν μακριά. Να, εκεί στην καλύβα ένας σωρός μέχρι πάνω. Τα έβαλα λοιπόν στο καρότσι, εκείνο με τις 3 ρόδες που είχαν παρατήσει οι εργάτες όταν έφτιαχναν τη λάσπη και κουβάλησα όσα χρειαζόμουν.

Η ζέστη ήταν απαραίτητη και αποφάσισα ότι όση ώρα και να μου έτρωγε αυτό το αργό πήγαινε έλα με το καρότσι ήταν κάτι που άξιζε. Μού πήρε περίπου μια ώρα και όταν τελείωσα επιθεώρησα τα τρόφιμα που εντάξει έφταναν και με το παραπάνω για 2 μέρες που το πόδι σαφώς θα πήγαινε καλύτερα και επομένως καμιά ανάγκη να σέρνω το κουτσοπόδαρό μου στους δρόμους του χωριού. Εξ άλλου θα μπορούσα εν ανάγκη να τηλεφωνήσω να μου φέρουν από το μπακάλη που ήταν γνωστός. Ωραία σκέφτηκα αλλά με τα πέρα και τα δώθε, το μαγείρεμα και τη φωτιά, η ώρα είχε περάσει και χουχουλιάστηκα στη γωνιά μου με ένα βιβλίο και φυσικά αποκοιμήθηκα.

Σαν ξύπνησα είχε πια πέσει το φως. Πάω να ανάψω το φως......τζίφος
Με έπιασε τρόμος!Τώρα;
Με κουτσοπόδαρο και χωρίς φως;; Δε φτάνει που έκανα κανένα πεντάλεπτο να πάω στη κουζίνα τώρα θα βάδιζα και με τα κεριά; Προσπάθησα να μη δίνω και πολλή σημασία και κάθισα δίπλα στη φωτιά δοκιμάζοντας από ώρα σε ώρα το διακόπτη. Φως πουθενά; Και δεν ήμουν μόνο εγώ. Από το παράθυρο όλο το χωριό φαινόταν σκοτεινό. Πήκτρα σκοτάδι. Θυμήθηκα ότι τη τελευταία φορά που είχε συμβεί διακοπή είχε κρατήσει ώρες ώσπου να έλθουν από τη Δεη και τότε ήταν καλοκαίρι και εγώ δεν είχα κουτσοπόδαρο.

Η ώρα εν τω μεταξύ περνούσε. Μέσα στο δωμάτιο μόνο η φωτιά. Κρις κριτς κρις και το τσαγιερό πάνω της φσφσφσφσφς. Πώς περνά η ώρα τώρα, σκέφτηκα. Μόλις ξύπνησα και δεν είναι ούτε 8.

Αποφάσισα ανασύνταξη. Πρώτα η λάμπα. Πού είναι το πετρέλαιο; Σκαλίζοντας μέσα στα ντουλάπια λοιπόν, πότε για το ένα, πότε για το άλλο, με τη λάμπα στο ένα χέρι και το κουτσοπόδαρο να με ακολουθεί σα γάτα τα κατάφερα.

Όλα έμοιαζαν να γίνονται σε σλόου μόσιον. Ναι,σε αργή κίνηση.
Έβλεπα όχι τα πράγματα άλλα τα σχέση μου με τα πράγματα..

Το «φανάρι» που βάζουμε τις τροφές, άφηνε τη σκιά του πάνω στους τοίχους, η κατσαρόλα ήταν πολύ ψηλά, η φωτιά ήταν εκθαμβωτική, τα κλαριά των δένδρων πολύ γυμνά κι εγώ πολύ ...αργή.

Χωρίς φως και με το κουτσοπόδαρο τα πράγματα δεν υπάκουαν στη βούλησή μου. Έπρεπε να διαπραγματεύομαι με αυτά. Για να τα κατεβάσω από το ράφι. Να τα βρω στο συρτάρι. Να τα τακτοποιήσω στο τραπέζι.

Ο χρόνος είχε διπλασιαστεί. Χρειαζόμουνα σχεδόν το διπλό χρόνο για να κάνω οτιδήποτε.

Συνειδητοποίησα σιγά-σιγά ότι είχα περάσει σε άλλο χρόνο. Το χρόνο που ζούσαν οι παλιοί. Δίχως φως, Δίχως ευκολίες. Χωρίς την αλαζονεία που τους έδιναν αυτά τα δυό.

Η κουζίνα του γκαζιού δεν είχε σπινθήρα δίχως ρεύμα. Μαγείρεψα στη φωτιά στη παλιά κατσαρόλα της γιαγιάς, βάζοντας την πάνω στη τριγωνική μαντεμένια σχάρα. Κάτι πολύ απλό, λίγο τραχανά γλυκό που πήρε άλλη νόστα από τη φωτιά. Τηλεόραση δεν είχα και διάβασα το βιβλίο μου πολύ σιγανά, φράση- φράση σαν αναλφάβητη με το φως της λάμπας.

Είχα βυθιστεί σε περιήγηση των παλιών πραγμάτων και θαυμάτων. Είχα μεταμορφωθεί θα έλεγα σε ένα είδος εξερευνητή που ανακαλύπτει όχι καινούργια πράγματα αλλά αντίθετα παλιά. Πήγαινα αντί για μπρος, πίσω.

Και ξάφνου ήλθε το φως.
Τρόμαξα. ʼναψαν τα φώτα έξω και όρμησαν μέσα λάμψεις βάρβαρες που με χτύπησαν με αφάνταστη αναίδεια , όρμησαν μέσα από το τζαμωτό των παραθύρων χωρίς να ρωτήσουν και απλώθηκαν πάνω σε διάφορα πράγματα περιορίζοντας τη μαγεία. Η λάμπα σαν να χλόμιανε και η ψυχή μου μαζί.

Τι να έκανα. Αμφιταλαντεύτηκα λίγο. Να άναβα το φως; Όχι είπε κάτι μέσα μου. Πού θα ξαναβρείς τέτοιο πράγμα;

Και τράβηξα τις κουρτίνες.

Έμεινα μέχρι αργά έτσι με τη φωτιά, τη λάμπα, τη κατσαρολίτσα και το βιβλίο βλέποντας πώς ζούσε η σουρεκλεμέ......

Την άλλη μέρα το πόδι πιο πρησμένο. Πιο πονεμένο. Πιο δύσκολο το περπάτημα και μια μικρή ανησυχία. Τι θα γινόταν το κουτσοπόδαρό μου σε αυτό τον αιώνα της λάμπας, της φωτιάς και του γλυκού τραχανά;

Κι αν πρηζόταν κι άλλο; Κι αν πάθαινα μόλυνση; Κι αν μου το έκοβαν;
Ωχ, ωχ οι φόβοι! Ήλθαν οι φόβοι. Ήλθαν οι παλιοί άνθρωποι με τα βοτάνια. Τα επιθέματα. Τα σκορδοστούμπια......








Υγ Κώνε εγώ από ταράτσες δε ξέρω. Ξέρω από ιστορίες λίγο και για να περάσω στη πράξη ανταποκρινόμενη στην έκκλησή σου, σου αφιερώνω τη παραπάνω ιστορία.

Όπως βλέπεις λοιπόν το «καλό» ηλεκτρικό δεν είναι και τόσο καλό όταν μου στερεί «μαγείες» που μου επιτρέπει το σύθαμπο του λαμπόγυαλου.

Το πρησμένο κουτσοπόδαρο δεν είναι τόσο «κακό» όταν μου επιτρέπει να γνωρίζω πράγματα που δε «ζω» με ένα υγιές ποδάρι.

Κατά τα άλλα στη Φύση το καλό και το κακό συνυπάρχουν στον απόλυτο βαθμό τους. Ένα δάσος είναι το απόλυτο καλό και μια πυρκαγιά το απόλυτο κακό.
Και ωστόσο τα δεχόμαστε και τα δυο σαν φυσικές λειτουργίες της.
Τους εμπρηστές του δάσους ο νόμος του διώκει αλλά δε σημαίνει ότι όσοι δεν είμαστε εμπρηστές κάνουμε τίποτα για το δάσος. Απλά το χαιρόμαστε και το εκμεταλλευόμαστε κόβοντας τα ξύλα του για να φτιάξουμε χαρτί, έπιπλα., σπίρτα κλπ κλπ

Εκεί είναι το όλο θέμα. Ότι φωνάζουμε για τους εμπρηστές ενώ είμαστε αυτοί που το κόβουμε σιγά-σιγά. Ειδεμή το δάσος θα περνούσε στη σφαίρα της εικόνας.....μιας ωραίας αδιάφορης εικόνας όπως τόσες άλλες μέσα στη φύση.

Το ίδιο κάνεις και συ. Παράγεις καυσαέριο, σκουπίδια, θόρυβο και σε μάραναν μετά οι γυμνές ταράτσες που προσπαθείς να φυτέψεις για να εξωραΐσεις την βαθιά ασχήμια που υπάρχει γύρω σου.
Και όμως αν υπήρχε ένας πραγματικά κακός κηπουρός που ξερίζωνε όλες τις ταράτσες που φυτεύεις, όλα τα πάρκα, όλους τους κήπους και τα πεζοδρόμια της πόλης, τότε θα φαινόταν η απόλυτη ασχήμια σε όλο της το μεγαλείο.

Και αυτό θα ήταν ίσως η μόνη λύση για να δουν οι άνθρωποι πού μένουν, σε τι πόλη ζουν και να κάνουν κάτι ριζικό.

Η ταξινόμηση με βρίσκει εκ διαμέτρου αντίθετη διότι διαφοροποιεί σαν έννοιες το καλό από το κακό χωρίζοντας πράγματα και ανθρώπους σε Καλό και Κακό ενώ όπως είδαμε και στους ανθρώπους αλλά και στη φύση αυτά συνυπάρχουν υπερηφάνως και εν αρμονία.

Χώρο λοιπόν στους «κακούς» εμπρηστές από μας τους... «καλούς» ξυλοκόπους.......είναι πιο ειλικρινείς...... ριζο-σπάστες.




Υγ2 έλα τάντονα εμπρηστή, σου κάνω χώρο...

υγ3 το πρωί πρόλαβα κάτι "κακές" φράσεις του τζακ και μετά τις εξαφανίσατε. Εγραψε μόνο αυτές ή και άλλες πιο κακές; Μπας και είχε βρίσει εμένα πάλι; Αυτός ο εμπρηστής είναι και τραπεζίτης οπότε μπορεί να μας φανεί χρήσιμος στον εξωραϊσμό των ταρατσών, χρειάζονται δάνεια αυτά τα πράγματα. ....γι αυτό μην τον εξαφανίζετε.

υγ4 το Σκιάχτρο που ήταν κι αυτό καλός εμπρηστής πού το εξαφανίσατε;
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό xotik0 » Τρί Ιαν 24, 2006 9:06 am

dianathenes έγραψε:
Ο χρόνος είχε διπλασιαστεί. Χρειαζόμουνα σχεδόν το διπλό χρόνο για να κάνω οτιδήποτε.



Ελληνικά μαθηματικά:

Ένας Έλληνας εργάτης, για να χτίσει έναν τοίχο, χρειάζεται μία μέρα. Δύο Έλληνες εργάτες, για να χτίσουν τον ίδιο τοίχο, χρειάζονται δύο μέρες!

(Το είχαμε συζητήσει αναλυτικά στο μάθημα της Φιλοσοφίας, λυπάμαι δεν κρατώ πια τις σημειώσεις μου...)

Διανάθενα, άμα χρειάζεσαι διπλό χρόνο για να κάνεις ο,τιδήποτε, διπλασιάζονται και οι ώρες της ημέρας; :twisted: (να πηγαίνω πιο αργά βρε παιδί μου, γιατί φαίνεται πως ενόσω εγώ είμαι απασχολημένη στο να τρέχω πανικόβλητη, οι ώρες της ημέρας μου μειώνονται στο... μισό :shock: )



Η Αθήνα πράσινη;

...και άσπρη, δεν είναι άσχημη
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην είναι αληθινό...
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην μπορεί να κρατήσει για πάντα...
Τίποτα δεν είναι τόσο καλό ώστε να μην είναι για μένα...
Άβαταρ μέλους
xotik0
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 26
Εγγραφή: Κυρ Ιαν 19, 2003 11:59 pm
Τοποθεσία: Ιδιόκτητη Βελανιδιά

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Ιαν 24, 2006 1:10 pm

Τώρα εσύ πάλι ξωτικούλα τι θέλεις; Συγκινήθηκες με όσα έγραψα για τους " κακούς" και θέλεις να τους μοιάσεις;

Για δες τι έγραψε ο Salt στο άλλο τόπικ:

Είσαι σ'ένα δωμάτιο.Κάθεσαι σε μια καρέκλα έχοντας αγκαλιά ωραιοτάτη γυναίκα.Στον τοίχο απέναντι είναι κρεμασμένο ένα ρολόι.
Ερωτοτροπείς με το αντικείμενο του πόθου σου και κάθε φορά που κοιτάς το ρολόι αντιλαμβάνεσαι -δυσανασχετώντας- οτι η δική σου αντίληψη του χρόνου είναι διαφορετική απο αυτή του ρολογιού.Για σένα ο χρόνος "τρέχει".(Σε διαφορετικό παράδειγμα-αφαιρώντας την καρέκλα και εξαναγκάζοντας σε να κάτσεις σ'ένα μαγκάλι κάρβουνα, θα είχες την αίσθηση οτι ο χρόνος επιβραδύνθηκε)
Να που αυτοπαρατηρούμενος βιώνεις δυο διαφορετικές χρονικές διαστάσεις :του απόλυτου χρόνου (του οποίου ,υποτίθεται, μετρητής είναι το ρολόι τοίχου) και του δικού σου "σχετικού" χρόνου βασισμένος στην ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ των μελών του συγκεκριμένου συστήματος.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα αποδεχτήκαμε ότι ο απόλυτα χρόνος μετριέται απο το ρολόι του τοίχου για χάρη ευκολότερης κατανόησης.Τα ρολόγια όμως μετρούν ατελώς το χρόνο μιας και μοιραία αποσυγχρονίζονται.Ο "απόλυτος" χρόνος που επέλεξε ο Νεύτωνας κατά τη διατύπωση των νόμων της κίνησης είναι ενας "φανταστικός" ιδεατός χρόνος.Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα: 'Υπάρχει απόλυτος χρόνος;'
Αν δεν υπάρχει τότε οποιοσδήποτε νόμος και κάθε αναφορά που εμπεριέχει αυτή τη μεταβλητή δεν έχει υπόσταση.




....και βέβαια το κουτσοπόδαρο έδινε άλλη διάσταση στο χρόνο. Επεξήγηση είναι η δεύτερη φράση μου.


και μη ζηλεύεις που έχω χρόνο.....κάποτε κι εγώ έτρεχα " πανικόβλητη" και δε προλάβαινα τίποτα. Τώρα είναι η σειρά σου. Και επειδή μάλλον είμαι μεγαλύτερή σου, όταν εγώ θα έχω πεθάνει εσύ θα ζεις ακόμα. Κατάλαβες γλυκιά μου; Ετσι είναι τα πράγματα.... :cry:
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό konos18 » Τρί Ιαν 24, 2006 4:18 pm

Προσωπικά, ανακυκλώνω τα πάντα, δεν αφήνω τα ledάκια των στερεοφωνικών και της tv ανοιχτά, αγοράζω συνθετικά ρούχα πολύ σπάνια, δεν κάνω σπατάλες και άλλα πολλά. Κατά τα άλλα ναί, έκανα το λάθος να ζω μέσα στην Αθήνα και εκεί θα κάνω ότι μπορώ και για να την ομορφύνω, και για να την δροσίσω, και για να αναπνεύσει λίγο καλύτερα.
Μην με κατηγορείς εάν δεν ξέρεις. Και τέλος πάντων να κατηγορείς κάτι για το οποίο είσαι και εσύ συμμέτοχος είναι άτοπο τουλάχιστον.

Κατά τα άλλα, η υποκρισία πέφτει σύννεφο. Συμφωνώ απολύτως. Όμως το ξεκαθάρισα από την αρχή σε αυτό το τόπικ ότι δεν μιλάω για νεοπλουτέ επιδείξεις πρασινοσυνθέσεων, αλλά για έργο, αυτό καθευατό στοχεύοντας στην ουσία του θέματος, με όλα τα περιβαλλοντικά και αισθητικά του οφέλη.

Τώρα... θα περίμενα εδώ μέσα... και ειδικά εσύ Διάνα που έχεις τόσο ωραία φαντασία και τόσο αναλυτική σκέψη, να μην χρειαζόσουν έναν τόσο τρομερό τιμωρητή για να καταλάβεις πως κάθε διορθωτική κίνηση είναι για καλό. Απλό σαν σκέψη. Εσύ πάς να αφυπνίσεις την εγκληματική αδιαφορία με εγκληματική τιμωρία! Δεν έχει έννοια. Και φυσικά η αφοπλιστική ειλικρίνεια είναι προτιμότερη από την αφοπλιστική υποκρισία. Δεν αντιλέγει κανείς. Αλλά η αφοπλιστική τιμωρία ως μέσον αφύπνισης με βρίσκει τελείως αντίθετο. Είναι απλός φασισμός. Γενικώς δεν οδηγεί σε αυτοσυνειδητοποίηση, αλλά σε αντίδραση. Μηδέν και μείον μηδέν εις το πηλίκον.

Για τη φιλοσοφική παρένθεση που ανοίξαμε τώρα: Το καλό και το κακό στη φύση δεν διαχωρίζονται, διότι δεν θα μπορούσε να γίνεται αλλιώς. Και γιαυτό, το κακό της φύσης, δεν είναι κακό. Είναι απλώς μεταμορφωτικό. Είναι τελείως άστοχο να πεις μια πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στη φύση, από τη φύση, κακιά. Δεν έχει έννοια. Στον άνθρωπο όμως, σε αυτόν τουλάχιστον που δεν έχει το ακαταλόγιστο, μπορείς να λογίσεις την έννοια αυτή. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά εκεί. Ποιά; Το ότι έχει δικαίωμα επιλογής. Αυτή είναι η διαφορά. Και ναι, συμφωνώ ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει το καλό αν δεν έχει πρώτα γνωρίσει το κακό. Από αυτό όμως μέχρι να πράξεις το κακό διότι έτσι αφυπνίζεις συνειδήσεις... μου μοιάζει απλώς... κακία. Μπορείς να θαυμάζεις όσο θέλεις τις κακές πράξεις για τον παλληκαριά τους, και για τη δύναμη της καταστροφικής τους επήρειας, αλλά μέχρι εκεί.

Και τέλος πάντων, πού το κακό σε αυτή την απλή ιδέα; Αντ' αυτού, προτείνουμε την πλήρη κατάρρευση του συστήματος; Και αντικατάστασή του με τι; Με την φουφού; Τι να πω... Αν μοιάζει μια φορά ρομαντική η ιδέα μου, η φουφού μου μοιάζει δέκα ουτοπική.

Είναι απλό το πράγμα. Ρίχνω μια ιδέα (και μάλιστα ειδικώς, σε περιβαλλοντολογική κατηγορία ενός σκεπτόμενου φόρουμ). Λέω όποιος θέλει ελάτε να το συζητήσουμε, να μοιράσουμε ιδέες, να οργανωθούμε και να κάνουμε έργο. Όποιος θέλει. Όποιος δεν θέλει, πάλι καλώς.

Ορίστε, τα καταφέρατε να γκρινιάξω. Ευχαριστημένοι; Μήπως θέλετε να κλάψω κιόλας;
Τελευταία επεξεργασία από konos18 και Τρί Ιαν 24, 2006 4:42 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
Πράσινη Αθήνα!
konos18
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Παρ Ιαν 13, 2006 8:56 pm

Δημοσίευσηαπό konos18 » Τρί Ιαν 24, 2006 4:25 pm

Και το καταχείμωνο, το βρίσκω άψογη εποχή για συζητήσεις. Όταν έρθει η ʼνοιξη θα είμαστε έτοιμοι για δράση.
Πράσινη Αθήνα!
konos18
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Παρ Ιαν 13, 2006 8:56 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο περιβάλλον

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron